Του δημοσιογράφου Νίκου Ε. Μαρκάκη

Στη στρατιά των συγγραφέων και άλλων διανοούμενων, στα κατατόπια των οποίων - σκόπιμα ή συμπτωματικά - περιπλανήθηκα κατά καιρούς, ανήκει και η πολυγραφότατη συντοπίτισσά μας κ. Ρένα Πετροπούλου-Κουντούρη. Η καταξιωμένη πλέον στα γράμματά μας καθηγήτρια με την πολύχρονη θητεία της στο πεζό και ποιητικό μας χώρο και την πληθώρα των συγγραμμάτων της: μυθιστορήματα, παιδικά βιβλία, διηγήματα και ποιητικές συλλογές.

Η αρχική επαφή μου με την πορεία και το έργο της οφείλεται κατά μέγα μέρος στη φιλική σύσταση του “Λενιου”, της εξίσου δοκιμασμένης λογοτέχνιδάς μας κ. Ελένης Σαατσάκη-Πλαγιωτάκη: 

“Σπάνιες οι λογοτεχνικές αρετές της κ. Ρένας: γλώσσα απαράμιλλης ομορφιάς, λεξιλόγιο πλούσιο και σοφά επιλεγμένο, δεινή περιγραφική ικανότητα. Αξίζει τον κόπο νʼ ασχοληθεί κανείς μαζί της”.

Ακριβοδίκαιη σύσταση το αληθές της οποίας διαπιστώνω κάθε φορά που αιφνιδιάζομαι από ένα καινούργιο πόνημά της.

Όπως, ώρα καλή, και τώρα με “Τον Κήπο της Μνήμης”, μια ολιγοσέλιδη μεστωμένη ποιητική συλλογή, η σκοπιμότητα και ο στόχος της οποίας διαφαίνονται από την αρχή. Δεν είναι η πρώτη ποιητική συλλογή της αφού είχαν προηγηθεί, “Έρωτας, σε χρόνια οδύνης” και “Όνειρα Ασύνορα”. Αυτή όμως τη φορά το νέο πόνημα ήλθε στο φως σκόπιμα για να συμπέσει χρονικά με τη συμπλήρωση χρόνου από τον θάνατο του πατέρα της, αξέχαστου φίλου και συμμαθητή μου στο Γυμνάσιο Πόμπιας, Σταύρου Πετρόπουλου. Ένα πνευματικό μνημόσυνο για να τιμηθεί παράλληλα και η μνήμη της μητέρας της που η αποδημία της έχει προηγηθεί μερικά χρόνια πριν.

“Αμοιβαιότητα και ανταπόδοση”, ο νόμος προσφοράς και ανταμοιβής που έχει μεγάλη πέραση στον οικογενειακό κύκλο όπου οι επίγονοι τιμούν με κάποιο δικό τους τρόπο τους γεννήτορές τους. Δείγμα ωριμότητας και εμπειρίας η νέα συλλογή αφιερώνεται: “Στον πατέρα μου που έφυγε για τη χώρα των Μακαρων” και είναι μια ενδόμυχη έκφραση του πόνου, νοσταλγίας και μόνιμου πένθους στην πικρή ατμόσφαιρα της μοναξιάς από την απουσία εκείνων που την έφεραν στη ζωή.



Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

Στον ψίθυρο του νερού

ακούω τη φωνή του πατέρα

δυνατή θυμωμένη ή τρυφερή

σταγόνα που πέφτει αργά ρυθμικά

Με άφατη θλίψη

Ο άνεμος που του ʽδωσε

την πρωτη αναπνοή.

Τώρα του πήρε τη στερνή ανάσα.



ΛΑΧΤΑΡΩ ΣΕ ΜΑΝΑ ΜΟΥ

Τόσα χρόνια πεθαμένη

ακόμα μʼ αγγίζεις.

Κάθε βράδυ στο προσκέφαλό μου

μια καληνύχτα-θωπεια αποθέτεις.

Στα βαμμένα μαλλιά μου

άγγιγμα αγγέλου.

Μόνιμο-ισόβιο το πένθος χωρίς περιθώρια ανακούφισης:

Να ψηλαφίσω το πρόσωπο

να του σταυρώσω τα χέρια

να προσκυνήσω το τέλος

Υποκλινόμενη.

Στο αμετάκλητο του θανάτου.

Αβάσταχτος ο πόνος

στο βυθό μιας θάλασσας.

Θάλασσα σύμβολο

Θάλασσα μνήμη

Θάλασσα θάνατος

Θάλασσα έρωτας.

Άκρως πένθιμη η ατμόσφαιρα από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Κάθε τι που αναζωπυρώνει τη μνήμη των πεθαμένων, ισοδυναμεί με τραύμα, με ανατροπή ψυχικής ισορροπίας, μόνιμης συνήθως, μια και η λήθη δεν θαυματουργεί πάντα, δεν εκμηδενίζει πρόσωπα και σκηνικά αγαπημένων που δεν συνυπάρχουν τώρα μαζί μας.

Και η δική μου μνήμη θωπεύει τώρα τα πρόσωπα του φίλου Σταύρου, της συμβιας και του αδελφού του Κώστα, που διασταυρώθηκαν κάποτε στην κοινή πορεία μας στα “πέτρινα” χρόνια της επίγειας διαδρομής μας.

Πετροκεφάλι Αύγουστος 2011