Μαρίτα: Μετά το «Άλλη πλευρά του νομίσματος», που είναι ένα αντρικό βιβλίο πέρασες στο «Έρωτας σαν βροχή» καθαρά γυναικείο όπου όλα είναι πολύ όμορφα πολύ γλυκά τρυφερά. Είναι ένα βιβλίο ιδιαίτερο και μόνο από το χρώμα του, είναι ροζ, και είναι μία ιστορία αγάπης.
Λ. Μαντά: Το “Έρωτας σαν βροχή” ήταν ένα βιβλίο που ήθελα πάρα πολύ να γράψω. Βέβαια είναι ένα βιβλίο εντελώς ρομαντικό
Μαρίτα: Πώς σου ήρθε αυτή ή επιθυμία;
Λ. Μαντά: Από μια απλή ιδέα που μου δόθηκε. Ξεκίνησε από πολύ πολύ παλιά, οι αναγνώστες θα ξαφνιαστούν γιατί το όνομα της ηρωίδας είναι Κλέλια, και όσοι έχουν διαβάσει Ξενόπουλο θα τους έρθει στο μυαλό σίγουρα η «Αναδυομένη». Η Κλέλια λοιπόν είναι γεννημένη στην Κέρκυρα, χάνει την μητέρα της στην γέννα, η μητέρα της ηρωίδας του βιβλίου μου, επειδή αγαπάει πάρα πολύ αυτό το συγκεκριμένο βιβλίο επιλέγει να δώσει στην κόρη της αυτό το όνομα. Της δίνει ίσως και μια κληρονομιά, γιατί, στον δρόμο της Κλέλιας θα βρεθεί ένας πάρα πολύ ρομαντικός άνδρας, ο Παύλος, ο οποίος θα την αγαπήσει, αλλά εκείνη θα τον δει μόνο σαν φίλο, και θα ψάχνει τον Ντέμη της που θα τον βρει στο πρόσωπο του Νικηφόρου, γιατί όσοι ξέρουν τον μύθο της «Αναδυομένης», την Κλέλια την αγάπησαν δύο αδέρφια, ο Ντένης και ο Παύλος. Όταν η Κλέλια επέλεξε τον Ντένη, ο Παύλος επέλεξε να φύγει. Ο Παύλος όμως της Μαντά, επιλέγει να μείνει σαν πολύ καλός φίλος, να παλέψει, να βοηθήσει, να μαζεύει τα συντρίμμια της Κλέλιας, κάθε φορά που αυτά έρχονται στην ζωή της εξαιτίας του Νικηφόρου.
Μαρίτα: Εδώ βλέπω λοιπόν, μια γυναίκα να περνάει τα μύρια όσα, αλλά να υπάρχει ένας πιστός φίλος που είναι και ερωτευμένος, και δεν την προδίδει ποτέ.
Λ.Μαντά: Έχω πει ότι δυστυχώς οι “Παύλοι” αυτού του κόσμου, είναι και καταδικασμένοι να παραμένουν φίλοι, γιατί οι γυναίκες είμαστε λιγάκι, σαν τις νυχτερινές πεταλούδες, που έλκονται από το φως και ας ξέρουν ότι τελικά θα καούνε.
Μαρίτα: Το φως από την αληθινή πλευρά του, δεν σε καίει ποτέ, τα συναισθήματα γίνονται σκέτη φωτιά. Αλλά μην τα περιορίσουμε μόνο για τις γυναίκες, το ίδιο ισχύει και για τους άνδρες, έχουν μια γυναίκα που τους λατρεύει και αυτοί θέλουν την άλλη που δεν τους δίνει σημασία.
Λ. Μαντά: Αυτό είναι ίσως το ανικανοποίητο του ανθρώπου γενικά. Ό,τι έχουμε καμιά φορά δεν το εκτιμάμε. Και ό,τι απομακρύνεται από εμάς απλώνουμε το χέρι να το πιάσουμε.
Μαρίτα: Μήπως είναι η ανάγκη της περιπέτειας, μήπως εκείνο το σίγουρο το λιμανάκι, το ψάχνεις στις μεγάλες ηλικίες;
Λ.Μαντά: Ή έχεις χορτάσει εμπειρίες, οπότε ψάχνεις το λιμάνι σου. Μέσα στις εμπειρίες είναι όμως και πάρα πολλές απογοητεύσεις και αυτό είναι άδικο για το λιμάνι μετά. Δηλαδή να το πούμε λαϊκά, “αφού έσπασες τα μούτρα σου, τώρα ψάχνουμε κάτι το οποίο θα μας κάνει πλαστική”. Δεν είναι έτσι, καλό είναι να εκτιμούμε αυτό που έχουμε πριν το χάσουμε γιατί μετά είναι αργά.
Μαρίτα: Πόσο σημαντικό είναι, να εκτιμάς αυτό που έχεις δίπλα σου, να το αγαπάς, να το σέβεσαι και να καταλαβαίνεις ότι παρακάτω μπορεί να υπάρχει πιο όμορφη από την πεντάμορφη η εξάμορφη όπως λέει και η Βάννα Μυρωνάκη! Λένα Μαντά πού πάνε οι παλιές αγάπες,
Λ.Μαντά: Νομίζω ότι κάπου κρατάνε ένα κομματάκι μέσα μας, δηλαδή κάθε σχέση είτε ερωτική είτε φιλική κάτι αφήνει πάντα μέσα μας, και μένει σε μία γωνία. Με τον καιρό εξομαλύνονται και όταν ανασύρεις μνήμες, ανασύρεις τις καλές μνήμες, αλλά πάντα αφήνει κάτι μέσα μας.
Μαρίτα: Λένε ότι οι εραστές και οι ερωμένες, της ζωής του κάθε ενός, είναι οι μεγαλύτεροι δάσκαλοι. Διδάσκουν πράγματα καλά ή κακά.
Λ.Μαντά: Και οι χειρότερες εμπειρίες ακόμα κάτι αφήνουν, σε διδάσκουν αν μπορείς να πάρεις τα μηνύματα. Λένε ότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να παθαίνεις και να μην μαθαίνεις.
Μαρίτα: Πώς το κάνεις και παίρνεις τόσο ωραία τα συναισθήματα, τα επεξεργάζεσαι, τα δουλεύεις όπως το κάνεις όλο αυτό το σκηνικό;
Λ.Μαντά: Αν ανατρέξω στις σπουδές μου, η Ψυχολογία που διδάχθηκα εκεί βοήθησε αισθητά. Όμως από εκεί και μετά πρέπει να μάθεις να ακούς. Δηλαδή ακούς του ανθρώπους διδάσκεσαι από αυτά που έχουν να πουν, δεν είναι απαραίτητο να συμφωνείς με τις επιλογές τους, ούτε και εγώ συμφωνώ με τις επιλογές των ηρώων μου, που τους βάζω και τα κάνουν, πρέπει να μάθεις να τους ακούς και να συμμερίζεσαι. Αν είσαι μόνιμος κριτής των πάντων αυτό σημαίνει εγωισμό.
Μαρίτα: Ίσως και να μην υπάρχουν και λάθη, να είναι όλα εμπειρίες και με την ωριμότητα της δεδομένη στιγμής να επιλέγεις αυτό ή εκείνο
Λ.Μαντά: Και εγώ δεν θεωρώ ότι κάνουμε κάτι λάθος, είναι εμπειρία.

