Δύο από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες που είδαμε, αφορούν τις σχέσεις δύο ενήλικων αντρών που έχουν καταλήξει να ζουν με τους ηλικιωμένους γονείς τους.
Στο «Εντάξει, φτάνει, αντίο» («Tayeb, khalas yalla») των Ράνια Ατίε και Ντάνιελ Γκαρσία, βλέπουμε τον σαραντάχρονο εργένη ζαχαροπλάστη ήρωα να μένει στο σπίτι με τη μητέρα του στην Τρίπολη του Λιβάνου, εκνευρισμένος από την ιδιορρυθμία της αλλά απρόθυμος να αυτονομηθεί. Όταν εκείνη ξαφνικά μια μέρα φεύγει από το σπίτι για άγνωστους λόγους, εκείνος πρέπει να βρει τρόπο να γεμίσει τη ζωή του. Μια ταινία φτιαγμένη με μοναδικό συνεργείο του δύο νέους σκηνοθέτες, με απλό γύρισμα αλλά επεξεργασμένους χαρακτήρες, χιούμορ και ευαισθησία.
Στα «Διόδια» («Gise memuru») του τούρκου Τολγκά Καρατσελίκ, ο 35χρονος Κενάν εργάζεται σε σταθμό διοδίων, διάγοντας μια εξαιρετικά ανιαρή αλλά και ψυχοφθόρα καθημερινότητα, αφού γυρνώντας στο σπίτι τον περιμένει ο άρρωστος πατέρας του, τον οποίο κατά την απουσία του φροντίζει μια συμπαθητική γειτόνισσα. Η τραυματική απώλεια της μητέρας πριν από πολλά χρόνια εξακολουθεί να φορτίζει τη σχέση των δύο αντρών, και καθιστά δύσκολη την αισθηματική αποκατάσταση του Κενάν. Παρότι η πλοκή του δίνει τη δυνατότητα για λύτρωση, ο σκηνοθέτης επιλέγει να φανεί σκληρός προς τον ήρωά του, ίσως κατά τη γνώμη μας περισσότερο απʼ όσο του άξιζε. Και οι δύο ταινίες πάντως προσφέρουν συγκροτημένη οπτική, καλογραμμένους χαρακτήρες, ενδιαφέροντα και οικουμενικά θέματα σχετικά με τις ενδο-οικογενειακές ισορροπίες.

