Από τις υπόλοιπες ταινίες, ο «Κοριολανός» του Ρέιφ Φάινς προσφέρει καλές ερμηνείες αλλά άνιση σκηνοθεσία, το ιαπωνικό αστυνομικό δράμα «Byakuyakou» («Μέσα στη λευκή νύχτα») του Γιοσιχίρο Φουκαγκάουα είναι ατμοσφαιρικό αλλά θα ωφελούταν από πυκνότερη αφήγηση, το «Schlafkrankheit» («Διαταραχή ύπνου») του Ούλριχ Κέλερ είναι πολύπλευρο αλλά ημιτελές. Το «Margin Call» του Τζέι Σι Σάντορ είναι δράμα για την οικονομική κρίση με τον Κέβιν Σπέισυ και τον Τζέρεμι Άιρονς που όμως υπονομεύεται από τις ʽστενέςʼ, ʽθεατρικέςʼ του διαστάσεις, το «El Premio» («Το βραβείο») της Πώλα Μάρκοβιτς διαθέτει την ταλαντούχα και χαριτωμένη μικρή πρωταγωνίστρια Πάουλα Γκαλινέλι Χέρτσογκ αλλά στερείται αφηγηματική οικονομία, όπως και το «Cave of forgotten dreams» του Βέρνερ Χέρτσογκ που είναι διαρκέστερο απʼ όσο απαιτεί το θέμα του. Ο Τσεν Κάιγκε με το «Sacrifice» θυμίζει περισσότερο Τσούι Χαρκ, ενώ το κοινότοπο και απλοϊκό «Yelling to the sky» της Βικτόρια Μαχόνι προκαλεί απορία για τη συμμετοχή του στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα, αποτελώντας μια ηπιότερη εκδοχή της περυσινής «Μονάκριβης» («Precious»), σύγκριση που προκαλείται σχεδόν επίτηδες με το χαϊδευτικό πρώτο όνομα της ηρωίδας που είναι Sweetness, καθώς και με την εμφάνιση της ίδιας της Γκαμπούρι Σιντίμπε σε δεύτερο ρόλο.