Ένας απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών, ένας γλύπτης, μπορεί να ακολουθήσει μια πορεία στην Ελλάδα; Να ζήσει μέσα από τη συγκεκριμένη δουλειά;
“Η αλήθεια είναι ότι ένας γλύπτης αντιμετωπίζει περισσότερες δυσκολίες. Για να καταλήξει ένα γλυπτό σε μια έκθεση χρειάζονται περισσότερα χρήματα. Οι συλλέκτες και αγοραστές της γλυπτικής είναι πολύ λιγότεροι από εκείνους που ενδιαφέρονται για ζωγραφική. Η ουσιαστική πλευρά, όμως, είναι άλλη. Όταν κάποιος επιλέγει με τι θα ασχοληθεί όταν μπαίνει στη σχολή δεν μπορεί να έχει αυτά τα κριτήρια. Το κριτήριο είναι αυτό που από μέσα του η διάθεσή του, υπαγορεύει. Κάτι, λοιπόν, ενστικτωδώς σε ωθεί προς τη ζωγραφική ή τη γλυπτική και δεν μπορείς ούτε πρέπει να το αντισταθμίσεις με τα πιθανά, μετά την αποφοίτηση οφέλη. Στην τέχνη, κατά βάθος, δεν μπορεί να υπαγορεύεται το τι θα κάνεις από το πώς και πόσο εύκολα μπορεί να το πουλήσεις. Αυτό ξεκινάει βαθιά από μέσα σου και σε τελευταία ανάλυση αυτό θα επικρατήσει. Δεν κρίνονται τα πράγματα από τη δυσκολία“.
Μπορεί να κάνει κάτι η πολιτεία για να στηρίξει τη συγκεκριμένη τέχνη ή θεωρείτε ότι περνάει από το χέρι των ίδιων των καλλιτεχνών;
“Πάντα μπορούν να γίνουν πάρα πολλά πράγματα. Θεωρώ ότι η σημαντικότερη βοήθεια που μπορεί να δοθεί στις τέχνες είναι να βελτιωθεί η γενικότερη παιδεία. Δεν είναι οι επιχορηγήσεις, οι τονωτικές ενέσεις... Σε τελευταία ανάλυση, η ουσιαστικότερη βοήθεια που μπορεί να δοθεί στις τέχνες, τον πολιτισμό είναι να ανέβει το μορφωτικό επίπεδο όλων γενικά“.
Ακόμα και στους φοιτητές υπάρχουν κενά, στο σχολείο δε μαθαίνουν τίποτα;
“Η αλήθεια είναι ότι η εικαστική παιδεία στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση υστερεί ενώ στην πρωτοβάθμια απουσιάζει και θεωρώ περιττό να επανάλαβω το πόσο σπουδαιά συμβολή μπορεί να έχει στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των νέων παιδιών. Και εφόσον στο Λύκειο η επιδίωξη είναι η συγκέντρωση βαθμολογίας σε περιορισμένα γνωστικά πεδία για την εισαγωγή στα ΑΕΙ και όχι η ευρύτητα της γνώσης, η τέχνη μπαίνει στο περιθώριο. Η διάθεση των νέων και οι γνώσεις οφείλονται σε δικό τους προσωπικό ενδιαφέρον. Ορισμένοι από αυτούς έχουν την τύχη να έχουν καλούς δασκάλους εικαστικών και τους βοηθούν, επειδή είναι καλοί οι ίδιοι και όχι επειδή το εκπαιδευτικό σύστημα έχει τέτοιο προσανατολισμό“.
Προετοιμάζετε κάτι για την Κρήτη;
“Υπάρχει πρόβλημα στην Κρήτη όσο αφορά τους χώρους. Για να γίνει μια καλή έκθεση χρειάζεται καλή οργάνωση, εμπειρία. Στην Αθήνα υπάρχουν γκαλερί. Δεν έχω παρουσιάσει στην Κρήτη τη δουλειά μου παρά μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις, κι αυτό αποσπασματικά παρόλο που θα το ήθελα. Ελπίζω να γίνει στο μέλλον“.

