Καθοριστικό ρόλο παίζει η ψυχολογία στον ασθενή με καρκίνο.
Οπως εξηγεί η ψυχοθεραπεύτρια Μαρία Κανδεράκη, έρευνα που έγινε στο ΠΕΠΑΓΝΗ, έδειξε ότι καρκινοπαθείς που έκαναν ψυχοθεραπεία, είχαν μεγαλύτερα ποσοστά ίασης και είχαν αυξήσει το προσδόκιμο της ζωής τους.
Η ίδια αναφέρει:
“Τίποτα στη ζωή αυτή δεν μας προετοιμάζει επαρκώς για να αντιμετωπίσουμε (σε εμάς τους ίδιους ή σε κάποιον πολύ δικό μας) μια τόσο σοβαρή κατάσταση όσο ο καρκίνος. Για το λόγο αυτό η αντίδραση μας μπορεί να είναι οτιδήποτε από: οργή, παράπονο, θλίψη, ματαιότητα, φόβο, ανησυχία, αγωνία ή ίσως και αποφασιστικότητα, επαναπροσδιορισμό των προτεραιοτήτων ζωής, στροφή στη θρησκεία και την πίστη. Αυτό θα εξαρτηθεί από τις άμυνες που έχει ο καθένας μας ως προσωπικότητα, από το επίπεδο της συναισθηματικής του ωριμότητας και από το από πού αντλεί νόημα για τη ζωή του. Ο ψυχίατρος Victor Frankl που έζησε και επέζησε από 3,5 χρόνια στο Άουσβιτς λέει «αν η ζωή έχει νόημα στη χαρά τότε έχει νόημα και στον πόνο, και στην αρρώστια, αρκεί ο καθείς να βρει αυτό το νόημα για τον εαυτό του». Πάνω σε αυτή τη θεωρία βασίζεται μία από τις τρεις μεγαλύτερες σχολές ψυχοθεραπείας στην Ευρώπη η σχολή της «Λογοθεραπείας», με την έννοια του «για ποιο λόγο να ζω; Τι δίνει νόημα στην ύπαρξή μου;» Ο άνθρωπος που έχει βρει ένα ανώτερο νόημα ύπαρξης μπορεί να αντεπεξέλθει σχεδόν στο οτιδήποτε.
Η ψυχολογία του ασθενή – αναμφίβολα – παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στην πορεία της ασθένειας ή και στην θεραπεία του. Εκτός από την εκτενή βιβλιογραφία πάνω στο θέμα, έρευνα που έγινε πριν χρόνια στο ΠΑΓΝΗ με τις κλινικές της Ογκολογίας & της Ψυχιατρικής, σε γυναίκες ασθενείς με καρκίνο του μαστού έδειξε ότι: ανάμεσα σε δύο ομάδες γυναικών με καρκίνο του μαστού (όπου και οι δύο έκαναν πλήρη ιατρική θεραπεία για τον καρκίνο: χημειοθεραπείες ή και χειρουργείο) η ομάδα εκείνη του δείγματος που ταυτόχρονα έκανε και ψυχοθεραπεία είχε αύξηση στο προσδόκιμο ζωής και μεγαλύτερα ποσοστά ίασης”.

