Της Κατερίνας Μυλωνά
Στην Κρήτη, ο γλύπτης, επίκουρος καθηγητής Γλυπτικής του Τμήματος Εικαστικών & Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας,
Έκτωρ Παπαδάκης, αναγνωρίζει τη δική του «Ιθάκη».
Η αγάπη του για την τέχνη καλλιεργήθηκε σε πολύ μικρή ηλικία και σήμερα ο γλύπτης από τα Ζωνιανά έχει συνδέσει το όνομα του με μια τέχνη που μας έρχεται από τα βάθη των αιώνων.
Έχει σπουδάσει στη Σχολή Καλών Τεχνών Πανόρμου Πύργου Τήνου , την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας
(Τμήμα Γλυπτικής, Εργαστήριο Γ. Νικολαϊδη–Θ. Παπαγιάννη) και το Εργαστήριο Σκηνογραφίας Α.Σ.Κ.Τ. Έχει στο ενεργητικό του πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις καθώς και συμμετοχή σε συμπόσια γλυπτικής ενώ έχει διακριθεί πολλές φορές για τα έργα του.
Η συνέντευξη του Έκτορα Παπαδάκη στην «Π» έχει ως εξης
Πώς αποφασίσατε να αφιερωθείτε στην γλυπτική, μία «δύσκολη» τέχνη;
«Από μικρό παιδί με ενδιέφερε πολύ η τέχνη. Αυτό το είχε διαπιστώσει η οικογένειά μου, όπως και οι δάσκαλοί μου στο σχολείο. Με γοήτευε ιδιαίτερα η γλυπτική και πειραματιζόμουν, απʼόσο θυμάμαι τον εαυτό μου, με την περίοπτη φόρμα, αρχικά στο ξύλο και στην πέτρα και αργότερα στον πηλό και σε ό,τι εύπλαστο μπορούσα πρόχειρα να βρω. Με ενδιέφεραν πάντοτε τα υλικά, η φύση τους και οι συναρμογές τους, καθώς προσπαθούσα να αποδώσω εκφραστικά τις εντυπώσεις που αποκόμιζα από το περιβάλλον και τις ανθρώπινες συναναστροφές μου. Η δυσκολία, για μένα, ήταν πρόκληση. Ποτέ δεν την απέφευγα. Αντίθετα, έβαζα το μυαλό μου να σκεφθεί και να βρει λύσεις. Εμπνεόμουν από ποικίλα ερεθίσματα, αλλά δεν ικανοποιόμουν εύκολα. Στόχος μου δεν ήταν να μιμηθώ ό,τι έβλεπα. Ό,τι με παρακινούσε προς τη «δημιουργία» ήταν να διαμορφώνω κάθε φορά μια δική μου πραγματικότητα, πέρα απʼαυτήν που βλέπει σε πρωτοβάθμιο επίπεδο το μάτι και αντιλαμβάνεται η λογική.
Όσο περνούσαν τα χρόνια και καταπιανόμουν με τη χρήση και την επεξεργασία διαφόρων υλικών, με κέρδιζε η αγάπη προς το μάρμαρο. Εξάλλου, όταν δεν αγαπήσεις βαθιά κάτι, δεν το κατακτάς. Χρειάζεται να μπορείς να «συνομιλείς» με το υλικό που επιλέγεις. Να αφοσιώνεσαι. Να διακρίνεις και να αισθάνεσαι τις δυνατότητές του. Να γνωρίζεις τη «συμπεριφορά» του απέναντι στην κάθε χειρονομία σου. Να εμπνέεσαι από αυτό και όχι απλώς να εφαρμόζεις πάνω του τις ιδέες σου. Δεν καθοδηγείς μονομερώς το υλικό αλλά καθοδηγείσαι και από αυτό, την ώρα που το διαμορφώνεις.»
Η γλυπτική αποτελεί και την τέχνη εκείνη που έχει βαθιές ρίζες στην ιστορία της χώρας μας;
«Αν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να υπερηφανευόμαστε στη χώρα μας, είναι η καλλιτεχνική της ιστορία και ιδιαίτερα η ιστορία της γλυπτικής μας. Από τα θεσσαλικά ειδώλια που μπορεί κανείς να δει στο Μουσείο του Βόλου, μπορεί να διακρίνει, από τα χρόνια ήδη της προϊστορίας, την εντυπωσιακή ανάπτυξη της γλυπτικής. Στο χώρο του Αιγαίου εκπλήσσουν με τις ποιότητές τους τα, επίσης προϊστορικά, κυκλαδικά ειδώλια. Επιπροσθέτως, θα ανέφερα τα μοναδικά στο είδος τους αρχαιολογικά ευρήματα της προϊστορικής γλυπτικής που αφορούν τον μινωϊκό πολιτισμό, τα οποία συναντούμε στο Μουσείο του Ηρακλείου και σε άλλα Μουσεία της Κρήτης και όλης της Ελλάδας. Στα χρόνια της ακμής της μυκηναϊκής περιόδου έχουμε άριστα δείγματα γλυπτικής, πριν από την κάθοδο των Δωριέων και την εμφάνιση του Δωδεκάθεου, την διαμόρφωση της γραφής και κατόπιν των ομηρικών επών. Και τα πρώτα ξόανα, χαμένα στις σελίδες του μύθου, μήπως δεν ήταν έργα γλυπτικής; Η γεωμετρική περίοδος και, ιδιαιτέρως, μετά από αυτήν, η αρχαϊκή, μας αφήνουν έκθαμβους με τα επιτεύγματα της γλυπτικής. Ο κορυφαίος Φειδίας και τα έργα του στην Ακρόπολη και στην Ολυμπία, προήλθε μέσα από μια μακραίωνη και πολύ σπουδαία παράδοση. Μετά από εκείνον, ο Πραξιτέλης, ο Λύσιππος, ο Κάλαμις και τόσοι άλλοι, φιλοτέχνησαν αξεπέραστα γλυπτά έργα. Όλος ο κόσμος θαυμάζει τα ελληνιστικά έργα της γλυπτικής, που βρίσκονται στα δικά μας μουσεία αλλά και σε μουσεία άλλων χωρών».

