Ιστοδελίδα: www.pezoporikos.gr

Κείμενο: Αναγνωστόπουλος Γιώργος

Φωτογραφίες : Θεοδωράκης Γιάννης

Μεγάλη Δευτέρα 18 Απριλίου

Για κάποιους το πρωινό ξύπνημα είναι στις 5 το πρωί, γιατί θα πετάξουν πάνω από την κοιλάδα της αγάπης με αερόστατο. Η πτήση είναι μια μοναδική εμπειρία, καθώς πετάς πάνω από την Λευκή Κοιλάδα με τους μονόλιθους που έχουν φαλλοειδή μορφή. Το θέαμα είναι μαγευτικό και γίνεται εντυπωσιακότερο από τα δεκάδες πολύχρωμα αερόστατα, δημιουργώντας εναέριο μποτιλιάρισμα πάνω από την κοιλάδα του Goreme. Η αγωνία της πιλότου είναι έντονη στο πρόσωπό της, καθώς το μοναδικό πρόβλημα είναι η αποφυγή της σύγκρουσης με κάποιο από τα υπόλοιπα αερόστατα. Όλα πηγαίνουν καλά ( άλλωστε δεν έχει γίνει ατύχημα ποτέ, καθώς οι προδιαγραφές είναι υψηλέ ) και στο τέλος η πιλότος κερνάει τους επιβαίνοντες ένα ποτήρι σαμπάνια και τους απονέμει αναμνηστικό δίπλωμα. Η ομάδα αυτή στις 9 το πρωί έχει επιστρέψει στο ξενοδοχείο, έχει ενωθεί με τους υπόλοιπους και αναχωρούμε για την πόλη Avanos.

H Αβανός βρίσκεται στην βόρεια άκρη του πάρκου του Goreme και είναι μοιρασμένη στις όχθες του 'Αλυ ποταμού, που μεταφέρει αργά με τα νερά του την κόκκινη πρώτη ύλη για τα φημισμένα κεραμικά της περιοχής. Μπαίνοντας στην πόλη από μια γέφυρα, υπάρχει μια νησίδα στο μέσον του ποταμού, την οποία έχουν διακοσμήσει με εκατοντάδες κεραμικά αγγεία και πυθάρια. Μένουμε περίπου μία ώρα στην πόλη με το έντονο ελληνικό χρώμα, που γίνεται αισθητό όταν περπατήσεις στα σοκκάκια τηε.

Παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής για το ξενοδοχείο. Η υπόλοιπη μέρα είναι ελεύθερη. Όμως η χαρτογραφική ομάδα του Πεζοπορικού «δεν ησυχάζει». Σχεδιάζει μια πορεία μέσα στη Λευκή Κοιλάδα. Δηλαδή, αυτά που είδαν από αέρος το πρωί, θα τα εμπεδώσουν το απόγευμα περπατώντας το.

Λέμε του Υιλμαζ ότι θα περπατήσουμε με δική μας ευθύνη μέσα στην Λευκή Κοιλάδα ή Κοιλάδα της Αγάπης κάνοντας χρήση της τεχνολογίας και τεχνογνωσίας που διαθέτουμε. Σχηματίζουμε μια μεγάλη ομάδα 30 ατόμων και ξεκινάμε με τη βοήθεια των GPS την πορεία. Στην κεφαλή της πορείας, ανιχνευτές, νέα παιδιά απόφοιτοι πολυτεχνείου που παίζουν την τεχνολογία στα χέρια τους. Μας οδηγούν εκ του ασφαλούς μέσα στη μαγευτική κοιλάδα. Κατάλευκοι σχηματισμοί αλλόκοτων σκαλισμένων βράχων, μονόλιθοι φαλλοειδούς σχήματος, όλων των μεγεθών και πεζοπορία παράλληλα στα νερά ενός ρυακιού. Η κοιλάδα στενεύει και γίνεται αδιέξοδη. Οι ιχνηλάτες εντοπίζουν μονοπάτι το οποίο ανηφορίζει και μας βγάζει έξω από την κοιλάδα. Βλέπουμε απέναντί μας το Ichishar. Είμαστε σε γνώριμα μέρη. Ακολουθώντας μονοπάτι και αγροτικό δρόμο φθάνουμε στο χώρο στάθμευσης των λεωφορείων. Υπάρχει ένας μικρός καφενές, στο υπαίθριο του οποίου κάτω από βροχή απολαμβάνουμε καφέ, τσάι και ρακί. Κάποιοι, μέχρι να έλθει το λεωφορείο εκμεταλλεύονται τον ελεύθερο χρόνο τους επισκεπτόμενοι μια βιοτεχνία φυσητού γυαλιού. Το λεωφορείο μας μεταφέρει στο Urgup (Προκόπι), όπου αποβιβάζονται οι περισσότεροι. Κάποιοι έχουν κλείσει ραντεβού στο Χαμάμ στο κέντρο της πόλης. Μια παρέα ανεβαίνουμε στο ψηλότερο σημείο της πόλης που υπάρχει καφενείο και συγκεντρώνεται νεολαία.

Ο χώρος είναι μικρός και συμπαθητικός. Στους τοίχους του καφενείου υπάρχουν δεκάδες φωτογραφίες με την ιστορία της πόλης από τα μέσα του 1800 μέχρι σήμερα. Ο ιδιοκτήτης ένας συμπαθητικός, ευγενέστατος κύριος και ένα κοριτσάκι δεκατριάχρονο, η κόρη του, με ένα φορητό υπολογιστή παίζει κάποιο διαδικτυακό παιχνίδι. Βγαίνουμε έξω και απολαμβάνουμε τη θέα της πόλης από ψηλά. Το βράδυ στο σαλόνι του ξενοδοχείου σχεδιάζουμε επί χάρτου με τον Yilmaz την αυριανή πορεία στην κοιλάδα του Gomende.

Μεγάλη Τρίτη 19 Απριλίου

Το λεωφορείο μας μεταφέρει στην κοντινή πόλη Mustafapasa, την ελληνική Σινασσό. Το λεωφορείο μας αφήνει στην πλατεία της πόλης όπου βρίσκεται η εκκλησία Κωνσταντίνου και Ελένης. Επισκεπτόμαστε την εκκλησία, όπου πρόσφατα ο Οικουμενικός Πατριάρχης λειτούργησε μετά από σχεδόν ενενήντα χρόνια. Στην πλατεία υπάρχει το μαγειριό της Ελένης και πινακίδες για το «Παλιό Ελληνικό Σπίτι» και το «Άνω Ελληνικό σπίτι.» Περιπλανιόμαστε στα σοκάκια με το έντονο ελληνικό χρώμα. Ανεβαίνουμε στο κάστρο και απολαμβάνουμε τη θέα. Σε όλα τα κάστρα υπάρχει μια μεγάλη τούρκικη και το άγαλμα του Κεμάλ. Κατεβαίνουμε από το κάστρο και πηγαίνουμε στο «Παλιό Ελληνικό Σπίτι». Είναι ένα παλιό ελληνικό αρχοντικό, πέτρινο με ξύλινα πατώματα και υπέροχες τοιχογραφίες, που σήμερα είναι πολυτελές εστιατόριο. Επόμενος στόχος μας το «Πάνω ελληνικό Σπίτι». ʽΌπως υποδηλώνει και η ονομασία, αρχίζουμε ν΄ανηφορίζουμε στη Σινασσό και μετά από είκοσι λεπτά ανάβασης, μέσα στη βροχή φθάνουμε στο “Πάνω Ελληνικό Σπίτι», που είναι ένα πεντάστερο ξενοδοχείο. Ιδιοκτήτης του ένας νεαρός, πρόσχαρος Αμερικάνος. Μας ξεναγεί στους χώρους του πολυτελούς ξενοδοχείου και μας εξηγεί ότι αγόρασε ένα ερείπιο και το μετέτρεψε σε ξενοδοχείο. Λίγο πιο πέρα υπάρχει Λαικό Μουσείο, το οποίο λόγω βροχής και στενότητας χρόνου δεν προλάβαμε να επισκεφτούμε. Με τα πόδια επισκεπτόμαστε τους σπηλαιώδεις ναούς του Αγίου Γεωργίου και Αγίου Νικολάου. Του Αγίου Νικολάου είναι μεγάλος και φυσικά λαξευμένος μέσα στο βράχο. Το τοπίο είναι εξωπραγματικό. Παντού γύρω βράχοι σκαλισμένοι με χρώμα μωβ από το έδαφος μέχρι τη μέση και κίτρινοι από τη μέση και πάνω. Λες και έχει παρέμβει το σταθερό, αλάνθαστο χέρι μάστορα. Ο καιρός είναι βροχερός. Επιβιβαζόμαστε στο λεωφορείο, που μας μεταφέρει 4 χλμ έξω από τη Σινασσό με στόχο να πεζοπορήσουμε αρχικά σε χωματόγρομο για 6 χλμ, να συναντήσουμε την κοιλάδα Gomeda, να μπούμε μέσα στην κοιλάδα και να τελειώσουμε την πορεία κοντά στο Προκόπι. Ξεκινάμε την πεζοπορία έχοντας μπροστά μας αρχικά κίτρινους και αργότερα ροζ σχηματισμούς, πάντα λαξευμένων βράχων. Κάποια στιγμή η λάσπη είναι ενοχλητική και η βροχή δυναμώνει. Ο καιρός είναι δεμένος και προβληματίζει τους αρχηγούς η είσοδος σε μια άγνωστη κοιλάδα με τέτοιες καιρικές συνθήκες. Γίνεται μια μικρή σύσκεψη των αρχηγών και αποφασίζεται να γυρίσουμε πίσω. Γυρίζουμε πίσω έχοντας διανύσει συνολικά 7 χλμ. Ο καιρός έχει αρχίσει ν΄ ανοίγει. Οι αρχηγοί συμφωνούν να μπούμε σε μια κοιλάδα για μισή ώρα, διερευνητικά. Στην πρώτη δυσκολία θα γυρίσουμε πίσω. Μπαίνουμε σε μια κοιλάδα όνειρο. Περνάμε μέσα από κάτι σχηματισμούς θεόρατων βράχων και συναντάμε μονοπάτι, που κινείται παράλληλα σ΄ένα μικρό ποταμάκι. Το παρήγορο είναι ότι υπάρχουν ξύλινα, μικρά γεφυράκια σημάδι ότι η κοιλάδα περπατιέται. Κοιτάμε τα GPS και βλέπουμε ότι η φορά της κοιλάδας είναι προς το Προκόπι. Οπότε ομόφωνα η απόφαση είναι ότι συνεχίζουμε την πορεία μας. Η κοιλάδα είναι μια ευχάριστη έκπληξη. Συναντάμε συνοικίες με πολυκατοικίες. Πολυκατοικίες ονομάσαμε τα δεκάδες λαξευμένα οικήματα στους πελώριους μαλακούς βράχους. Χαρακτηριστικό των «πολυκατοικιών», οι πολυπληθείς περιστεριώνες στο πάνω μέρος τους. Συνεχίζουμε την πεζοπορία στην καταπράσινη όχθη του ήρεμου ποταμού και συναντάμε καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Στην έξοδο της κοιλάδας συναντάμε σπηλαιώδη ναό με υπέροχες τοιχογραφίες, τις οποίες και φωτογραφίζουμε. Λίγο πιο κάτω το λεωφορείο είναι ειδοποιημένο, μας περιμένει και μας μεταφέρει στο Προκόπι, που είναι τρία χιλιόμετρα παρακάτω.

Μεγάλη Τετάρτη 20 Απριλίου

Νωρίς το πρωί ξεκινάμε με το λεωφορείο για την πρωτεύουσα της Τουρκίας την Άγκυρα. Κάνουμε μια ενδιάμεση στάση σε μια αλμυρή λίμνη, πηγή παραγωγής αλατιού και μετά από ταξίδι 3 ωρών είμαστε στην Άγκυρα. Η Άγκυρα είναι μια Ευρωπαική πόλη που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις αντίστοιχες ευρωπαικές πρωτεύουσες. Κάνουμε στάση επίσκεψη στο Μουσείο Πολιτισμών της Ανατολής, ένα σύγχρονο Μουσείο. Την ίδια ώρα επισκέπτεται το Μουσείο ο Υπουργός Πολιτισμού της Τουρκίας. Τον χαιρετάμε. Δυστυχώς για μας το τμήμα με τα ελληνικά ευρήματα είναι κλειστό, γιατί γίνονται έργα στις αντίστοιχες αίθουσες. Η βραδιά μας κλείνει με βραδινή βόλτα στο κέντρο της πόλης στην αγορά και με επίσκεψη σε ένα Kebapistan που ανακαλύπτει ο Αντώνης.

Την επόμενη μέρα Μεγάλη Πέμπτη, νωρίς το πρωί από το αεροδρόμιο της Άγκυρας, μέσω Σμύρνης, ταξιδεύουμε για το αεροδρόμιο Ελ.Βενιζέλος, όπου προσγειωνόμαστε στις 1 το μεσημέρι. Το όνειρο έφθασε στο τέλος του. Προσγείωση στην πραγματικότητα και επιστροφή στο Ηράκλειο. Η επίσκεψη στην Καππαδοκία θα επαναληφθεί από τον Πεζοπορικό Όμιλο Ηρακλείου σύντομα.