
“Με το τάνγκο πάνω στην πίστα του χορού σπάει η ατομική μοναξιά”
Η ψυχολόγος PhD, Έρρικα-Ειρήνη Βασιλάκη, και ο διπλωματούχος δάσκαλος, Sven Piehl, μιλούν για το τάνγκο στο λιμάνι και την ανταπόκριση του κοινού
Περπάτημα μαζί με το σύντροφό μας μέσα στη μουσική... κάπως έτσι περιγράφουν το τάνγκο άνθρωποι που έχουν καταφέρει να συσπειρώσουν «οπαδούς» του ξεχωριστού χορού και να ανανεώνουν κάθε Πέμπτη το ραντεβού τους για τη μιλόγκα στο λιμάνι...
Η ψυχολόγος PhD, Έρρικα – Ειρήνη Βασιλάκη, και ο διπλωματούχος δάσκαλος τάνγκο, Sven Piehl, διοργανώνουν κάθε Πέμπτη, στις 10 το βράδυ, μιλόγκα στο Μαρίνα, στο ενετικό λιμάνι Ηρακλείου και μία ώρα νωρίτερα πραγματοποιείται εισαγωγικό μάθημα γνωριμίας με το τάνγκο.
Το ζευγάρι που γνωρίστηκε σε ένα τάνγκο, μιλά στην «Π» για το χορό και τις φυσικές κοινότητες που έχουν προκύψει μετά από το κάλεσμά τους.
Πώς ξεκίνησε η ιδέα του «τάνγκο στο λιμάνι»;
Sven Piehl: «Πριν 18 χρόνια άρχισα να χορεύω και, αργότερα, να διδάσκω αργεντίνικο τάνγκο. Έτσι γνώρισα την Έρρικα, παντρευτήκαμε και ξεκινήσαμε στην Κρήτη με το δικό μας τάνγκο. Στην αρχή, ερχόμουν για διακοπές και δίδασκα τάνγκο σε ένα μικρό κλαμπ, μετά μετακόμισα στην Κρήτη και έπρεπε να σκεφτώ τι να κάνω επαγγελματικά. Ήμουν οικονομικός σύμβουλος στη Γερμανία και τα απογεύματα δάσκαλος χορού. Αποφασίσαμε να διδάσκω χορό στην Κρήτη. Αναζητήσαμε ένα κατάλληλο μέρος στο λιμάνι και δημιουργήσαμε τις μιλόγκες για τους μαθητές μας, στην αρχή σε ένα μαγαζί του Ηρακλείου που κλείνει το καλοκαίρι και τους θερινούς μήνες σκεφτήκαμε ότι το ιδανικό μέρος είναι το Μαρίνα στο λιμάνι. Παράλληλα, δημιούργησα το στούντιό μου στο λιμάνι, στην οδό 25ης Αυγούστου και προέκυψε το όνομα «Τάνγκο στο λιμάνι». Στο Μπουένος Άιρες, το τάνγκο αναπτύχθηκε στο λιμάνι, όπου έψαχναν δουλειά οι μετανάστες. Δημιούργησαν διαφορετική μουσική κουλτούρα και προέκυψε το τάνγκο. Και στην Ισπανία υπάρχει το τάνγκο στο λιμάνι».
Έρρικα- Ειρήνη Βασιλάκη: «Υπάρχει, δηλαδή, μία ομοιότητα, ο Sven ήρθε στην Ελλάδα σα μετανάστης για να μείνουμε μαζί, άφησε τη δουλειά του και το μόνο που είχε ήταν το τάνγκο. Αρχίσαμε να χορεύουμε γύρω από το λιμάνι, να κάνουμε μικρές μιλογκίτσες για τους φίλους μας. Μάλιστα, γνωριστήκαμε σε μία μιλόγκα. Είχε έρθει στην Κρήτη να κάνει εξειδικευμένο σεμινάριο τάνγκο, είχαμε τον ίδιο δάσκαλο, έναν Γερμανό, όπου έκανε το δίπλωμά του για δάσκαλος, και εγώ κατέβαινα στον Πλακιά τα Σαββατοκύριακα με τους φίλους μου για να κάνουμε σεμινάρια. Την πρώτη βραδιά που είχε έρθει στην Κρήτη, πρώτη φορά στη ζωή του και κατέβηκε να χορέψει στη μιλόγκα, είχαμε πάει κι εμείς και γνωριστήκαμε πάνω στο χορό».
Ο κόσμος ανταποκρίνεται στο κάλεσμά σας κάθε Πέμπτη;
Έρρικα- Ειρήνη Βασιλάκη: «Υπάρχει πολύς κόσμος, ο οποίος έρχεται σταθερά κάθε Πέμπτη, είναι συνήθεια, είναι τρόπος ζωής. Αυτό είναι κάτι που κάνει το τάνγκο διαφορετικό από τους
άλλους χορούς που διδάσκονται στις σχολές. Εμείς λέμε ότι είναι ζωντανό, χορεύεται αυτοσχεδιαστικά, ελεύθερα, δεν έχει μία συγκεκριμένη χορογραφία που θα στη δείξει ο δάσκαλος και όταν ανέβεις στην πίστα θα κάνεις αυτό που σου είπε. Ο δάσκαλος σού μαθαίνει ένα λεξιλόγιο, πώς μπορείς να επικοινωνήσεις το σώμα σου και να αλληλεπιδράσεις με τον άλλο ακούγοντας, βέβαια, τη μουσική. Ανάλογα με την ευαισθησία σου και το πώς το εξασκείς και πώς αισθάνεσαι με τον κάθε παρτενέρ και το τραγούδι που ακούς, την κάθε μουσική, μπορείς να χορέψεις εντελώς διαφορετικά με τον κάθε άλλο, είτε είσαι καλός είτε κακός χορευτής, δεν έχει σημασία η τεχνική αρτιότητα.
Μια μιλόγκα είναι μια ελεύθερη κοινωνική συνάθροιση, βγάζουμε ανακοίνωση ότι θα είναι βραδιά τάνγκο και ελεύθερα έρχεται οποιοσδήποτε ξέρει να χορεύει τάνγκο. Είναι μια ξένη γλώσσα που αναζητάς άλλους που μιλάνε την ίδια γλώσσα με σένα για να πας να μιλήσεις την Πέμπτη στο μαρίνα. Έρχονται πολλές φορές και τουρίστες που περνάνε για δουλειές, τουρισμό και ψάχνουν πού έχει μιλόγκα στο Ηράκλειο. Για αυτό λέμε ότι είναι πάρα πολύ κοινωνικό το τάνγκο, δε χρειάζεται παρέα για να πας, μπορείς να πας μόνος σου και δε θα είσαι μόνος σου, δε θα νιώθεις καθόλου μοναξιά γιατί θα ζητήσεις, θα σε ζητήσουν, θα επικοινωνήσεις με το σώμα, με αυτούς που έχουν την ίδια γλώσσα με σένα και θα γυρίσεις σπίτι σου ικανοποιημένος, δε θα νιώθεις μόνος. Ύστερα από εκεί γνωρίζεις κόσμο, κάνεις φοβερές φιλίες, ουσιαστικές σχέσεις. Είναι κάτι πραγματικά πολύ κοινωνικό και η συνάθροιση αυτή, τελικά, επειδή γίνεται συνήθεια, γίνεται μια φυσική κοινότητα, γίνονται θαμώνες, έρχονται κάθε βδομάδα οι ίδιοι, δεν είναι όλοι μαθητές του Sven, δεν είναι το πάρτι μιας σχολής χορού, αυτό είναι διαφορετικό, είναι μια φυσική κοινότητα, δεν είναι μέλη ενός κλειστού κλαμπ. Άλλους τους γνωρίζουμε άλλους όχι, άλλοι είναι φίλοι μας, άλλοι δεν είναι. Όποιος έρθει να χορέψει τάνγκο και βλέπει ότι το μέρος του αρέσει, η μουσική που παίζουμε του αρέσει και οι θαμώνες που είναι εκεί του αρέσουν, αρχίζει και έρχεται και γίνεται συνήθεια».

