Παιδί μικρό κινούσες απʼ τη Βιάννο·
ελάμπανε τα μάτια σου από φως
και παιδεμός εγίνονταν κρυφός
του μισεμού η χαρά στα χείλη απάνω.

Ο λογισμός σου επέτα φτερωμένος,
οι πόθοι σου τραγούδια ερωτικά.
Και πήγαινες, σʼ ονείρατα γλυκά,
μʼ αξεγνοιασιά τρελλή παραδομένος.

Δε φανταζόσουν τότε πως σε λίγο,
μʼ ανέκφραστη πικρία στην ψυχή,
θα σκεφτόσουν γιʼ ανύπαρκτη εποχή
τον ποθητό που δεν εχάρης τρύγο.

Στοχαστικός εδιάβαινες, θλιμένος,
περήφανος βαθειά και σιωπηλός.
Μήτε στεριά για σέ, μήτε γιαλός·
παράδερνες παντού ξερριζωμένος.

Κι όμως πηγή χαράς εσύ εδινόσουν.
Τη σκέψη σου, καθάρια, λαμπερή,
σκορπούσες, δίχως άλλος να μπορεί,
να δει, πως απʼ τη φλόγα σου εκαιγόσουν.

Η μοναξιά που σʼ έζωνε σαν μοίρα,
σʼ ακολουθούσε σʼ όλη τη ζωή,
Μονάχα των ανέμων η βοή,
φίλος πιστός, σου χτύπαγε τη θύρα.

Κι ο θάνατος, πικρός καθώς η ζήση,
σου σώπασε μια μέρα την καρδιά.
Είχε από λίγους ξένους συνοδειά
τον ύστερό σου δρόμο ακολουθήσει.

ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΪΖΗ