“Π”: Νιώθεις καθόλου ότι ανήκεις σε μια καινούρια γενιά που συστηματικά πια παράγει θεματικά και τεχνικά ενδιαφέρουσες ταινίες;

Γ.Ο.: Αυτή η νέα γενιά που λες, δεν είναι τόσο νέα. Εγώ ξεκίνησα από το 2002, ο Φάγκρας έκανε τη “Μορφίνη“ πριν από μένα, ο Τζίτζης με το “Σώσε με“ επίσης νωρίτερα, δηλαδή είναι μια δεκαετία τώρα αυτή η ιστορία. Απλώς υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που κάνουν σινεμά πιο ακομπλεξάριστα, πιο ελεύθερα, έχουν πετάξει από πάνω τους τα διάφορα “λέπια“: τις ιδεολογίες, τους παλιούς “βαρόνους“, τους “σοφούς“ του ελληνικού κινηματογράφου, έχουν απελευθερωθεί και σʼ ένα τέτοιο πλαίσιο σαφώς μπορείς να δεις και πιο ενδιαφέροντα πράγματα, μαζί βέβαια και με πολλή σαβούρα.

Εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι η διαφορά, ότι απελευθερώθηκε λίγο μια κατάσταση. Πριν έπρεπε να ήσουν βοηθός κάποιου, να είσαι στη γραμμή κάποιου που είχε προϋπάρξει από σένα, να έχεις ένα στυλ, το σύνδρομο να είσαι σκηνοθέτης, καλλιτέχνης αλλά και σοφός, σοβαρή προσωπικότητα, όλο αυτό το δήθεν. Έπειτα έχει χαλαρώσει κι η διαπλοκή με την εξουσία, σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές που ήταν εθισμένες, μες στην “αλλαξοκωλιά“ με την εξουσία.

Πάντως δε νομίζω ότι υπάρχει ένα πράγμα πιο συμπαγές, σαν αυτό που βλέπουμε από το ρουμάνικο σινεμά, για παράδειγμα, είκοσι ταινίες σε διάστημα 3-4 χρόνων που σπάνε κόκαλα κι οι είκοσι, κι έχουν και παρόμοια θεματική, οπτική, αισθητική.

“Π”: Ένα από τα θέματα του “Μαχαιροβγάλτη”, είναι η σχέση επαρχίας και πρωτεύουσας. Η απατηλή προσδοκία που δημιουργεί στον επαρχιώτη το μεγαλο αστικό κέντρο, κι η οποία αποτελεί πηγή πολλών προβλημάτων.

Γ.Ο.: Όπως λέει κι ο Σαββόπουλος, “μια ατέλειωτη παράγκα”. Υπάρχει αυτό στην ταινία, φαίνεται, γιατί δεν καταλαβαίνεις πότε φεύγει από την επαρχία και πότε φτάνει στην περιφέρεια της πόλης, είναι πολύ μικρή η διαφορά των εικόνων και της ατμόσφαιρας.

“Π”: Σʼ αυτή την ομοιογένεια του τοπίου βοηθάει πολύ η ασπρόμαυρη φωτογραφία που χρησιμοποιείς για πρώτη φορά εδώ. Πώς το αποφάσισες;

Γ.Ο.: Ήταν λίγο απόφαση “του ποδιού“. Μια νύχτα τα πίναμε με τον παραγωγό μου, δε μπορούσαμε να βρούμε διανομή, μας είχανε τρελάνει στις απορρίψεις με το σενάριο και τον τίτλο. (Παραγωγός είναι ο Πάνος Παπαχατζής, που είχε κάνει και το «Τέλος εποχής», επίσης ασπρόμαυρο). Και του λέω, κολλάς πουθενά; Θα το κάνουμε ασπρόμαυρο. Εξάλλου δεν υπάρχει άνθρωπος που να δουλεύει στο σινεμά και να μη γουστάρει να κάνει ασπρόμαυρο, αυτό ξεκινάει κι από μια αισθητική καύλα. Τελικά ήταν μια επιλογή που αποδείχτηκε “κλειδί“, δεν το συζητάω, “έδωσε“ στην ταινία πολύ.

“Π”: Ο πρωταγωνιστής Στάθης Σταμουλακάτος κάνει εδώ το κινηματογραφικό του ντεμπούτο και μαζί με τη Μαρία Καλλιμάνη είναι τα δύο νεοφερμένα μέλη του καστ, καθώς η πλειοψηφία των υπόλοιπων ηθοποιών έχει ήδη συνεργαστεί μαζί σου. Πόσο τους πήρε να εγκλιματιστούν;

Γ.Ο.: Κοίτα, τον Στάθη τον ταλαιπωρούσα πολύ πριν το γύρισμα, του είχα ειδικό training γιατί ήταν όλη η ταινία πάνω του. Τους τελευταίους 4-5 μήνες ήρθαν κι οι υπόλοιποι και κάναμε πιο συγκεκριμένα πράγματα, ενώ εκείνος είχε αρχίσει 8-9 μήνες πριν, κι επίσης έπρεπε νʼ αδυνατίσει πολύ.

“Π”: Η επιλογή να μην έχεις μουσική ούτε αυτή τη φορά;

Γ.Ο.: Δεν ξέρω, το ρίσκαρα. Ένιωθα ότι θα την έκανε λίγο μελό την ταινία, ενώ έτσι που είναι παγωμένα όλα, νεκροί χρόνοι, νομίζω είναι πιο ανατριχιαστικό.

“Π”: Θα υπήρχε περίπτωση να γυρίσεις μια ταινία με όμορφες εικόνες της Ελλάδας; Να κοιτάς τη χώρα μʼ ένα πιο γλυκό, ελπιδοφόρο μάτι;

Γ.Ο.: Εγώ προσωπικά όχι. Όχι επειδή δε θα το μπορούσα σαν ικανότητα, αλλά γιατί δε μʼ ενδιαφέρει καλλιτεχνικά. Δε θα μπορούσα να κάνω δηλαδή κάτι σαν το “Τυχερή κι ευτυχισμένη“ του Μάικ Λη που το κατα-γούσταρα, απλά δε θεωρώ ότι έχω ακόμα αυτό το εύρος ψυχής που έχει αυτός ο μεγάλος δημιουργός. Εγώ δεν είμαι ακόμα σʼ αυτή την κατάσταση. Εγώ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν λίγο βαρύς τύπος γενικά, εσωστρεφής, σκοτεινός.