Η Μ. συνεχίζει να επισκέπτεται πολύ συχνά τη μητέρα της, για να της προσφέρει ό,τι βοήθεια μπορεί, αφού και η ίδια παρά την αρρώστιά της, πρέπει να φροντίσει την κατάκοιτη αδελφή της.

“Δεν μπορώ να εγκαταλείψω τη μάνα μου”, λέει και προσθέτει: “Ζούμε σε μια χώρα, όπου το κράτος δεν υπάρχει πουθενά. Δυο γυναίκες άρρωστες και δεν υπάρχει καμία υπηρεσία να τις βοηθήσει και να τις φροντίσει. Υπάρχουν και άλλα αδέλφια στην οικογένεια, αλλά δεν ενδιαφέρεται κανείς. Σε μας έχει πέσει όλο αυτό το βάρος”.