Τι σημαίνει για εσάς, όταν ένα έργο σας τοποθετείται σε εξωτερικό χώρο; Αισθάνεστε ότι γίνεται ένα με τον τόπο; Νιώθετε πως η τέχνη σας θα μείνει για πάντα ζωντανή;

«Ο χώρος για το έργο γλυπτικής είναι καθοριστικός. Για μένα, που τα περισσότερα έργα μου σχετίζονται με το μάρμαρο, το φως και οι τονικότητές του κατά τη διάρκεια της ημέρας, αναδεικνύουν τη ζωντάνια και τους «χρωματισμούς» της φόρμας, σαν να λέμε το οξυγόνο της.

Όταν τοποθετώ γλυπτά σε εξωτερικό χώρο, η επιτυχία τους έγκειται, σε μεγάλο βαθμό, και στον διάλογο που αυτά ανοίγουν με τον συγκεκριμένο χώρο (το περιβάλλον και τους ανθρώπους).

Τα γλυπτά δεν γίνονται ένα με τον χώρο. Ο χώρος υπάρχει και είναι αυτός που είναι. Το γλυπτό του δίνει άλλον χαρακτήρα. Θα έλεγα πως το γλυπτό επαναπροσδιορίζει τον χώρο στις ιδιότητές του, βοηθώντας στην αφύπνιση της συνειδητοποίησης, για τις πολλές και ποικίλες «πραγματικότητες» που ο χώρος αυτός περιλαμβάνει. Ο ρόλος, άλλωστε, του γλυπτού είναι παρεμβατικός, ενεργοποιώντας το στοχασμό και τη φαντασία του κάθε θεατή και αποδέκτη. Αυτό, από την άλλη πλευρά, δεν σημαίνει πως το γλυπτό δεν είναι αυτοδύναμο. Απλώς ο δικός του «κόσμος» δραστηριοποιεί μία ή περισσότερες «συνομιλίες» με τον θεατή, προσελκύοντάς τον να το συναναστραφεί και να το κάνει μέρος της καθημερινότητάς του.

Όσο για το αν η τέχνη μου θα μείνει για πάντα ζωντανή, αυτό εξαρτάται από τον χρόνο. Το κάθε γλυπτό εξαρτάται από την αντοχή του στο χρόνο. Σημασία δεν έχει μόνον η αντοχή του υλικού. Σημασία αποκτά το κάθε έργο από την «επένδυση» των συνομιλιών του θεατή με τις πτυχές και τις δυνατότητες που εκφράζει το έργο και έτσι διαμορφώνει την ιστορία του στο χρόνο, δικαιώνοντας ή όχι τις προθέσεις του δημιουργού του. Αυτό το γεγονός εξασφαλίζει τη «βιωσιμότητα» του έργου και τις διακυμάνσεις του ενδιαφέροντός του ανά εποχές και περιόδους».

Προτιμάτε τα παραδοσιακά υλικά, από την βοήθεια της τεχνολογίας;

«Προτιμώ, ως ένα βαθμό, τα παραδοσιακά υλικά, στο μέτρο που αυτά μπορούν να με εκφράσουν. Δεν αποκλείω τη βοήθεια της τεχνολογίας. Άλλωστε συνεχώς ερευνώ και αναζητώ καινούριους τρόπους για να μεταδώσω πληρέστερα και πολυεπίπεδα, αυτό που κάθε φορά θέλω να εκφράσω. Δεν καταφεύγω στην τεχνολογία, μόνο και μόνο για να δείξω τους τρόπους που μπορώ να «εκσυγχρονίζομαι» γιατί ποτέ δεν με ενδιέφερε η επιδεξιότητα και ο εντυπωσιασμός.

Στον βαθμό που ένα υλικό με εκφράζει με τις δυνατότητες που μου παρέχει, εφόσον αυτές τις εξαντλήσω, γνωρίζοντας το βάθος ουσίας στο οποίο μπορώ να φθάσω, αν το αποτέλεσμα με ικανοποιεί, αισθητικά και νοηματικά, δεν θα επιχειρήσω με «ευρήματα» να πω τα ίδια πράγματα με άλλους τρόπους. Άλλωστε, τα λεγόμενα παραδοσιακά υλικά, έχουν, από μόνα τους ή συνδυαστικά, απεριόριστες δυνατότητες, εξαρτώμενες από τον δημιουργικό χειρισμό του γλύπτη.

Τι σημαίνει, από την άλλη πλευρά, «παραδοσιακό υλικό»; Το θέμα είναι, πώς αντιλαμβάνεται κανείς την πρόκληση που του προσφέρει το υλικό που κάθε φορά επιλέγει. Το «παραδοσιακό» υλικό δεν ταυτίζεται με την συντηρητικότητα, κατ΄ ουδένα τρόπο. Μπορείς να είσαι συντηρητικός και μέσα από τη σύγχρονη τεχνολογία ή να είσαι προοδευτικός χρησιμοποιώντας το μάρμαρο ή το μέταλλο. Ούτε μου αρέσει να μιμούμαι ή να με καταλαμβάνει το άγχος της «εξέλιξης». Η εξέλιξη αφορά τον πνευματικό και αισθητικό στίβο και όχι την επιφάνεια. Έχω πάντα την προσοχή μου τεταμένη προς κάθε τι νέο, για το οποίο ενημερώνομαι σταθερά. Όταν αισθανθώ ότι είναι αναγκαίο να χρησιμοποιήσω την τεχνολογία, το κάνω, αλλά αυτό είναι μια εσωτερική μου, δημιουργική και εκφραστική υπόθεση».