Της Κατερίνας Μυλωνά

“Η τέχνη του Μάρκου Γεωργιλάκη είναι τέχνη σεμνή. Δε φωνασκεί. Μιλάει. Και ενίοτε ψιθυρίζει με παλλόμενα ηχοχρώματα στην ψυχή του θεατή. Ο άνθρωπος είναι το κέντρο της δημιουργίας του...“ Με αυτά τα λόγια, η φιλόλογος δρ. Γιούλη Χρονοπούλου, περιγράφει την τέχνη του Ρεθυμνιώτη γλύπτη και επίκουρου καθηγητή της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, υπεύθυνου του εργαστηρίου Χαλκοχυτικής της σχολής κ. Μάρκου Γεωργιλάκη.

Ο Μ. Γεωργιλάκης μιλάει στην “Π“ για τους λόγους που ωθούν τον άνθρωπο να κάνει τέχνη, λόγοι που θεωρεί ότι ήταν ίδιοι και πριν από χιλιετίες, “αν πάμε στο βάθος, φοβάμαι, ότι οι ίδιες αφορμές, η έννοια του έρωτα, του θανάτου που είναι πρωταρχικές στην ανθρώπινη ύπαρξη, ωθούσαν τον άνθρωπο να κάνει τέχνη“, αναφέρει. Αναγνωρίζει τις δυσκολίες που ένας γλύπτης αντιμετωπίζει στη χώρα μας, όμως, θεωρεί πως “στην τέχνη, κατά βάθος, δεν μπορεί να υπαγορεύεται το τι θα κάνεις από το πώς και πόσο εύκολα μπορεί να το πουλήσεις, αυτό ξεκινάει βαθιά από μέσα σου και σε τελευταία ανάλυση αυτό θα επικρατήσει“.

Ακολουθεί η συνέντευξη του κ. Γεωργιλάκη στην “Π“:

Στα έργα σας κυριαρχεί η ανθρώπινη μορφή, γιατί;

“Η ανθρώπινη μορφή έχει απασχολήσει τους γλύπτες σʼ όλη την ιστορία και βέβαια κατέχει κυρίαρχη θέση στην ελληνική καλλιτεχνική παράδοση από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Είμαι και εγώ ένας φορέας αυτής της παράδοσης και δεν είναι παράξενο που και στη δική μου γλυπτική κυριαρχεί ο άνθρωπος. Εξάλλου, η πηγή της έμπνευσής μου είναι και η φύση. Και στη φύση το πιο σημαντικό και το πιο σύνθετο στοιχείο είναι ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος ως φυσική ύπαρξη αλλά και σε διάφορες εκφάνσεις της ζωής του. Η ενασχόλησή μου μʼ αυτό δεν θυμάμαι να ήταν μια συνειδητή επιλογή. Στην αρχή ασχολήθηκα “αυθόρμητα“, χωρίς λογική επεξεργασία. Η εμπειρία μου όμως όλα αυτά τα χρόνια δεν ήρθε σε αντίφαση μʼ αυτή την επιλογή και γιʼ αυτό μέχρι σήμερα η ανθρώπινη μορφή αποτελεί το κυρίαρχο θέμα στη δουλειά μου“.

Πέρα από την ανθρώπινη μορφή;

“Δέντρα και βάρκες, στοιχεία και αυτά του φυσικού περιβάλλοντος. Σας ξαναείπα πως αντλώ από τη φύση και μη ξεχνάτε πως γεννήθηκα και μεγάλωσα σε χωριό, στο Σπήλι Ρεθύμνου, πράγμα που σημαίνει ότι αυτά αποτελούν τις εικόνες, τις παραστάσεις σε μεγάλο μέρος της ζωής μου και εν πολλοίς διαμόρφωσαν την αισθητική μου. Και αυτά όμως σχετίζονται με την ανθρώπινη παρουσία είτε υπάρχει στη γλυπτική σύνθεση είτε όχι. Μια βάρκα π.χ. αραγμένη κάπου, περιμένει αυτόν που θα τη λύσει και ...“

Έχετε πει πως στην τέχνη δεν έχουμε εξέλιξη, έχουμε, όμως, συνέχεια, επηρεάζεστε από τα έργα άλλων;

“Η τέχνη δεν είναι όπως η επιστήμη ή η τεχνολογία, όπου υπάρχει μια προφανής εξέλιξη. Υπάρχει βέβαια εξέλιξη καθώς η εμπειρία και η γνώση όλων των αιώνων που προηγήθηκαν ενσωματώνονται στο σήμερα και καθώς τα επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα επηρεάζουν τόσο τη θεματική όσο και τους τρόπους-μέσα της καλλιτεχνικής έκφρασης. Παράλληλα όμως τα θέματα, τα μέσα, ο τρόπος έκφρασης άλλων εποχών δεν εγκαταλείπονται. Αντίθετα μάλιστα πολύ συχνά διαπιστώνουμε πως “λύσεις“ που δίνονται σήμερα ή δόθηκαν πρόσφατα μοιάζουν να είναι ίδιες με αυτές που έχουν δοθεί πριν από χιλιάδες χρόνια. Ακόμη, έργα πολύ παλιότερων εποχών –όχι μόνο εικαστικά αλλά και μουσικά και λογοτεχνικά- είναι και σημερινά π.χ. η αρχαία τραγωδία κλπ.

Ο κάθε καλλιτέχνης όσο δουλεύει τόσο περισσότερο ασχολείται με τις πρωταρχικές έννοιες που απασχολούν την ανθρώπινη ύπαρξη, τόσο πιο βαθιά ψάχνει στην ουσία της τέχνης. Αυτή η ιδιαιτερότητα με κάνει να επιλέγω τον όρο “συνέχεια“ παρά “εξέλιξη“, μιλώντας για την τέχνη.

Όσο για τις δικές μου επιρροές φυσικά και υπάρχουν. Μελέτησα, μελετώ και θα συνεχίσω να μελετώ και εποχές της ιστορίας της τέχνης και το έργο συγκεκριμένων καλλιτεχνών, επηρεάζομαι απʼ αυτούς και από το έργο τους και από το στοχασμό τους“.

Η πρώτη σας επαφή ήταν στην παιδική ηλικία λόγω του πατέρα σας;

“Από μικρό παιδί μου άρεσε να σχεδιάζω, να ζωγραφίζω, να κατασκευάζω διάφορα, τα οποία μάλιστα άρεσαν και οι γύρω μου πίστευαν πως έχω ταλέντο. Αυτό όμως συμβαίνει λιγότερο ή περισσότερο με πάρα πολλά παιδιά. Πολύ αργότερα συνειδητοποίησα την ανάγκη μου να εκφραστώ καλλιτεχνικά και ακόμη αργότερα να ασχοληθώ αποκλειστικά με την τέχνη“.