Κατά τη διάρκεια της θητείας του Φανούρη Βατσινά που ξεκινάει στις 15 Ιουνίου 2005 τα οικονομικά προβλήματα γίνονται εντονότερα και ο ΟΦΗ έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με την παρακμή και το αδιέξοδο, καθώς για πρώτη φορά στην ιστορία της ΠΑΕ έγιναν προσφυγές από ποδοσφαιριστές για να διεκδικήσουν τα χρήματα τους με τον Βούλγαρο Ντεγιάνοφ να ανοίγει το χορό. Στη συνέχεια ακολούθησε σωρεία προσφυγών (Ισά, Αρβανίτης, Σφακιανάκης, Ταραλίδης, Κοστόφσκι, Πίρσμαν, Ερέρα , Μάουρερ κ.α.), παικτών για να πάρουν τα δεδουλευμένα ή να καρπωθούν ολόκληρο το ύψος του συμβολαίου που είχαν υπογράψει. Ο ΟΦΗ βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής καθώς τα πολλαπλά μέτωπα που παραμένουν ανοιχτά υποθηκεύουν το μέλλον του.
Κι όμως στις 17 Μαρτίου του 2006 η οικονομική πραγματικότητα του ΟΦΗ φαινόταν διαφορετική, καθώς η Κρητική ΠΑΕ έγινε η τελευταία που εισήχθη στο άρθρο 44 απαλασσόμενη κατά το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των χρεών της. Συγκεκριμένα από τα 7,5 εκ. ευρώ το συνολικό χρέος μειώθηκε στις 750.000 ευρώ. Όλοι έκαναν λόγο για μια νέα εποχή και ένα πιο καθαρό μέλλον, το οποίο όμως όπως σημειώσαμε παραπάνω κάθε άλλο παρά επιβεβαιώθηκε στην πράξη.
Στη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν έλειψαν και οι προτάσεις (μερικές από τις οποίες ήταν πραγματικά αλήστου μνήμης) από επίδοξους αγοραστές για να πάρουν την πλειοψηφία των μετοχών της ΠΑΕ. Ποιος θα ξεχάσει την «πρόταση – φούσκα» του Μανώλη Κουκάκη ως εκπροσώπου ομάδας επενδυτών Ρωσικών και Γερμανικών συμφερόντων για να αγοράσει τον ΟΦΗ; Τον Σεπτέμβριο του 2008 ο Μανώλης Παπακαλιάτης εμφανίζεται ως εκπρόσωπος ομάδας επιχειρηματιών που θέλουν να αποκτήσουν την πλειοψηφία των μετοχών, ενώ 2 μήνες αργότερα ακολουθεί και πρόταση του γνωστού ποινικολόγου Αλέξη Κούγια χωρίς όμως να περπατήσει καμία απʼ αυτές, σκοντάφτοντας στις διαπραγματεύσεις με την πλευρά Βατσινά.

