Η αγάπη η συντροφικότητα είναι πράματα που χρειαζόμαστε και τα ορίζουμε από την αρχή;

«Πιστεύω πως ναι, τώρα με την αλληλεγγύη θα γίνει κάτι ουσιαστικό. Δε θα είμαι αλληλέγγυος προς εκείνον που με συμφέρει, θα είμαι αλληλέγγυος προς το συνάνθρωπο, διότι έτσι είναι ήταν παλιά και κάτι ξέραν οι παλιοί».

Ακούμε πως θα έχουμε ευκαιρία, η κρίση για τις ανθρώπινες σχέσεις αποτελεί μια ευκαιρία;

«Για όλα και για το βιβλίο. Θα βγουν εκείνα που έχουν βαριά σκιά, λένε σημαντικές αλήθειες έχουν λόγο να βγουν. Με την κρίση θα συμβεί αυτό που γίνεται με τη συμφορά με τα δύσκολα που μας βάζει η ζωή. Αυτοί που επιδέχονται βελτίωσης θα γίνουν καλύτεροι και αυτοί που δεν επιδέχονται θα γίνουν χειρότεροι. Αυτό δεν είχα υπολογίσει στην υπεραισιοδοξία της αρχής».

Η θέση των δημιουργών ποια είναι, πολυτέλεια ή ανάγκη;

«Απόλυτη ανάγκη, δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι τέχνες και τα μεγάλα έργα γίνανε σε εποχές δύσκολες με πόλεμους, πείνες, δυστυχίες και ανθρώπους που δεν ήταν στην ευμάρεια και το γκλάμουρους. Οι δημιουργοί παλιά ήταν ασκητές, εξάλλου, δεν είναι τυχαίο αυτό που λένε, πως μόνο με ταπείνωση προσεγγίζεις το μεγάλο έργο».

Ο πολιτισμός ήταν και είναι η κληρονομιά μας και σα λαό μας έκανε περήφανους...

«Και μας κάνει ακόμα και κακώς έχουμε αυτή την ηττοπάθεια που έχουμε αυτό τον καιρό. Ξαναδιάβαζα το θεώρημα του παπαγάλου και έχει μια αναφορά με εντελώς παραμυθένιο τρόπο στην πορεία των μαθηματικών, η πρώτη περίοδος που ταυτιζόταν και με τη φιλοσοφία ήταν δική μας. Ο Θαλής, οι Πυθαγόρειοι και η ελληνιστική περίοδος ήταν από δικούς μας μαθηματικούς και φιλοσόφους. Είναι το DNA μας από την κρίση να βγούμε πιο δυνατοί. Στην Κρήτη, νιώθω και Κρητικιά έχω πολλούς φίλους σε πολλές πόλεις, η βαφτιστήρα μου είναι Κρητικιά, το έχω νιώσει όταν ανεβαίνω στον Ψηλορείτη, πάω σε χωριά ή το λιμάνι σας, αισθάνομαι το στήθος μου σα να φουσκώνει, υπάρχει μια υπερηφάνεια επί της ουσίας που δε χάνεται παρά τα στραπάτσα μας και τις λάθος κινήσεις μας, αυτό πιστεύω».