«Παιδιά μου, χαϊδεμένα, αγαπημένα, που σας έθρεψα με το καλλίτερον αίμα μου, που σας ενανούρισα με τραγούδια του Ομήρου και του Σολωμού, που σας εστόλισα με την αλουργίδα του ωραίου μου κορμιού, που σας ετίμησα με την τιμήν μου και σας εδόξασα με την δόξαν μου, παιδιά μου αχάριστα, άδικα, άκαρδα, γιατί που αρνείσθε την δυναμιν που έχετε, γιατί με πληρώνετε με τόσην απονιά;
Εσείς που εχαρήκατε τόσα τώρα χρόνια όλες της εξουσίας τις (sic) χαρές, εσείς που είχετε γείνει οι κύριοι και οι άρχοντές μου, εσείς που υψωθήκατε έως τα ύψη θρόνων ειδώλων, γιατί δεν θέλετε να με βοηθήσετε να ανακτήσω την δύναμιν που έχασα και την νεότητα και την εμμορφιά μου την παληά; Πώς αρνείσθε εις ένα τρίτον, που τα παιδιά μου, τα αδέλφια σας, εκάλεσαν να εργασθή μαζή σας, την εργασίαν και την συνδρομήν σας;
Μήπως και σεις δεν ανεγνωρίσατε αναγκαίαν την επέμβασίν του; Μήπως δεν ηύρατε μαζή μʼ αυτόν, ότι κάτι πρέπει να αλλάξη και να διορθωθη από την παληάν μέθοδον της υγιεινής μου, από τον παληόν τρόπον, που είχε κανονισθή η ζωή μου;
Μήπως και σεις δεν ηύρατε, ότι υπήρχε πολύ σκουριά εις τον πολύ παλαιόν μηχανισμόν μου και ότι έπρεπε να ριφθή νέον λάδι δια να κινήται ευκολώτερα και να αλλαχθούν οι ξεβιδωμένοι και εξαρθρωμένοι τροχοί που εσταματούσαν τον δρόμον μου και με εκτρακυλούσαν εις κάποιους φοβερούς κρημνούς;
Και αφού ανεγνώσατε την ανάγκην αυτήν και αφού δεν παρεπονέθηκα εγώ ποτέ για τα χάλια μου και για την πτώχεια μου και για την μαραμένη μου ζωή, παρά σας αφήκα, ως και εις τα περασμένα, όλην μου την εμπιστοσύνην, γιατί πετάτε την τιμήν και τους τίτλους που σας έδωκα και ξεσχίζετε με τα ίδια σας χέρια το συμφωνητικόν μιας ιεράς παρακαταθήκης που σας εμπιστεύτηκα τόσας τώρα γενεάς.
Γιατί γίνεσθε επίορκοι εις την αγάπην που μου χρεωστείτε; Γιατί, εν ω σας επότισα με το αίμα μου, με ποτίζετε με την χολήν σας; Θέλετε λοιπόν πραγματικώς να αποδείξετε ότι αντί ανδρών εκλεκτών εγώ η αρχόντισσα, με τους παλαιούς μεγάλους προγόνους, ανέθρεψα μόνον εγωιστάς πολιτικούς; Και τι σας εχρησίμευσε τότε η αρχαία σοφία και η παληά μας ιστορία, όταν αρνήσθε να ακολουθήτε τα διδάγματά της;
Οι κίνδυνοι, που με πολιορκούν από όλα τα μέρη τώρα, είνε μεγαλείτεροι από τους κινδύνους που εξάπλωσαν τότε εις τας Ελληνικάς θαλάσσας οι υπερήμανοι στόλοι των Περσών. Πού είνε λοιπόν μεταξύ όλων σας οι Αριστείδαι, που απεκήρυξα και εξώρισα και αδίκησα και που έχουν την γενναιότητα να τρέχουν εις βοηθειάν μου; Όλοι για μένα εμείνατε οι κλητοί και όλοι οι εκλεκτοί. Και όμως πού είνε εκείνος, ο οποίος θα ειπή εις τον πολιτικόν εχθρόν του – αφού αιωνίως θέλετε να χωρίζεσθε εις φίλους και εχθρούς- “Ιδού το χέρι μου, η πείρα μου και η δύναμις. Μεταχειρίσου τα για το καλόν της Πατρίδος”; Και πού είνε ακόμη οι μεγάλοι και οι γενναίοι, που θα επανελάμβανον τώρα το θαυμάσιον εκείνο: “Πάταξον μεν άκουσον δε !” Και μάλιστα, αφού κανείς δεν σας επάταξε και κανείς δεν σας επρόσβαλε και κανείς δεν σας ύβρισεν».
Αυτά ηκούσθη να λέη εις ένα θρηνώδες μοιρολόι η μεγάλη άρρωστη, η πονεμένη και πικραμένη και εγκαταλελειμμένη από τα παιδιά της, που τα ήθελε γενναία και υπερήφανα και περισσότερον πιστά εις την αγάπην της και αφοσιωμένα εις την στοργήν της. Όλα σαρξ από την σάρκα της και οστούν από τα οστά της, την εγκαταλείπουν, την αποκηρύττουν, την παρνούνται.

ΚΑΛΛΙΡΡΟΗ ΠΑΡΡΕΝ
(“Εστία”, Κυριακή 17 Οκτωβρίου 1910)