Του Αλέκου A. Ανδρικάκη
[email protected]
Ήταν Οκτώβριος του 1910. Η Ελλάδα βρισκόταν ακόμη στην παρατεταμένη κρίση, θεσμική και οικονομική, με φαινόμενα ανάλογα με τα σημερινά. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος φτάνει στην Αθήνα για να αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας, προκειμένου να την οδηγήσει σε πιο ασφαλή λιμάνια. Το παλαιό πολιτικό σύστημα αντιδρά, τα παλαιά κόμματα απέχουν από τις εκλογές που γίνονται λίγο μετά.
Η μεγάλη Ρεθυμνιώτισσα Καλλιρρόη Παρρέν, πρωτοπόρος του φεμινιστικού κινήματος και εκδότρια της «Εφημερίδος των Κυριών» με δύο άρθρα της στην «Εστία», περιγράφει το πρόβλημα της χώρας, τις δυνατότητες του Βενιζέλου να οδηγήσει την Ελλάδα σε ένα καλύτερο μέλλον. Στο δεύτερο απʼ αυτά, μάλιστα, γράφει μια φανταστική ιστορία, με την Ελλάδα να μοιρολογεί για τα κακά που την είχαν βρει και την αντίσταση των παλαιών πολιτικών στο καινούργιο που διαμορφωνόταν.
Το πρώτο άρθρο δημοσιεύτηκε την Κυριακή 10 Οκτωβρίου 1910 κι είχε τον τίτλο «Η μεγάλη άρρωστη», που δεν ήταν άλλη από την Ελλάδα. «Ποια άλλη ημπορεί να λέγεται μεγάλη από την Ελλάδα; Και ποια άλλη από όλας τας χώρας του κόσμου τόσον άρρωστη όσον αυτή; Πάσχει από κληρονομικές αμαρτίες αναριθμήτων γενεών, που εκουράσθησαν και εξηντλήθησαν και εξεφυλίσθησαν. Πάσχει από πρόωρον ανάπτυξιν. Πάσχει από κακήν και παρημελημένην ανατροφήν. Πάσχει από προγονικήν μεγαλομανίαν. Πάσχει από ματαιότητα, επιπολαιότητα, έλλειψιν χαρακτήρος σοβαρού, αυτοπεποιθήσεως. Και δι όλα αυτά και ένεκα όλων αυτών κατήντησε πτωχός τόσον, που κινδυνεύει να πάθη και από πείναν», έγραφε χαρακτηριστικά.
«Ποιος πταίει;», συμπλήρωνε. «Αυτό το ηρώτησαν έως τώρα οι μεγαλείτεροί της άνδρες, πρόθυμοι να ρίψη ο ένας εις τον άλλον την ευθύνην του κακού. Και γύρω εις την ιδέαν αυτήν του ποιος πταίει, και μέσα εις το αιώνιον και ατελείωτον αυτό κατηγορητήριον των αντιμαχομένων πολιτικών της ανδρών, και επάνω εις τας χωρίς τέλος συζητήσεις περί των μεθόδων και των φαρμάκων της θεραπείας της, επέρασεν ένας αιών σχεδόν, χωρίς να γείνη τίποτε, χωρίς καμμιά ριζική θεραπεία να επαναφέρη την μεγάλην ασθενή εις την υγείαν της».
Μια εβδομάδα μετά, την Κυριακή 17 Οκτωβρίου, παρουσίαζε το δεύτερο άρθρο της με τον τίτλο «το μοιρολόι της μεγάλης άρρωστης», που απευθυνόταν στους πολιτικούς της χώρας, κυρίως.
«Παιδιά μου, χαϊδεμένα, αγαπημένα, που σας έθρεψα με το καλλίτερον αίμα μου, που σας ενανούρισα με τραγούδια του Ομήρου και του Σολωμού, που σας εστόλισα με την αλουργίδα του ωραίου μου κορμιού, που σας ετίμησα με την τιμήν μου και σας εδόξασα με την δόξαν μου, παιδιά μου αχάριστα, άδικα, άκαρδα, γιατί που αρνείσθε την δυναμιν που έχετε, γιατί με πληρώνετε με τόσην απονιά;», σημείωνε η Καλλιρρόη Παρρέν «Εσείς που εχαρήκατε τόσα τώρα χρόνια όλες της εξουσίας της (sic) χαρές, εσείς που είχετε γείνει οι κύριοι και οι άρχοντές μου, εσείς που υψωθήκατε έως τα ύψη θρόνων ειδώλων, γιατί δεν θέλετε να με βοηθήσετε να ανακτήσω την δύναμιν που έχασα και την νεότητα και την εμμορφιά μου την παληά; Πώς αρνείσθε εις ένα τρίτον, που τα παιδιά μου, τα αδέλφια σας, εκάλεσαν να εργασθή μαζή σας, την εργασίαν και την συνδρομήν σας;
Γιατί γίνεσθε επίορκοι εις την αγάπην που μου χρεωστείτε; Γιατί, εν ω σας επότισα με το αίμα μου, με ποτίζετε με την χολήν σας; Θέλετε λοιπόν πραγματικώς να αποδείξετε ότι αντί ανδρών εκλεκτών εγώ η αρχόντισσα, με τους παλαιούς μεγάλους προγόνους, ανέθρεψα μόνον εγωιστάς πολιτικούς; Και τι σας εχρησίμευσε τότε η αρχαία σοφία και η παληά μας ιστορία, όταν αρνήσθε να ακολουθήτε τα διδάγματά της;» Αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια τα δύο άρθρα της Καλλιρρόης Παρρέν από την «Εστία», τα οποία εντοπίσαμε στα αρχεία της Βουλής των Ελλήνων.

