Η νεαρή γυναίκα μιλά στην “Π” για όλα όσα έχουν ζήσει μέχρι σήμερα, ενώ λέει ότι το κράτος είναι ανύπαρκτο και καμία αρμόδια υπηρεσία δεν την έχει βοηθήσει.

Η ίδια, μας είπε: “Ζούσαμε εδώ και 10 χρόνια με τα παιδιά μου στο σπίτι στο χωριό όπου σήμερα παραμένει η μάνα μου και η κατάκοιτη αδελφή της.

Δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να πάμε κάπου αλλού. Σε άλλο σπίτι δίπλα μας, ζούσε ο αδελφός της μητέρας μου, με τον οποίο δεν είχαμε καμία επαφή, γιατί ο ίδιος δεν ήθελε σχέσεις με κανένα, ούτε την οικογένεια, ούτε γείτονες.

Είναι ένας κλειστός και ιδιόρρυθμος άνθρωπος.Το καλοκαίρι, ήλθαν εδώ γιατροί από το Πανεπιστημιακό νοσοκομείο και μας είπαν ότι ο θείος μου και η μάνα μου είναι άρρωστοι και πρέπει να κάνουν θεραπεία και ότι έπρεπε όλοι να κάνουμε εξετάσεις. Από εκεί και πέρα, ζούμε ένα μαρτύριο!”.

Σύμφωνα με την Μ., η νόσος διαγνώστηκε στην μητέρα της και τον θείο της, ωστόσο εκείνος ήταν απόλυτα αρνητικός στο να μεταφερθεί σε νοσοκομείο και να ακολουθήσει

φαρμακευτική αγωγή.

Αντίθετα, η μητέρα της μπήκε σε κανονικό πρόγραμμα θεραπείας που ακολουθεί μέχρι και σήμερα, ενώ παρακολουθείται συστηματικά από τους γιατρούς.