
Ανταπόκριση του Νίκου Τσαγκαράκη
Η ποσότητα των ταινιών που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα έχει μειωθεί, αλλά όχι η ποιότητά τους, καθώς το φεστιβάλ συνεχίζει να συγκεντρώνει τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματα της σημερινής βαλκανικής και παγκόσμιας παραγωγής
Το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης συνεχίζει να διανύει περίοδο ανόρθωσης, καθώς ο διευθυντής του, Δημήτρης Εϊπίδης, προσπαθεί αυτά τα δύο πρώτα χρόνια της θητείας του να απαλλάξει τον θεσμό από τα χρέη της προηγούμενης διοίκησης, πραγματοποιώντας τη διοργάνωση με το 1/5 του ως τώρα προϋπολογισμού, δηλαδή με περίπου 2 εκατομμύρια ευρώ αντί των σχεδόν 10 που σπαταλούνταν τα προηγούμενα χρόνια. Η ποσότητα των ταινιών που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα έχει μειωθεί, αλλά όχι η ποιότητά τους, καθώς το φεστιβάλ συνεχίζει να συγκεντρώνει τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματα της σημερινής βαλκανικής και παγκόσμιας παραγωγής. Η «Π» βρέθηκε για έξι μέρες στη Θεσσαλονίκη και παρακάτω μεταφέρουμε εντυπώσεις απʼ ό,τι παρακολουθήσαμε.
Ελληνική παρουσία
Οι δύο ελληνικές ταινίες που συμμετείχαν στο διεθνές διαγωνιστικό πρόγραμμα ήταν το «J.A.C.E.» του Μενέλαου Καραμαγγιώλη και ο «Παράδεισος» του Παναγιώτη Φαφούτη. Το «J.A.C.E.» είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Καραμαγγιώλη μετά το «Black out», και, όπως εκείνο, είναι ακόμη ένα υπερφίαλο, σαπουνοπερατικό συνονθύλευμα χαρακτήρων και καταστάσεων, που δυστυχώς δε σώζεται από τις επιμέρους ιδέες, τον σφιχτό ρυθμό και την αποφασιστικότητα της κάμερας. Πλήθος χαρακτήρων ο καθένας εκ των οποίων με μια δική του μελοδραματική ιστορία άξια ξεχωριστής ταινίας, αμερικανικός μιμητισμός στην καθοδήγηση των ηθοποιών, στερεότυποι διάλογοι, και φλύαρη πλοκή, χαμένη μέσα στο μπέρδεμα των γεγονότων.
Επίσης δεύτερη μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη, ο «Παράδεισος» αντιθέτως αποτελεί βελτίωση για τον Φαφούτη, που προηγουμένως μας είχε δώσει την απογοητευτική «Κληρονόμο» με τη Σμαράγδα Καρύδη. Εδώ φτιάχνει μια αισθηματική κομεντί γραμμένη απʼ τον ίδιο, για τέσσερα ζευγάρια που δοκιμάζονται στη διάρκεια του πατρινού καρναβαλιού. Παρότι αποτελεί μια συνηθισμένη ιστορία χωρίς ιδιαίτερη πρωτοτυπία, παρόλαυτά είναι σκηνοθετημένη με νεανική φρεσκάδα, συμπαθητικούς χαρακτήρες, καλές ερμηνείες κι εύστοχους διαλόγους, αφήνοντας ελπίδες ότι ο Φαφούτης θα μπορούσε στο μέλλον να χειριστεί και πιο απαιτητικά σχέδια.
Σε ειδική προβολή του ελληνικού τμήματος, προβλήθηκε ο «Άδικος κόσμος», τρίτη ταινία του Φίλιππου Τσίτου μετά τα «My sweet home» και «Ακαδημία Πλάτωνος». Το κοινό υποδέχτηκε θερμά την ταινία, επιβραβεύοντας τον σκηνοθέτη γιʼ ακόμη ένα αξιόλογο εγχείρημα αλλά και για την επάξια εκπροσώπηση του ελληνικού κινηματογράφου στο εξωτερικό, καθώς το φιλμ κέρδισε πρόσφατα τα βραβεία σκηνοθεσίας και ανδρικής ερμηνείας στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν. Πρόκειται για την ιστορία ενός καλοπροαίρετου αλλά πολύπαθου αστυνομικού, ο οποίος από αίσθημα δικαιοσύνης απαλλάσσει ενστικτωδώς και με συνοπτικές διαδικασίες όσους εκείνος πιστεύει ότι είναι αθώοι, αλλά τελικά βρίσκεται ο ίδιος μπλεγμένος. Ένας ειρωνικό παιχνίδι ηθικής, η μελαγχολία της μοναξιάς, οι πολύ καλές ερμηνείες του καστ και κυρίως του βραβευμένου Καφετζόπουλου, νομίζουμε ότι μπορούν να εξισορροπήσουν τις περιστασιακές σκηνοθετικές και σεναριακές ασυνέπειες, και να μεταδώσουν τη βουβά απεγνωσμένη προσπάθεια ενός ανθρώπου να βγει από το ειρωνικό αδιέξοδό του, μέσω ενός απρόσμενου έρωτα.

