Η φύση αποτελεί πηγή έμπνευσής σας;
«Η φύση με τις απειράριθμες λειτουργίες της αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί πηγή έμπνευσής μου. Όταν αναφέρομαι στη φύση δεν εννοώ μόνον αυτό που βλέπουν τα μάτια μου αλλά όσα διαισθάνομαι από τον απέραντο κόσμο της φύσης, από τους μικρόκοσμους και τις μεγακλίμακές της, από τις ενέργειες και ιδιότητές της, από την φαινομενολογία και την οντολογία της, από τις αθέατες πραγματικότητες και τα παράδοξά της, από τις νομοτέλειες και τις αναγωγές της. Εμπνέομαι από τις δραστηριότητες που συμβαίνουν ανά δευτερόλεπτο στο υποσυνείδητό μας, από τις αναμοχλεύσεις της μνήμης και των εντυπώσεων, όπως και από το τι συμβαίνει στο περιβάλλον μας, εγγύτερο ή ευρύτερο.
Επομένως η φύση για μένα είναι μια διαδοχή συναρτήσεων και μια σειρά μεταμορφώσεων ή μετουσιώσεων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο της «φύσης» εντάσσω και την υπαρξιακή διάσταση του ανθρώπου, που αποτελεί μέρος της.»
Τι συμβουλεύετε τους φοιτητές σας;
«Να έχουν τα μάτια τους και τα αυτιά τους ανοιχτά, να ερευνούν και να αναζητούν χωρίς να εφησυχάζουν. Τους συμβουλεύω να αξιοποιούν όσα αντλούν από τις αίθουσες διδασκαλίας και τα εργαστήρια, αλλά να μελετούν εντατικά και μόνοι τους, ανακαλύπτοντας καινούριους κόσμους. Προσπαθώ να τους απεξαρτητοποιήσω από προκαταλήψεις γιατί μόνον έτσι θα ανοίξουν τους ορίζοντές τους. Δεν χρειάζεται να μιμούνται κανέναν δάσκαλο, ούτε να παρακολουθούν με αγωνία πού και πώς διαμορφώνονται οι τάσεις στην τέχνη, με στόχο να γίνουν ουραγοί. Ασφαλώς οφείλουν να γνωρίζουν τις εξελίξεις και ό,τι συμβαίνει στη γλυπτική, στην τέχνη ευρύτερα και στην κοινωνία, αλλά τους προτρέπω να επιδιώκουν πάντοτε να διαμορφώνουν έναν δικό τους «κόσμο» επικοινωνίας με τους αποδέκτες των έργων τους, γιατί η γλώσσα της τέχνης είναι προπαντός επικοινωνιακή. Τους προτρέπω να εξοικειώνονται με την πολιτιστική ιστορία του τόπου μας και άλλων χωρών, επισκεπτόμενοι μουσεία, πινακοθήκες, αίθουσες τέχνης κ.λπ.. Να παρατηρούν και να εμβαθύνουν στις αναγκαιότητες της εποχής μας αλλά και άλλων εποχών. Να ανοίγουν διάλογο με το παρελθόν και την τρέχουσα πραγματικότητα και κυρίως να οικοδομήσουν εντός τους αξίες και ήθος, αποκτώντας πνευματικότητα και ευρύτερη καλλιέργεια, γιατί μέσα από αυτό το πλαίσιο θα διαμορφώσουν νέες εικαστικές προτάσεις, αφ΄ ης στιγμής ολοκληρωθούν πρώτα οι ίδιοι ως προσωπικότητες. Εξάλλου το να είναι κανείς καλλιτέχνης σημαίνει ότι έχει αποδεχθεί το βάρος της ευθύνης που αναλογεί στον όρο αυτόν.
Κανένας φοιτητής, κανένας μαθητής δεν διακρίθηκε αν δεν αμφισβήτησε το δάσκαλό του, αν δεν πήγε πιο πέρα απ΄ αυτόν.
Υπονοώ την οριακή χρησιμότητα της προέκτασης και της επέκτασης της σκέψης.»

