Σίγουρα, δεν είμαι ο καταλληλότερος, από κάθε άποψη, προκειμένου να αναλύσω και να παρουσιάσω ένα βιβλίο. Για το λόγο αυτό το αποφεύγω και το έχω κάνει σε λίγες περιπτώσεις, μόνο και μόνο, για να γράψω δυό λόγια, έτσι απλά από καρδιάς, όπως τα νοιώθω. Εξαίρεση αποτελεί και τούτη τη φορά ένα βιβλίο, που μόλις πριν λίγες μέρες έπιασα στα χέρια μου, αν και γνώριζα το περιεχόμενό του και έχει τίτλο: «Σαν παραμύθι », με πνευματικό δημιουργό τον Μανόλη Μιαουδάκη, που είχε την καλοσύνη να μου το χαρίσει.

Προσωπικά δεν γνωρίζω τον συγγραφέα-ποιητή, αλλά μου δόθηκε η ευκαιρία να τον γνωρίσω από τούτο το έργο του και γιαυτό οι όποιες εκτιμήσεις μου είναι πέρα για πέρα αντικειμενικές. Ένοιωσα λοιπόν την ανάγκη, να γράψω κι εγώ δυο λόγια για τον άγνωστό μου Μανόλη Μιαουδάκη και το έργο του, δεδομένου ότι υπήρξα αυστηρός κριτής αυτής της πολύμοχθης ποιητικής του δημιουργίας, σαν εκλεγμένο μέλος της Επιτροπής Κρίσης Στιχουργημάτων του Συλλόγου Κρητών Στιχουργών και έκρινα ότι αυτό το έργο μεταξύ των άλλων κρινομένων, αξίζει να πάρει το Α΄ Βραβείο ΚΩΣΤΗΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ.

Ως φαίνεται το Μανολιό - μικιό κοπελιδάκι, καθισμένο ένα καταχείμωνο δίπλα στην παραθιά σʼ ένα κουτσουράκι, κάτω από το λιγοστό φως του λύχνου, αφρουκάζεται με ανοιχτό το στόμα μια αληθινή ιστορία, που διηγείται η ριτιδιασμένη σεβάσμια γιαγιά του και βαστά σημειώσεις σʼ ένα τεφτεράκι. Περνούνε τα χρόνια και το Μανολιό - ο σημερινός Μανόλης Μιαουδάκης, παίρνει το τεφτέρι που είχε στερεμένο σε μια θυρίδα και με το δικό του ποιητικό ταλέντο, ολοκληρώνει την παραγγελιά τση γιαγιάς του. «Έχει το προζύμι - τεφτέρι που περιέχει τα αγνά υλικά, αναπήσει και τα ζυμώνει στη σκάφη που βρίχνεται στη μέσα μπάντα τση κεφαλής του, τα ψήνει στο καύκαλο - ξυλόφουρνο και τα πασπαλίζει με Στειακή ντοπιολαλιά, προσφέροντας στον αναγνώστη ένα αφράτο, ολόγλυκο και ονόστιμο παξιμάδι – σαν παραμύθι».

Το ποίημα - πολύστιχο στιχούργημα του Μανόλη Μιαουδάκη περιγράφει μια ολάκερη ζωή, είναι γεμάτο αληθινές και φανταστικές εικόνες, περιέχει όλα τα συναισθήματα, εκφραστικότητα φυσική και πλασματική, κρητικό ιδιωματικό λόγο, βαθειά νοήματα, αρμονικό και αρχιτεκτονικό χτίσιμο των στίχων και των νοημάτων, σοβαρότητα και ποιητική αξία. Του αξίζει λοιπόν το Βραβείο, αφού η γραφίδα του Μανόλη Μιαουδάκη είναι περίπου η ίδια με του Κορνάρο και του Φραγκούλη.

Μανόλη Μιαουδάκη, δέξου τα συχαρίκια μου, τόσο για το περιεχόμενο όσο και για το εξώφυλλο που ο ίδιος εσχεδίασες και εφιλοτέχνησες αυτού του ποιητικού σου έργου. Το πρώτο Βραβείο ΚΩΣΤΗΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ ανήκει σε σένα και μόνο σε σένα.

Καλή συνέχεια.

Σταύρος Ε. Φωτάκης