Γιατί περνάμε καλύτερα με το χορό;

Έρρικα- Ειρήνη Βασιλάκη: «Όλα αρχίζουν και τελειώνουν με τη μουσική. Η μουσική κινεί το συναίσθημα και δίνει ένα καλό λόγο να χαιρόμαστε και να αγαπάμε. Ακούμε, νιώθουμε, συγκινούμαστε, και κινούμαστε μέσα στη μουσική. Αρχίζουμε να παίζουμε με τις εναλλαγές του ρυθμού και να κυλάμε με τη ροή της μελωδίας. Η καρδιά μας πάει βόλτα. Τα πόδια απλώς ακολουθούν και υπηρετούν το συναίσθημα. Η στιγμή, -αυτό που συμβαίνει στη μιλόγκα την κάθε μοναδική στιγμή μέσα μας, ανάμεσα μας και γύρω μας-, είναι πιο μεγάλη από το εγώ, από το εσύ, από το εμείς. Η ατμόσφαιρα της μιλόγκας, -αυτό που συμβαίνει μέσα στα ζευγάρια και ανάμεσα στα ζευγάρια στον ευρύτερο κύκλο της πίστας-, κυριαρχεί πάνω από όλα και συμβαίνει εξαιτίας της μουσικής δηλαδή εξαιτίας του συναισθήματος».

Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με το τάνγκο;

Sven Piehl: «Χορεύω πάνω από 30 χρόνια. Οι ευρωπαϊκοί χοροί έχουν πολύ αυστηρούς κανόνες, φιγούρες που δεν μπορείς να τις αλλάξεις. Τελικά, στράφηκα στο τάνγκο και άρχισα να το αγαπάω γιατί ήταν πιο ελεύθερο το σώμα μου να χορέψω ό, τι θέλω. Στο αληθινό τάνγκο, και όχι στα σόου, χορεύω με την παρτενέρ μου και δημιουργώ έναν μικρόκοσμο, μαθαίνω να νιώθω τι θέλει, τι χρειάζεται, τι μπορώ να δώσω και σε συνδυασμό με τη μουσική και με απλά φυσιολογικά βήματα μου δίνει μια αίσθηση ότι είμαι μέρος ενός μεγάλου συνόλου, νιώθουμε ότι έχουμε φίλους που μιλάνε την ίδια γλώσσα με εμάς, τη γλώσσα του σώματος».

Έρρικα- Ειρήνη Βασιλάκη: «Για μένα είναι το στοιχείο της εξέλιξης, δεν είναι ένας μουσειακός χορός, όπως ο παραδοσιακός, που τον μάθαμε όπως είναι. Με βοηθάει να εξελίσσομαι και να αλλάζω συνέχεια, με ανανεώνει και μαθαίνω κάτι για τον εαυτό μου, για τον άλλο με τον οποίο χορεύω και κάτι για τη στιγμή. Στη μιλόγκα το πιο σημαντικό δεν είναι να επιδειχτώ αλλά βρίσκω καινούργιους τρόπους να εκφράζομαι και γίνονται πολύ μαγικές οι στιγμές. Στη μιλόγκα η μουσική είναι που δημιουργεί, πρέπει να τη νιώθεις, να την αγαπάς, είναι ο λόγος που σε συγκινεί και αρχίζεις να κινείσαι, νιώθεις αγάπη, ρομαντισμό, τρυφερότητα, πάθος... Η μουσική αρχίζει να κινεί την καρδιά και η καρδιά κινεί τα πόδια, τα πόδια είναι σα σκλάβοι, υπηρέτες, δε δίνουμε σημασία στις φιγούρες».