ΟΙ ΣΚΟΤΙΟΙ ΣΚΟΠΟΙ ΤΟΥ
Και υπό των αναρχικών τούτων αρχών ελαυνόμενος και την διάδοσιν τούτων επιδιώκων προς επιτέλεσιν δεδομένης αυτώ υπό, ομοϊδεατών Ρώσσων εντολής (όρα καταθ. Δ. Δαμασκηνού, Ι. Βαβούρη, Δ. Φοντάνα κλπ) ηθέλησε και ενταύθα να συνεχίση την ύπουλον και μεθοδικήν και πείσμονα διδασκαλίαν της καταλύσεως του καθήκοντος και της ανυπάρτου δια το νέον Θρήσκευμα Κρατικής εννοίας προσπαθών να γοητεύση δια της ευγλωττίας του τα πλήθη και διά της εκκλήσως προς πάντα τα ευτελή ένστικτα του ασκόπο και ανόμου, και ταχέος πλουτισμού. Η αρχική άγνοια του μεταγενεστέρως αποκαλυφθέντως σκοτίου σκοπού της ενταύθα αφίξεως του ως είρηται κατηγορουμένου δεν δύναται η να αιτιολογήση πλήρως την προηγηθείσαν της κρινομένης διαλέξεως ξενίαν υπό ανθρώπων επιλέκτων των γραμμάτων και επιστημών συντηρητών της αρχαίας ευγενούς Ελληνικής παραδόσεως.
Αλλά δεν δύναται τούτο αυτό να λεχθή και υποστηριχθή δια τον εκ των κατηγορουμένων Δ. Γληνόν.
Ούτος εκπρόσωπος τυγχάνων Σωματείου αποκλειστικώς εκπαιδευτικού ως και ο ίδιος ομολογεί δεν έπρεπε επί τω προσχηματικώ σκοπώ της διαιφωτίσεως των διδασκάλων και της κοινωνίας επί κοινωνικών ζητημάτων (όρα σχετικόν του υπόμνημα) να καλέση τον εκ των κατηγορουμένων Ιστράτι ούτινος πλέον οι ανατρεπτικοί σκοποί είχον πλήρως αποκαλυφθή και οργανώση διάλεξιν υποβάλλων και τον ον εξεπροσώπει όμιλον εις πληρωμήν μισθώματος και λοιπών δαπανών διά την αίθουσαν του Θεάτρου Αλάμπρα. Ο κύριος δημιουργός και παράγων της προκιμένης υποθέσεως δύναται της να είπη υπήξεν ο τελευταίος ούτος κατηγορούμενος Δ. Γληνός. Αλλά τοιαύτη πιστούται εκ της ανακρίσεως ότι υπήρξεν αείποτε η αποστολή και πολιτεία των. Επιτυχών να γίνη ο κύριος εργάτης της διχοστασίας μεταξύ των εκπαιδευτικών λειτουργών (όρα κατάθ. Σ. Κουλουμβάκη) δεν ώκνησε να σπείρη την γύριν των αδυναμιών και των ουτοπιστικών πόθων των απλοϊκών και ευπίστων μαζών εις τους ανέμους μιας υπʼ αυτού και των λοιπών συναιτίων εξαγγελλομένης καλλιτέρας μελλοντικής κοινωνικής καταστάσεως.
ΟΙ ΛΟΙΠΟΙ ΣΥΝΑΙΤΙΟΙ
Και ενώ ο εκ των κατηγορουμένων Π. Ιστράτι αποτελών την προσωποποίησιν του δημαγωγού του αρχαίου Άστεως, εν τη γενομένη διαλέξει εκ των προτέρων γαλλιστί γεγραμμένη, εγκεκριμένη και γνωστή και εις τους ετέρους δύο κατηγορουμένους Δ. Γληνόν και Ν. Καζαντζάκην εδηλητηρίαζε την κοινήν γνώμην, υπερθεματίζων εις τα αρεσκείας και θωπεύων τας ορέξεις και τα παθη τών αφελών παρʼ ων επιμελώς και ζηλοτύπως τους κινδύνους απέκρυπτε της διδασκομένης ζοφεράς κοινωνικής ανατροπής, οι λοιποί συναίτιοι εναλλάξ χρησιμοποιούμενοι ως ερμηνευταί των λεγομένων ηκολούθουν τον πολυμήχανον και εύστροφον διδάσκαλον εις την κατωφέρειαν της ειδειχθεστέρας αχαλινώτου δημαγωγίας. Το σύνολον της γενομένης διαλέξεως εκτιμώμενον μετά της μείζονος αντικειμενικής προσοχής και ιδία αι φράσεις ότι η ενταύθα κατάστασις είνε τρομοκρατική και άδικος καταπιέζουσα τους εργάτας, ότι πρέπει ούτοι να γίνουν παθητικαί ψυχές για να ρίψουν τη σημερινή κοινωνική τάξι με το σφυρί και όχι με τον αγιασμό, ότι πρέπει οι εργάται να παίξουν το παιχνίδι τους μπροστά στον κίνδυνο που διατρέχει η προλεταριακή δημοκρατία της Ρωσσίας της οποίας τα αγαθά εξύμνει δεν δύναται η να κριθή ότι ηδύνατο να διεγείρη ερεθισμόν και διχόνοιαν και εχθροπάθειαν μεταξύ των πολιτών, τουθʼ όπες άλλως τε επιτευχθέν εκ των επακολουθησασών εν τω θεατρω και ταις οδοίς εκτρώπων συγκεντρώσεων βία διαλυθεισών υπό της αστυνομίας, προφανώς επιδίωκεν ο μνησθείς κατηγορούμενος ου μόνον την ημέραν εκείνην αλλά και την προηγηθείσαν ότι μεταβάς αυτόκλητος εις τας ενταύθα επανορθωτικάς φυλακάς κατεφέρετο προς τους κρατουμένους δια την εν Ελλάδι υφισταμένην τρομοκρατίαν, την καταπιεστικήν των εργατών προς ους και διʼ επιστολής συνέστησε (ορ. κατάθ. 1 Βαβούρη ταγματάρχου χωροφυλακής) να έχωσι πίστιν προς τας αρχάς των και να αγωνισθώσιν διά την επικράτησιν των ιδεών των. Η καθόλου των εκ της ανακρίσεως προκυπτόν των πραγματικών γεγονότων εκτίμησις άγει εις την ασφαλή σκέψιν ότι εν προκειμένω υπό των τριών ως είφηται κατηγορουμένων εθίγησαν τα όρια των άρθρων 57 και 204 Ποιν. Νόμου.
“Αλλά μη αρκεσθέντες εις ταύτας μόνον τας ενεργείας οι εκ των κατηγορουμένων Π. Ιστρατί και Ν. Καζαντζάκης, την 16ην παρελθόντος μηνός Ιανουαρίου μεταβάντες εις το ενταύθα Νοσοκομείον των φυματιώντων “Σωτηρία” και μετʼ αυτών παραλαβόντες ανώτερον κρατικόν εν ενεργεία υπάλληλον του υπουργείου Υγιεινής, τον εκ των κατηγορουμένων Κωνσταντίνον Χαριτάκην, ήρξαντο διδάσκοντες την αναρχίαν και προτρέποντες τον εμπρησμόν των παραπηγμάτων εις τους ατυχείς νοσηλευομένους, συνίστων την υπʼ αυτών κατάληψιν των μεγάρων της Λεωφόρου Κηφισσίας και την εκείσε εγκατάστασιν. Και το αποτέλεσμα του επικινδύνου τούτου εποφθαλμιασμού δεν εβράδυνε να εκδηλωθή. Βεβαιούται υπό του Διευθυντού του Νοσοκομείου Ι. Παπαδημητρίου και λοιπών υπαλλήλων του ιδρύματος τούτου, ότι την επιούσαν της τοιαύτης διδασκαλίας, ικανοί ασθενείς εξεγερθέντες ηπείλουν ότι θα ανετίνασσον τα Γραφεία της Διευθύνσεως καταφερόμενοι κατά του Κράτους δια την εγκατάλειψιν των ασθενών καθʼ ην εποχήν τούτο μεριμνά διά την αγοράν υποβρυχίων και αεροπλάνων και επακριβώς επαναλαμβάνοντες όσα και ο εκ των κατηγορουμένων την προηγούμενην ημέραν είχε διακηρύξει. Ατυχώς η νοσηρά της κρατικής αποσυνθέσεως διδασκαλία του Π. Ιστράτι όχι μόνον δεν εύρον αντίστασιν εν τη συνειδήσει του κατηγορουμένου δημοσίου υπαλλήλου δεχομένου να υπηρετή και συγχρόνως να υπονομεύη την Πολιτείαν, ης όργανον τέτακται, αλλά και έσχεν απήχησιν ευάρεστον εις αυτόν υπερθεματίζοντα εις τα υπό του συναιτίου Π. Ιστράτι λεχθέντα και εν ιδιαιτέρα συνομιλία προς τον προϊστάμενον αυτού Διευθυντήν του υπουργείου Υγιεινής Φ. Κοπανάρην.
Υπήρξαν τοσούτον σαφείς αι καταθέσεις των εξετασθέντων μαρτύρων εν τη νηφαλιότητι των οποίων εδημιουργήθη εύλογος αντίδρασις κατά της διδασκομένης αναρχικής ζυμώσεως και των επιλεξαμένων την άκοπον οδόν της ανυψώσεως δια της λαϊκής εκμεταλλεύσεως, ώστε να δύναται αναντιρρήτως και επί τη υστέρα πράξει εις τα αυτά του Π. Νόμου άρθρα εμπιπτούση να υποστηριχθή δημοσία επʼ ακροατηρίου κατηγορία.
Επειδή δεν διεπιστώθη εκ της Ανακρίσεως η συνδρομή και του ετέρου αδικήματος της εξυβρίσεως της εις την αρχήν οφειλομένης τιμής διʼ όπερ είχε ποινική ασκηθή αγωγή.
ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ
Προτείνω ίνα παραπεμφθώσιν ενώπιον του ακροατηρίου του Πλημμελειοδικείου Αθηνών οι κατηγορούμενοι:
1) Παναιτ Ιστράτι γεννηθείς εν Βραλα Ρουμανίας και διαμένων ενταύθα ετών 44 λόγιος. 2) Νικόλαος Καζαντζάκης γεννηθείς εν Ηρακλείω (Κρήτης) και κατοικών ενταύθα ετών 43 λόγιος, 3) Δημήτριος Γληνός γενννηθείς εν Σμύρνη και κατοικών ενταύθα, καθηγητής ινα δικασθώσιν ως υπαίτιοι ότι υπό κοινού συμφέροντος κινούμενοι συναπεφάσισαν την εκτέλεσιν της επομένης αξιοποίνου πράξεως και ένεκα των της συνομολογήσαντες προς αλλήλους αμοιβαίων συνδρομήν εν Αθήναις την 11ην Ιανουαρίου. 1928 διά ζώσης ήτοι λόγων τους οποίους εξεφώνησαν εν τω θεάτρω Αλάμπρα διέσπιραν εν γνώσει ψευδείς ειδήσεις επιτηδείας να φέρωσιν ανησυχίας εις τους πολίτας και να διεγείρωσιν απεχθείας προσεκάλεσαν και ηρέθησαν τους πολίτας εις διχόνοιαν και αμοιβαίαν καταφρόνησιν και εχθροπάθειαν τουτέστιν εξυμνήσον το εν Ρωσσία Σοβιετικόν πολιτικοινωνικόν καθεστώς ως τοιούτον ισότητος Δικαιοσύνης και ελευθερίας και εκαυτηρίασαν δριμέως το κρατούν κοινωνικόν σύστημα ως τοιούτον τρομοκρατίας και αδικίας, καταπιέζον τους εργάτας και ηρέθισαν τους πολίτας προσκαλούντες αυτούς να γίνωσι παθητικές ψυχές διά να ρίψωσι την σημερινήν κοινωνικήν τάξιν με το σφυρί και όχι με τον αγιασμόν και προσέτι προσεκάλεσον αυτούς να παίξωσι το παιγνίδι τους μπροστά στον κίνδυνο που διατρέχει η προλεταριακή Δημοκρατία της Ρωσσίας.
Να παραπεμφθώσιν ενώπιον του αυτού Δικαστηρίου οι εκ των ως είρηται κατηγορουμένων: 1) Παναίτ Ιστράτι, 2) Νικόλαος Καζαντζάκης και 3) Κωνσταντίνος Χαριτάκης γεννηθείς εν Ηρακλείω (Κρήτης) και κατοικών ενταύθα ετών 39 τμηματάρχης υπουργείου Υγιεινής ίνα δικασθώσιν ως υπαίτιοι ότι υπό κοινού συμφέροντος κινούμενοι συναπεφάσισαν την εκτέλεσιν της επομένης αξιοποίνου πράξεως και ένεκα ταύτης συνομολογήσαντες προς αλλήλους αμοιβαίαν συνδρομήν εν Αθήναις την 16ην Ιανουαρίου 1928 και εις το Νοσοκομείον “Σωτηρία” διά ζώσης προσεκάλεσαν και ηρέθισαν τους πολίτας εις διχόνοιαν και αμοιβαίων καταφρόνησιν και εχθροπάθειαν δια των φράσεων “ανά καύσετε τα ξύλινα παραπήγαμτα του Νοσοκομείου “Σωτηρία” και να κατέβητε εις την Λεωφόρον Κηφισσίας να καταλάβητε και να εγκατασταθήτε εις τα μέγαρα των πλουσίων αφού το Κράτος εξοδεύει δια τα αεροπλάνα και τα υποβρύχια και δεν εξοδεύει δια την ίδρυσιν ευπρεπών σανατορίων”, ήτοι επί παραβάσει των άρθρων 57, 109, 204 Π. Νόμου.
Να μη γίνη κατηγορία κατά των εκ των κατηγορουμένων 1) Παναίτ Ιστράτι, 2) Ν. Καζαντζάκη και 3) Δ. Γληνού επί εξυβρίσει της εις την Αρχήν οφειλομένης τιμής πράξει τελεσθείση”.
Εν Αθήναις την 11ην Ιανουαρίου 1928.
Ο Εισαγγελεύς
Γ. ΚΙΟΥΡΤΣΑΚΗΣ
