Η φιλία του Βιμ Βέντερς με την Πίνα Μπάους ξεκίνησε το 1985, όταν ο πρώτος παρακολούθησε συγκινημένος την παράσταση της δεύτερης, «Café Müller», στη Βενετία. Έκτοτε δεν έπαψαν ποτέ να ονειρεύονται μια κοινή συνεργασία, η οποία βρήκε τον δρόμο της όταν ο Βέντερς ανακάλυψε την ευκαιρία που χρειαζόταν, βλέποντας στο φεστιβάλ Καννών το 2007 ένα τρισδιάστατο ντοκιμαντέρ για τους U2. Τότε αποφάσισε ότι το 3D είναι ο καλύτερος δυνατός τρόπος για νʼ αναπαρασταθεί η δουλειά της Μπάους, στην οποία ο σκηνικός χώρος είναι εξίσου κρίσιμος με τη χορογραφία.

Η προετοιμασία του «Pina» ξεκίνησε στις αρχές του 2009 σε συνεργασία με την ίδια τη Μπάους και το Χοροθέατρο του Βούπερταλ, όρο που εκείνη καθιέρωσε ιδρύοντας την ομώνυμη ομάδα το 1973, αλλάζοντας για πάντα τις αντιλήψεις για τον χορό. Η αρχική ιδέα του Βέντερς ήταν ότι θα ακολουθούσε τη Μπάους με την ομάδα της σε πρόβες και περιοδείες, θέλοντας να δείξει τη μέθοδο εργασίας της καθώς και τη σχέση της με τους χορευτές της. Όμως, στις 30 Ιουνίου 2009, δύο μέρες πριν από το πρώτο προγραμματισμένο δοκιμαστικό γύρισμα με τις τρισδιάστατες κάμερες, η Μπάους έφυγε από τη ζωή μόλις πέντε μέρες αφού είχε διαγνωστεί με καρκίνο, αφήνοντας τους πάντες σοκαρισμένους και τον Βέντερς αποφασισμένο νʼ ακυρώσει το σχέδιο. Τελικά, με την παρότρυνση της ομάδας και της οικογένειας της Μπάους, ο σκηνοθέτης αποφάσισε νʼ αναδιαμορφώσει και να υλοποιήσει τελικά την ταινία, που πλέον θα ήταν ένας φόρος τιμής, μια γιορτή της σπουδαίας κληρονομιάς που άφησε πίσω της η γερμανίδα χορογράφος.

Έτσι, παραμερίζοντας τις βιογραφικές πληροφορίες, η ταινία μιλάει για τη Μπάους μέσα από το έργο της, χρησιμοποιώντας δύο κινητήριους άξονες. Αφενός οι χορευτές και χορεύτριές της αναπαριστούν τέσσερα έργα από το ρεπερτόριό της: το «Café Müller», το «Le Sacre du printemps», το «Vollmond» και το «Kontakthof», στη σκηνή της Όπερας του Βούπερταλ και σε εξωτερικές τοποθεσίες στην πόλη. Αφετέρου κάθε μέλος της ομάδας εκφράζει τα συναισθήματά του για τη Μπάους, με πολύ λίγα λόγια και περισσότερο με μια χορογραφία που επιλέγει.

Το αποτέλεσμα είναι μια εντυπωσιακή, πανέμορφη ταινία που αναδεικνύει την καλλιτεχνική συμβολή της Μπάους και την τρυφερή σχέση με την ομάδα της, αποδεικνύοντας ότι η τρισδιάστατη τεχνολογία μπορεί να εφαρμοσθεί κι έξω απʼ το Χόλυγουντ, με καλλιτεχνικά αξιόλογο αποτέλεσμα. Εξαιρετικά φωτογραφημένες (και πλέον, στερεογραφημένες) χορογραφίες, που εκτυλίσσονται ανενόχλητες από το μοντάζ, με σεβασμό στη χρωματική και γεωμετρική λιτότητα της σκηνοθεσίας της Μπάους. Η συμβολή του Βέντερς είναι ακριβώς η αποφασιστικότητά του νʼ αποτυπώσει μέρος του έργου της αξιοποιώντας την -σήμερα αυτονόητη, αλλά τελικά καθόλου ευκαταφρόνητη- καταγραφική δύναμη του κινηματογράφου, να το κάνει προσιτό σε θεατές που πιθανόν να μην έχουν ποτέ την ευκαιρία να παρακολουθήσουν παράσταση του Χοροθεάτρου, και μάλιστα με τέτοιο τρόπο ώστε να δικαιώνει τη σκηνοθετική αντίληψη της χορογράφου, αφού η τρισδιάστατη εικονογράφηση ʽαπλώνειʼ τη χορογραφία στον χώρο μετατρέποντας την ταινία στο πλησιέστερο υποκατάστατο μιας ζωντανής παράστασης. Μια σημαντική ταινία που αγοράστηκε και από ελληνική εταιρεία διανομής, και αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στη χρονιά.