«Π»: Ξέροντας πόσο μεθοδικά και σχολαστικά προετοιμάζεις τις ταινίες σου, αρχικά θα ήθελα λίγο να μιλήσουμε γιʼ αυτή την προεργασία που κάνεις μέχρι να φτάσεις στο γύρισμα.

Γ.Ο.: Για μένα πάντοτε ο γνώμονας ήταν ότι το ʽπρώτο σκαλίʼ, εκεί απʼ όπου ξεκινάμε, ήταν η σωστή αναπαράσταση του κόσμου, σε επίπεδο δραματουργικό - εσωτερικά και εξωτερικά. Δηλαδή όχι μόνο πώς μπορεί να περπατάει ένας άνθρωπος και να είναι φυσικός, αλλά και όσο αφορά τα συναισθήματα, την ψυχολογία, έπειτα ακολουθεί η εκφορά του λόγου, όλα… Από ʽκει αν θα προκύψει η ποίηση, ο λυρισμός ή ο υπερρεαλισμός είναι μια άλλη ιστορία, αλλά “το καταρχήν” για μένα είναι να καταφέρουμε να κατακτήσουμε το πρώτο ζητούμενο, που είναι η ακριβής αναπαράσταση του κόσμου. Δηλαδή αν ήμασταν κρυμμένοι πίσω από μια σκηνή του σεναρίου τι θα βλέπαμε… να ήμασταν μάρτυρες μιας ʽφέτας ζωήςʼ, μιας κατάστασης που να μη θυμίζει ούτε κατασκευή, ούτε θέατρο… Άρα κυνηγάμε αυτή την αλήθεια, που δεν είναι καθόλου εύκολο, κι η δουλειά είναι επίπονη, δηλαδή πέντε-έξι μήνες πριν, κατεβαίνουμε με τους ηθοποιούς στο ʽπροβάδικοʼ και προσπαθούμε να φέρουμε το υλικό στα μέτρα του πραγματικού κόσμου.

«Π»: Δέχεσαι αλλαγές στο σενάριο ή προσπαθείς απαρέγκλιτα να φέρεις τους ηθοποιούς στα μέτρα του κειμένου;

Γ.Ο.: Πάντα δέχομαι, συνέχεια.

«Π»: Ακόμα και στο γύρισμα, παρά τις εξαντλητικές πρόβες, υπάρχει αυτοσχεδιασμός;

Γ.Ο.: Βέβαια. Όχι ελεύθερος, ελεγχόμενος αυτοσχεδιασμός, αλλά υπάρχει. Αλλαγές γίνονται συνέχεια, γιατί εκεί που νομίζεις ότι κάτι λειτουργεί κι ότι το ʽχεις βρει, πας στο γύρισμα κι είναι αλλιώς ο χώρος, το ντεκόρ, οι συνθήκες- είναι ζωντανός οργανισμός η δημιουργία μιας ταινίας. Εννοείται ότι όλο αυτό το πράγμα δεν είναι ʽστον γάμο του Καραγκιόζηʼ. Από τον σκηνοθέτη εξαρτώνται όλα, τι αφήνει να περάσει-τι δεν αφήνει, τι αλλάζει-τι δεν αλλάζει.

«Π»: Στο στάδιο της συγγραφής του σεναρίου, έχεις αντίληψη για το ποιος θα παίξει τι;

Γ.Ο.: Κάποιες φορές ναι, κάποιες όχι. Όσο περνάει ο καιρός περισσότερο.

«Π»: Τι ζόρι τραβάς με την ελληνική κοινωνία;

Γ.Ο.: Πρώτα σαν καλλιτέχνης και μετά σαν σκηνοθέτης -γιατί δε θεωρώ τον εαυτό μου επαγγελματία σκηνοθέτη, εξ ου κι ότι δεν κάνω διάφορα στην τηλεόραση, ρεκλάμες, αλλά κάνω αυτό που γουστάρω να κάνω: σινεμά, κι αντιμετωπίζοντάς το σαν έργο τέχνης. Άσχετο αν κάποιες φορές πετυχαίνει περισσότερο ή λιγότερο ή αν αυτά που κάνω αρέσουν ή δεν αρέσουν.

Βλέπω λοιπόν τον εαυτό μου πρωτίστως ως καλλιτέχνη, και σαν τέτοιος, μέσα από τα δικά μου διαβάσματα, τη δική μου πορεία μέσα σʼ αυτό που λέγεται τέχνη, δε θα μπορούσα να μην είμαι ένας άνθρωπος ευαισθητοποιημένος σʼ ό,τι γίνεται γύρω μου, στον τόπο μου, στην πατρίδα μου, στους συνανθρώπους μου. Το στοιχείο το κοινωνικό, της κριτικής προσέγγισης των πραγμάτων, υπάρχει στην τέχνη, άσχετο αν έχει άλλα 150 επίπεδα μέσα. Και στο σινεμά ακόμα πιο πολύ, που είναι ένα μέσο ρεαλιστικό, εκεί είναι η ουσία του, στήνεις έναν φακό που τραβάει τον κόσμο, δεν είναι ποίηση που λειτουργεί στη βάση της μεταφοράς. Συν οι δικές μου καταβολές, μέσα απʼ την ευρύτερη Αριστερά. Θεωρώ τον εαυτό μου αριστερό, με την ευρύτερη έννοια της διαρκούς ευαισθησίας και συνείδησης σε σχέση με την αδικία αυτού του κόσμου. Οπότε μοιραία ολʼ αυτά μπαίνουν στις δουλειές που κάνω. Δε μπορώ δηλαδή να κάνω ένα σινεμά κλεισμένο στον εαυτό του, στην ʽκοσμάραʼ του, δε μου ταιριάζει. Πάντα ήμουν κοινωνικά ευαισθητοποιημένος και παρεμβατικός.