Της Κατερίνας Μυλωνά

H αληθινή ματιά που χάνουμε μεγαλώνοντας μέσα στο θόρυβο είναι «Το γράμμα που λείπει», όπως εξομολογείται η Ελένη Γκίκα, η οποία βρέθηκε πριν μερικές ημέρες στο Ηράκλειο με αφορμή την παρουσίαση της νέας της ποιητικής συλλογής.

Η βραδιά διοργανώθηκε στο Καφέ «Mήλον της Έριδος»(Κοραή18) από το νέο διεθνές βιβλιοπωλείο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ σε συνεργασία με τις Εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ.

Για το βιβλίο μίλησαν οι Ζαχαρίας Κατσακός, Φιλόλογος, Κριτικός Λογοτεχνίας, Γεωργία Στεφανάκη, Εικαστική Επιμελήτρια και Ελένη Γκοντέ, Δημοσιογράφος.

Η συνέντευξη της κ. Γκίκα έχει ως έξης:

 Ποιο είναι τελικά το γράμμα που λείπει;

«Η βαφτιστήρα μου, η οποία είναι τεσσάρων χρονών, σε μία κάπως παράδοξη παρουσίαση που έγινε στην Αθήνα, αντί για γράμμα μας έδωσε μια λέξη, που ήταν το όνομά της, «Νεφέλη». Όντως, μπορεί στη δική μου ζωή αυτό που έλειπε να ήταν η Νεφέλη. Ακολούθησε ως “γράμμα που λείπει” γιατί από πολύ νωρίς είχα ξεκινήσει ένα παιχνίδι πάνω στα γράμματα, όπου προσπαθούσα με γράμματα που σημαίνουν πολλά πράγματα, όπως το «Μ», “μητέρα, “μαμά”, “μέλι” αλλά και “μαχαίρι”, “μένος”. Μετά το «Ε», μια ποιητική συλλογή που ακολούθησε και είναι “έρωτας” αλλά και “ερημιά” ...είχαν προηγηθεί πριν από «το γράμμα που λείπει» Πέντε ποιητικές συλλογές που ήταν η πρώτη πάνω στο “Μ”, η δεύτερη πάνω στο “Ε” η τρίτη πάνω στο “Σ” η επόμενη πάνω στο “Θ”, “Θάνατος” αλλά και Θεός” και “θαύμα”... η τελευταία ήταν το “Α” θέλοντας να δείξω έτσι ότι τίποτα δεν τελειώνει αλλά όλα ξαναρχίζουν μετά την άβυσσο είναι το άλμα και μετά το άλμα είναι η αρχή. Νομίζοντας ότι το είχα τελειώσει συνειδητοποίησα διαβάζοντας Μπόρχες που του έχω αδυναμία ότι κάπου αναφέρει, δηλαδή, το γράμμα που λείπει ειναι στίχος από τα ποιήματα του Μπόρχες ,και σκέφτηκα αυτό που ενδεχομένως όλοι έχουμε σκεφτεί Κάποια στιγμή, πως αν υπήρχε ένα γράμμα παραπάνω ίσως δε θα αισθανόμαστε ελλιπή την επικοινωνία μας, με ένα γράμμα παραπάνω ίσως να είχαμε μπορέσει να κάνουμε πράγματα που δεν μπορούμε, δηλαδή οι συγγραφείς, οι ποιητές να αποδώσουν ακριβώς αυτό που σκέφτονται, οι άνθρωποι να είχαν νικήσει το πεπερασμένο της ύπαρξής τους, κάποια στιγμή δε σου αρκούν οι λέξεις...»

Και λέμε πολλές φορές πως δεν μπορώ να εκφράσω ό,τι νιώθω με λέξεις...

«Αυτό ακριβώς και είναι μια προσπάθεια για αυτό. Το τελευταίο ποίημα λέγεται το αχειροποίητο και είναι ένα ποίημα που σου άρχεται σαν αστεράκι σε ώρα δύσκολη».

Μιλήσατε για έλλειψη επικοινωνίας. Είναι ένα φαινόμενο των καιρών μας;

«Ουσιαστικής επικοινωνίας διότι φαίνεται ότι είναι πού επικοινωνιακή η εποχή μας αλλά λέμε τα απέξω, απέξω εκείνα που μας καίνε και τα πράγματα της καρδιάς μας δεν τολμούμε να τα λέμε. Αυτό νομίζω. Και δε σας κρύβω ότι όταν άρχισε η κρίση ήμουν από εκείνους που δεν το είδα αρνητικά αλλά με ελπίδα, λέω κοίτα να δεις που τώρα θα γίνουμε πιο ουσιαστικοί αλλά, δεν ξέρω κιόλας, ίσως είμαι πολύ αισιόδοξη. Πιστεύω πως πρέπει να γυρίσουμε στα πιο ουσιαστικά μας τα πράγματα της καρδιάς μας».