Του Νίκου Τσαγκαράκη

Φωτογραφίες συνέντευξης: Μάνος Παπαδάκης

Το «Σπιρτόκουτο» (2003) οι περισσότεροι το ανακαλύψαμε στο DVD, κι ίσως καλύτερα έτσι, γιατί εκτιμώντας κάτι προηγουμένως παραγνωρισμένο ενθουσιαστήκαμε περισσότερο γιʼ αυτό. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό όχι μόνο βλέπαμε, αλλά νιώθαμε μια ελληνική ταινία και μάλιστα όχι στην καρδιά, αλλά στο στομάχι. Η έκπληξη που δημιούργησε η σεναριακή ευστοχία και οι σχολαστικά επιμελημένες ερμηνείες, συνοδεύτηκε από ελπίδες για την ανάδυση ενός εξαιρετικά ταλαντούχου σκηνοθέτη, στο πρόσωπο του Γιάννη Οικονομίδη.

Οι ελπίδες μέχρι τώρα δεν έχουν διαψευστεί, καθώς ο 43χρονος κυπριακής καταγωγής δημιουργός συνέχισε με την ακόμα σκληρότερη «Ψυχή στο στόμα», που επιλέχτηκε για την Εβδομάδα Κριτικής στο φεστιβάλ Καννών το 2006, και φέτος επιστρέφει με την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του, τον «Μαχαιροβγάλτη», όχι κάποιο θρίλερ με ψυχοπαθή δολοφόνο όπως ίσως μπορεί να παρεξηγηθεί ο τίτλος, αλλά ακόμα μία απεικόνιση της αδιέξοδης Ελλάδας που συγκροτεί το κινηματογραφικό σύμπαν του σκηνοθέτη στη μέχρι τώρα μεγάλου μήκους φιλμογραφία του.

Στην ταινία κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο ο Στάθης Σταμουλακάτος, με συμπρωταγωνιστές τη Μαρία Καλλιμάνη, επίσης στην πρώτη της καθοδήγηση από τον Οικονομίδη, και τον Βαγγέλη Μουρίκη, στη δεύτερη συνεργασία του με τον σκηνοθέτη μετά την «Ψυχή». Με αφορμή την κυκλοφορία της ταινίας στις αίθουσες, συναντήσαμε τον Γιάννη Οικονομίδη στο γραφείο παραγωγής της ταινίας στην Αθήνα σε μια σύντομη κουβέντα για το σινεμά και τη χώρα.