Της Κατερίνας Μυλωνά

«Η βάση, όπου στηρίζεται το βιβλίο, είναι η αναζήτηση της αυτογνωσίας, αυτό είναι το θέμα που με απασχόλησε, το πώς ένας άνθρωπος στη διάρκεια της ζωής του, τελικά, με όλα όσα κάνει, δουλειές, έρωτες, σχέσεις... αναζητάει

τον εαυτό του, την ταυτότητά του μέσα από τους άλλους.»


Η αναζήτηση της αυτογνωσίας αποτελεί το ζητούμενο στο μυθιστόρημα της Κλαίτης Σωτηριάδου «Μπονζάι».

Το βιβλίο παρουσιάζεται απόψε στις 7 στο καφέ- μπαρ «Το Μήλον της Έριδος». Την εκδήλωση διοργανώνουν το βιβλιοπωλείο «Δοκιμάκης» και οι εκδόσεις «Κέδρος».

Το βιβλίο θα παρουσιάσει η φιλόλογος, Ελένη Κοντουδάκη, αποσπάσματα θα διαβάσει η ηθοποιός, Κλειώ Φανουράκη, ενώ θα συνοδεύει με το σαξόφωνο ο Μιχάλης Λαμπράκης.

Η κ. Σωτηριάδου μιλά στην «Π» για το πρώτο της μυθιστόρημα αλλά και τη μετάφραση, μία διαδικασία που αγαπά ιδιαίτερα.

Τι κοινό έχει η ηρωίδα του βιβλίου με το αγαπημένο της φυτό, το μπονζάι;

«Το μπονζάι λειτουργεί σα σύμβολο στο βιβλίο για να δείξει το θέμα του που είναι ο ξεριζωμός, οικειοθελής, όχι ακούσιος, ο οποίος όχι μόνο είναι μια μεταφύτευση αλλά σε ένα πολύ πιο περιορισμένο χώρο, σε σημείο που η ηρωίδα να αισθάνεται ότι στερείται την ελευθερία της, με την έννοια ότι ένα μπονζάι μπαίνοντας σε μια ρηχή γλάστρα (αυτό σημαίνει) του κόβουν λίγες από τις ρίζες, ένα μεγάλο μέρος από τα φύλλα, τα κλαδιά του και ολοένα μπαίνει και σε μικρότερη γλάστρα. Αυτό είναι ένα πολύ ωραίο σύμβολο για το πώς αισθάνεται- μπορεί να μην είναι πραγματικά έτσι- η ηρωίδα.»

Τελικά, οι γυναίκες καλούνται πάντα να ακολουθήσουν τον άντρα και να προσαρμοστούν στα δικά του δεδομένα;

«Όχι, κάθε άλλο. Δε νομίζω ότι λέει καθόλου κάτι τέτοιο το βιβλίο. Υπάρχει μια αόριστη προϊστορία που κάπου ρητά αναφέρεται σαν ένα διαζύγιο προηγούμενο. Έχουμε πολλές μορφές αφήγησης, αν διαβάσει κανείς προσεκτικά το κείμενο θα δει ότι υπάρχει η πρωτοπρόσωπη αφήγηση της «Ελένης» ως συγγραφέως του σεναρίου, υπάρχει η πρωτοπρόσωπη αφήγηση της «Ελένης» ως ηρωίδας του σεναρίου και βιβλίου και μία πρωτοπρόσωπη αφήγηση που δεν ξέρω αν οι κριτικοί το πρόσεξαν αλλά είναι δική μου 100%. Αυτό ήταν και το σχέδιο του βιβλίου. Κατασκευάστηκε λίγο σαν ένα παζλ.»

Έχει και αυτοβιογραφικά στοιχεία;

«Οι δικές μου παρεμβάσεις έχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία αλλά είναι αόριστα, δεν είναι κάτι συγκεκριμένο και δεν έχουν σχέση με την «Ελένη». Το μόνο αυτοβιογραφικό σε αυτό το μυθιστόρημα είναι ότι κι εγώ έζησα, αλλά πολύ μικρό διάστημα εκεί, δηλαδή, πηγαινοερχόμουνα, το ότι έχω μια κόρη που όμως ούτε γεννήθηκε στην Κολομβία, ούτε έζησε πολύ εκεί, από τον άντρα μου που ήταν κι αυτός Κολομβιανός και μέχρι εκεί σταματάει. Πιο πολύ μεταχειρίστηκα τους πολύ ωραίους τόπους, τις συνήθειες στους ανθρώπους για να δώσω μια αξιοπιστία στο μυθιστόρημα, δεδομένου ότι είναι και το πρώτο μου μυθιστόρημα. Ήθελα να πατήσω σε γνωστούς χώρους, να μην αρχίσω να τοποθετώ τους ήρωές μου σε ένα περιβάλλον φανταστικό ή άγνωστο.»

Η πρώτη πηγή έμπνευσης ενός συγγραφέα είναι τα βιώματά του;

«Όχι, νομίζω ότι τα βιώματα σίγουρα παίζουν υποσυνείδητα κάποιο ρόλο. Όμως, ένας συγγραφέας προσπαθεί να αποφύγει τα αυτοβιογραφικά στοιχεία όσο γίνεται περισσότερο, εκτός αν θέλει να γράψει την αυτοβιογραφία του ή να διηγηθεί ένα γεγονός από τη ζωή του όπως έγινε.

Περισσότερο από την ιστορία του μυθιστορήματος, που είναι ένας έρωτας, με απασχολούσε ο ξεριζωμός ενός ανθρώπου που είναι πολύ έντονος στις μέρες μας στην Ελλάδα με τους μετανάστες...

Η βάση, όπου στηρίζεται το βιβλίο, είναι η αναζήτηση της αυτογνωσίας, αυτό είναι το θέμα που με απασχόλησε, το πώς ένας άνθρωπος στη διάρκεια της ζωής του, τελικά, με όλα όσα κάνει, δουλειές, έρωτες, σχέσεις... αναζητάει τον εαυτό του, την ταυτότητά του μέσα από τους άλλους.

Αυτό που με ενδιέφερε πάντα και ήθελα να σχολιάσω, ήταν ο κατακερματισμός της καθημερινότητάς μας και είναι πάντα πάρα πολύ δύσκολο, βλέποντας το στόχο μας, να μπορούμε να κρατιόμαστε συνειδητά στο νήμα της ζωής, αυτό που έχουμε αποφασίσει ότι θέλουμε να κάνουμε. Συχνά, παρασυρόμαστε ακόμα και στην καθημερινότητα. Από την άλλη πλευρά, όταν ήθελα να θυμηθώ τη ζωή μου ή να διηγηθώ κάτι από τη ζωή μου, πάντα έβλεπα ότι θυμόμουν γεγονότα που δεν ήταν τα πιο σημαντικά της ζωής μου και με αυτά τα γεγονότα εγώ μπορούσα να βγάλω, όμως, ένα νόημα, δηλαδή τι έκανα στη ζωή μου ξεκινώντας από το σχολείο μέχρι τώρα. Όμως, με τα ίδια αυτά γεγονότα που μπορεί να ήθελα να διηγηθώ σε κάποιον, αυτός ο άλλος, ο κάποιος κατέληγε σε άλλα συμπεράσματα. Δηλαδή, η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας ή για τη ζωή μας διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο και είναι πολύ πιο υποκειμενικό από ό, τι νομίζουμε κι αυτό θέλησα να κάνω. Θέλησα να δώσω κάποιες εικόνες από τη ζωή μιας γυναίκας και να αφήσω τον αναγνώστη να συνδέσει το νόημά τους και να καταλήξει στο συμπέρασμα για το αν αυτή η γυναίκα βρήκε την αυτογνωσία ή τι έκανε...»