Ίσως η πιο ολοκληρωμένη ταινία που είδαμε στο φεστιβάλ, ήταν το «Ρωμαίος έντεκα» («Romeo onze») του Ιβάν Γκρμπόβιτς, που εκτυλίσσεται στον σημερινό γαλλόφωνο Καναδά, όπου ένας νεαρός χριστιανός άραβας πάσχει από ένα είδος αναπηρίας στα πόδια που δεν του επιτρέπει να περιπατάει κανονικά. Η ταινία πραγματεύεται την προσπάθεια του νεαρού να ξεπεράσει το εμπόδιο που βάζει το σώμα του και νʼ αποκτήσει αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να δοκιμάσει ένα ραντεβού με μια κοπέλα που του αρέσει. Η ήρεμη συγκινητική ερμηνεία του Αλί Αμάρ και η ψύχραιμη σκηνοθεσία του Γκρμπόβιτς μεταδίδουν χωρίς ίχνος μελοδραματισμού την αγωνία του νεαρού αγοριού για επαφή και συμμετοχή σʼ έναν κόσμο που φαίνεται να τον αφήνει έξω.

Παρόμοια αγωνία χαρακτηρίζει και τους ήρωες του «Σαββατοκύριακου» («Weekend») του Άντρου Χέι, για τη σύντομη συνάντηση ενός ομοφυλόφιλου ζευγαριού στη σημερινή Αγγλία. Δύο νέοι που γνωρίζονται σʼ ένα κλαμπ κι ερωτεύονται, αλλά ο ένας απʼ αυτούς έχει προγραμματίσει να φύγει για σπουδές στην Αμερική για δύο χρόνια. Έτσι, προλαβαίνουν να ζήσουν μόνο ένα σαββατοκύριακο, το οποίο δεν είναι βουτηγμένο στα ρομαντικά κλισέ, αλλά δίνεται ανθρώπινα, προσγειωμένα και τρυφερά από τον σκηνοθέτη, ως μια σταδιακά εξελισσόμενη απόπειρα επαφής μεταξύ ενός αυθόρμητου κι ενός πιο συγκρατημένου χαρακτήρα, μέσα από τις συζητήσεις τους, τις παρέες τους και το σεξ τους.

Ομοφυλοφιλικό υπόβαθρο έχει και το «Without» («Χωρίς») του Μαρκ Τζάκσον, που χαρίζει μια από τις καλύτερες ερμηνείες του φεστιβάλ από τη Τζόσλιν Τζένσεν στον ρόλο μιας νεαρής κοπέλας που αναλαμβάνει να προσέχει τον ανάπηρο παππού μιας οικογένειας που φεύγει ταξίδι. Απομονωμένη στο σπίτι στο δάσος μαζί με τον ηλικιωμένο άντρα που δε μπορεί να επικοινωνήσει, η κοπέλα αλλάζει σταδιακά συμπεριφορά αποκαλύπτοντας την τραυματική έλλειψη που νιώθει για τη σύντροφό της, η οποία αφήνεται να εννοηθεί ότι αυτοκτόνησε. Εξαιρετική η μεταστροφή της ηρωίδας, προοδεύει υπομονετικά και πειστικά, και η μόνη απογοήτευση του φιλμ είναι ο τρόπος με τον οποίο εκτονώνεται τελικά όλη η φόρτιση της κοπέλας, σʼ ένα σύντομο και απλοϊκό φινάλε, όταν η σκηνοθεσία έχει δημιουργήσει προσδοκίες για κάτι πιο περίπλοκο και συναισθηματικά έντονο.

Τέλος, από το αφιέρωμα στον τούρκο σκηνοθέτη Ερντέν Κιράλ είδαμε μόλις δύο ταινίες, οι οποίες έχουν ενδιαφέρον περισσότερο για την πολιτική τους ρητορική παρά για το γύρισμα ή την αφήγησή τους. Το «Κανάλι» γυρίστηκε το 1978 και καταγγέλλει την πολιτική διαφθορά που εμπόδιζε ένα χωριό νʼ αποκτήσει τις απαραίτητες υποδομές, ενώ το «Καθʼ οδόν» («Yolda») του 2005 αφηγείται την ιστορία του θρυλικού για την Τουρκία αριστερού ηθοποιού και σκηνοθέτη Γιλμάζ Γκιουνέι, ο οποίος είχε συλληφθεί στη διάρκεια της δεκαετίας του ʼ70.