«Π»: Ενώ οι προηγούμενες ταινίες ήταν γεμάτες θυμό κι εκτόνωση, αυτή τη φορά δίνεις έμφαση περισσότερο στη σιωπή.
Γ.Ο.: Κοίτα, είναι εκεί που σε πάει. Αυτή η ταινία είναι σαφώς πιο ζοφερή, σκοτεινή εσωτερικά, εσωστρεφής, πιο λυρική ίσως… Την «Ψυχή» ας πούμε την πήγα στα άκρα, όλες οι δυναμικές της πήγαν στα άκρα και το ευχαριστήθηκα, αλλά μετά ήθελα να προχωρήσω σε άλλα πεδία που είναι η ποίηση της εικόνας, οι σιωπές, άλλοι ρυθμοί, λίγο πιο “blues” καταστάσεις.

