Από μια εξέταση ρουτίνας που έκανε στις 5 Φεβρουαρίου του 2008, έμαθε ότι πάσχει από καρκίνο του μαστού, η αισθητικός Καίτη Κουναλάκη, ενώ ο σύζυγός της είχε νοσήσει από καρκίνο του παχέος εντέρου.

Σήμερα, 2 χρόνια μετά, πολέμησε και συνεχίζει να πολεμά την ασθένεια και συστήνει σε όλους τους πάσχοντες να κάνουν το ίδιο για να μπορέσουν να βγουν νικητές.

Η κυρία Κουναλάκη, δεν θα ξεχάσει ποτέ την ημέρα που ο γιατρός της ανακοίνωσε ότι ο όγκος που εντοπίστηκε είναι κακοήθης και έπρεπε να αφαιρεθεί.

Η ίδια μας λέει: “Ο γιατρός δυσκολευόταν να μου εξηγήσει τι συμβαίνει και μου έλεγε “κάτι υπάρχει πρέπει να το ψάξουμε κλπ”. Εγώ του είπα “Γιατρέ μίλα καθαρά και πες μου τι συμβαίνει”. Οταν είπε τη λέξη όγκος, είπα μέσα μου “Θεέ μου βοήθησέ με”. Πανικοβλήθηκα. Εχασα τον κόσμο και το μόνο που έβλεπα μπροστά μου ήταν ένας σκοτεινός διάδρομος. Αμέσως άρχισα να σκέφτομαι πως θα το πω στους δικούς μου, πως θα το πω στα παιδιά μου, πως θα το πω στον άνδρα μου που ήταν πάσχων από καρκίνο του παχέως εντέρου. Ηταν εφιαλτικές εκείνες οι στιγμές.

Το βράδυ πήγα σπίτι, φάγαμε, καθίσαμε να δούμε τηλεόραση και κάποια στιγμή λέω στο σύζυγό μου: “Εκανα τις εξετάσεις και κάτι έδειξαν, πρέπει να το ψάξουμε. Φοβόμουν να του το πω απότομα, φοβόμουν ότι θα καταρρεύσει. Τρόμαξε, πανικοβλήθηκε, γιατί κι εκείνος δεν είχε περάσει λίγα. Του είπα: “Μην πανικοβάλεσαι, όπως αντιμετωπίσαμε το δικό σου πρόβλημα, έτσι θα αντιμετωπίσουμε και το δικό μου. Ολα θα πάνε καλά”.

Στη συνέχεια επικοινώνησε με τα παιδιά της που ζουν στην Αθήνα. “Τα κορίτσια μου έδωσαν κουράγιο, μου είπαν, μαμά μη στεναχωριέσαι θα το αντιμετωπίσουμε και αυτό”.

Ακολούθησαν τηλεφωνήματα σε φίλους και γνωστούς για την αναζήτηση του κατάλληλου γιατρού. Η ίδια επέλεξε να χειρουργηθεί στην Αθήνα, γιατί στο δημόσιο νοσοκομείο πρέπει να προηγηθεί βιοψία και παρακέντιση πριν την αφαίρεση του όγκου.

“Πήγα στο νοσοκομείο “Αγιος Σάββας” και μου είπαν, μπορεί να σας εξετάσει σήμερα ο γιατρός, όμως το χειρουργείο δεν μπορεί να γίνει νωρίτερα από 3 μήνες. Κατέληξε σε ιδιωτικό θεραπευτήριο όπου χειρουργήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 2008.



Πήγα βαμμένη και αισιόδοξη στο χειρουργείο



Ποιά ήταν όμως η ψυχολογία της πριν γίνει η επέμβαση;

“Είχα καλή ψυχολογία και προσπαθούσα να σκέφτομαι όσο πιο θετικά γινόταν. Φανταστείτε ότι πήγα βαμμένη στην κλινική και μου είπε ο γιατρός: “Μα δεν μπορείτε να μπείτε έτσι στο χειρουργείο, πρέπει να ξεβαφτείτε”.

Οταν ολοκληρώθηκε η επέμβαση και συνήλθα από τη νάρκωση, ρώτησα το γιατρό πως πήγε και μου είπε ότι όλα πήγαν καλά.



Στη χημειοθεραπεία έπεσαν μαλλιά, φρύδια, βλεφαρίδες



Επιστρέφοντας στο Ηράκλειο, ακολούθησε η χημειοθεραπεία. “Σε ένα μήνα είχαν πέσει όλα. Μαλλιά, φρύδια, βλεφαρίδες. Εκείνη την περίοδο φορούσα ένα μαντήλι και συνέχισα να δουλεύω κανονικά, κάτι που πιστεύω μου έκανε πολύ καλό. Μετά τη χημειοθεραπεία, που διήρκησε 5 μήνες, πήγαινα στη δουλειά και όταν οι πελάτισσες με ρωτούσαν για το μαντήλι που είχα στο κεφάλι, τους εξηγούσα τι συμβαίνει”.

Τώρα η Καίτη Κουναλάκη παρακολουθείται ανα εξάμηνο από τους γιατρούς της και ζει με κέφι και καλή διάθεση το σήμερα.

Η ίδια, σημειώνει: “Δεν θέλω να κάνω αρνητικές σκέψεις. Θεωρώ ότι ήταν κάτι σαν μια γρίπη που πέρασε. Το χειρότερο πράγμα σʼ αυτές τις καταστάσεις είναι ο πανικός, η απελπισία, η άγνοια, η αίσθηση ότι δεν έχεις ένα χέρι να κρατήσεις. Εγώ αυτό που θέλω να πω στους ανθρώπους που πάσχουν, είναι ότι δεν είναι μόνοι σʼ αυτή την περιπέτεια της ζωής και ότι με τη βοήθεια της επιστήμης, της οικογένειάς τους και την καλή ψυχολογία, μπορούν να βγουν νικητές σʼ αυτή τη μάχη”.

Η κυρία Κουναλάκη είναι μέλος του “Ευ Ζω με τον καρκίνο” και προσφέρει εθελοντική βοήθεια σε ογκολογικούς ασθενείς.