Τον φόβο του θανάτου και την απόγνωση, βίωσε πριν 6 χρόνια, η Ηρακλειώτισσα Τούλα Γιαννούλη, όταν παραμονές των Χριστουγέννων του 2004, έμαθε ότι πάσχει από καρκίνο.
Σήμερα, μοιράζεται μαζί μας όλα όσα έζησε, ενώ μας μιλά και για την ελπίδα που δίνει σε άλλους ασθενείς που τώρα βρίσκονται αντιμέτωποι με τη νόσο.
Ερώτηση: κυρία Γιαννούλη πότε διαγνώστηκε ο όγκος, τι νιώσατε όταν σας ανακοίνωσε ο γιατρός ότι πάσχετε από καρκίνο και τι βήματα κάνατε για να τον αντιμετωπίσετε;
Απ: Ο όγκος ψηλαφίστηκε από εμένα το Δεκέμβριο του 2004 παραμονές των εορτών.Διαγνώστηκε επίσημα στις 7 Ιανουαρίου του 2005. .Ένιωσα το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια μου.Έκλαιγα συνέχεια,έλεγα συνέχεια ότι "θα πεθάνω" και στιγμές -στιγμές νόμιζα ότι αυτό συνέβαινε σε κάποια άλλη και εγώ απλώς το παρακολουθούσα σαν ταινία."Δεν ήταν δυνατό να συμβαίνει σε εμένα κάτι τέτοιο"!!! Απευθύνθηκα σε γνωστό μου ιατρό-αναισθησιολόγο του ΠΑΓΝΗ που μου έκλεισε τα κατάλληλα ραντεβού με τους αρμόδιους γιατρούς και μετά από μία FNA (παίρνουν δείγμα του όγκου με βελόνα και εκτελούν ταχύτατη βιοψία) χειρουργήθηκα όσο πιο γρήγορα γινόταν γιατί ο όγκος ήταν προχωρημένου σταδίου με 3 λεμφαδένες "πειραγμένους" τους οποίους και αφαίρεσα.Δεν έκανα μαστεκτομή αλλά εκτεταμένη ογκεκτομή με άμεση αισθητική αποκατάσταση. Ακολούθησαν δυνατές χημειοθεραπείες και ακτινοθεραπείες και όταν όλα αυτά ολοκληρώθηκαν μπήκα σε καθεστώς ορμονοθεραπείας στο οποίο βρίσκομαι ακόμα και σήμερα και θα είμαι για ακόμα 2 χρόνια.
Ερ: Πώς αντέδρασαν, οικογένεια, φίλοι, γνωστοί, όταν το ανακοινώσατε;
Απ: Ο άντρας μου ήταν σε κατάσταση πανικού, παρ'όλα αυτά στάθηκε δίπλα μου βράχος ακλόνητος σε όλη τη διάρκεια του αγώνα ζωής που έδωσα. Τα παιδιά μου,αγόρια 13 και 8 ετών καταλάβαιναν ότι κάτι άσχημο συνέβαινε αλλά δεν ήξεραν τί.Οι υπόλοιποι φίλοι και συγγενείς έπεσαν από τα σύννεφα, αγχώθηκαν απίστευτα, οι γυναίκες έτρεξαν να κάνουν μαστογραφίες (να κι ένα καλό στην υπόθεση) και όλοι μαζί προσπαθούσαν με αρκετή αμηχανία να μου δώσουν θάρρος λέγοντάς μου λόγια παρηγοριάς.
Ερ: Ποια είναι τα συναισθήματα που βιώνει ένας άνθρωπος που πάσχει και τι χρειάζεται περισσότερο για να αντιμετωπίσει όσο γίνεται καλύτερα το πρόβλημά του;
Απ: Ο άνθρωπος που πάσχει και του έχουν πει την αλήθεια για την κατάστασή του (σε πολλές περιπτώσεις του το κρύβουν) νιώθει ότι η ζωή του τελείωσε, βρίσκεται σε κατάσταση σύγχυσης, απελπισμένος και συχνά μη γνωρίζοντας που πρέπει να απευθυνθεί μιας και οι φίλοι και οι γνωστοί λέγοντας καθένας τα δικά του μάλλον μπερδεύουν τα πράγματα.Εκεί χρειάζεται κάποιος (ιατρός, εθελοντής πρώην ασθενής, ψυχολόγος) που θα τον βοηθήσει να δει φως στο τούνελ και θα τον καθοδηγήσει στα επόμενα βήματά του.Στη δική μου περίπτωση αρχικά απευθύνθηκα σε γνωστότατο ιατρό γενικής χειρουργικής του ΠΑΓΝΗ τον οποίο μου σύστησε ο γυναικολόγος μου και μου έκανε και την FNA.Βλέποντας τη βιοψία μας μίλησε με τα μελανότερα χρώματα και πρότεινε :μαστεκτομή χωρίς αποκατάσταση ούτε τότε αλλά ούτε και στο μέλλον,αφαίρεση όλων των λεμφαδένων.Και εγώ και ο άντρας μου καταρρακωθήκαμε.Εκεί επενέβη ο φίλος μας αναισθησιολόγος που μας έκλεισε ραντεβού με καθηγητή της Χειρουργικής-Ογκολογικής του ΠΑΓΝΗ ο οποίος από το πρώτο ραντεβού ηρέμησε την τρικυμισμένη ψυχή μου, μου έδωσε ελπίδα και μαζί με τον Παθολόγο-Ογκολόγο που με ανέλαβε μετά με βοήθησαν να βγω νικήτρια στη μάχη μου με την "επάρατη" νόσο.
Ερώτηση: Γιατί αποφασίσατε να γίνετε εθελόντρια και τι θα θέλατε να πείτε στους ανθρώπους που τώρα βιώνουν αυτή την κατάσταση;
Απ: Τέσσερα χρόνια μετά την περιπέτεια επιβίωσης που είχα (ήμουν 39 ετών ) ένιωσα την ανάγκη να πλησιάσω το σύλλογο "ΕΥ ΖΩ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ" (για την ύπαρξη του οποίου είχα πληροφορηθεί από μέλος του στο ΠΑΓΝΗ) ,να γίνω και εγώ η ίδια μέλος και να ενταχθώ σε μία από τις ομάδες ψυχολογικής στήριξης γυναικών με Ca μαστού που λειτουργούν στα πλαίσια του συλλόγου.Μίλησα με γυναίκες που είχαν βιώσει τα ίδια με εμένα, αντάλλαξα εμπειρίες και βρήκα ανακούφιση στο άγχος που με κατέτρεχε.Το άγχος αυτό δε φεύγει ποτέ από έναν καρκινοπαθή όσα χρόνια και αν περάσουν.Η αγωνία των αποτελεσμάτων του ετήσιου επανέλεγχου είναι φοβερή για όλους μας.Σήμερα πέντε χρόνια μετά την περιπέτειά μου και έχοντας αντλήσει ψυχική δύναμη μέσα από το σύλλογο, νιώθω δυνατή και έτοιμη να βοηθήσω όσο μπορώ και άλλους ανθρώπους να μπορέσουν να ξεπεράσουν το πρόβλημά τους. Απλώς και μόνο η παρουσία μου στο ΠΑΓΝΗ δίνει ελπίδα,κυρίως στις γυναίκες που νοσούν, πόσο μάλλον όταν ακούν και την προσωπική μου ιστορία που τους την καταθέτω απλόχερα.Σκέφτομαι ότι θα θέλουν μία πρώην ασθενής να τις συμβουλέψει και να τις εμψυχώσει όπως ήθελα και εγώ τότε αλλά δυστυχώς αυτό γινόταν μόνο στα αθηναικά νοσοκομεία.Φεύγοντας από το νοσοκομείο έχοντας βοηθήσει όσο μπορώ τους ασθενείς στις χημειοθεραπείες, νιώθω πληρότητα και πιστεύω ότι αν έχω ανακουφίσει έστω και λίγο κάποιον από αυτούς έχω πετύχει το σκοπό μου.Σε όλους όσους βιώνουν αυτή τη στιγμή το πρόβλημα του καρκίνου αλλά και στις οικογένειές τους που δοκιμάζονται εξίσου σκληρά θέλω να απευθύνω το μήνυμα που αναγράφει η ενημερωτική αφίσσα του συλλόγου μας: “ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΑΧΗ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ”.

