Η ταινία που άνοιξε το φεστιβάλ ήταν το «Apart together» του κινέζου Κουανάν Γουάνγκ, ο οποίος είχε κερδίσει τη Χρυσή Άρκτο το 2007 με τον πολύ καλό «Γάμο της Τούγια». Εδώ ο σκηνοθέτης αφηγείται μια ώριμη αισθηματική ιστορία πλαισιωμένη από τον απόηχο του κινεζικού εμφυλίου, που ανάγκασε τους εθνικιστές να καταφύγουν στην Ταϊβάν το 1949, και έγινε η αφορμή για να χωρίσει ένα πολύ αγαπημένο ζευγάρι. Εξήντα χρόνια αργότερα, παρέχεται άδεια σε ορισμένους από τους πρώην στρατιώτες να επιστρέψουν στη Σανγκάη. Μετα και τον θάνατο της ταϊβανέζας γυναίκας του, ο ηλικιωμένος πια άντρας έρχεται να διεκδικήσει την αγαπημένη του, που θα αντιμετωπίσει το δίλημμα ανάμεσα στη μεγάλη της αγάπη και στον καλόκαρδο αφοσιωμένο της σύζυγο, με τον οποίο έχει επίσης περάσει μια ολόκληρη ζωή κι έχει δημιουργήσει οικογένεια. Παρά τις περιστασιακές ανισότητες, η ταινία καταφέρνει να συνδέσει τη μεταπολεμική ιστορία της Κίνας με τη σύγχρονη πραγματικότητα της χώρας κάτω από την ομπρέλα ενός αισθήματος που ρωτάει πώς ορίζεται η αγάπη: με την αφοσίωση, τον σεβασμό και την αυτοθυσία ή με το άχρονο πάθος και την ένταση της ανάμνησης;

Ο Δανός Τόμας Βίντερμπεργκ φαίνεται να επανέρχεται σε πιο στέρεο έδαφος μετά το «Όλα για την αγάπη» (2002) και το «Dear Wendy» (2005) που διέψευσαν τις προσδοκίες του «Festen» (1998). Το «Submarino» μιλάει για δύο αδέρφια που αναγκάζονται να μεγαλώσουν πριν την ώρα τους, έχοντας αναλάβει αποκλειστικά την ευθύνη για το μωρό αδελφάκι τους καθώς η μητέρα τους είναι αλκοολική. Πολλά χρόνια αργότερα, τα ενήλικα πια αδέρφια ζουν χωριστές ζωές και η ταινία τα ακολουθεί καθώς προσπαθούν να προχωρήσουν με το βάρος των παιδικών τραυμάτων στους ώμους. Λιτό αλλά ατμοσφαιρικό, με εξαιρετικές ερμηνείες και χωρίς εξάρσεις που θα του στερούσαν αξιοπιστία, μπορεί να είναι λίγο ʽαπρόσεκτοʼ σε σημεία αλλά ολοκληρώνει την ιστορία με μελαγχολική συνέπεια.

Μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις του φεστιβάλ ως τώρα πάντως, ήταν το «If I want to whistle, I whistle» του ρουμάνου Φλορίν Σερμπάν, ένα δράμα φυλακής, όπου μια οικογενειακή υπόθεση στερεί από τον 18χρονο Σίλβιου κάθε ελπίδα απελευθέρωσης, μια εβδομάδα πριν από την αποφυλάκισή του. Η αμεσότητα της κάμερας, η ευθύτητα της πλοκής και η εξαιρετική εσωτερική ερμηνεία του νεαρού Τζωρτζ Πιστερεάνου, φτιάχνουν ένα αξιόλογο ντεμπούτο για τον ρουμάνο σκηνοθέτη.

Κλείνοντας, αναφέρουμε την ινδική παραγωγή «My name is Khan» του Καράν Τζοχάρ με πρωταγωνιστή τον μεγαλύτερο σταρ στο Bollywood αυτή τη στιγμή, Σα Ρουκ Καν, ο οποίος υποδύεται τον Καν, έναν καλοκάγαθο νεαρό με σύνδρομο Άσπεργκερ, που ερωτεύεται μια κομμώτρια στο Σαν Φρανσίσκο. Η ταινία χοντρικά αποτελεί ένα ινδικό αντίστοιχο του «Φόρεστ Γκαμπ», με τον οποίο μοιράζεται την αγνότητα της ψυχής και τον πολιτικό ιδεαλισμό. Έχει για κεντρικό θέμα την τρομο-υστερία και τον ρατσισμό στις Η.Π.Α. μετά την 11η Σεπτεμβρίου, χωρίς όμως να ξεφεύγει από το απλοϊκό πλαίσιο του ινδικού λαϊκού κινηματογράφου- μάλιστα χωρίς να διαθέτει χορό και τραγούδι που θα εξισορροπούσαν αυτή την απλοϊκότητα. Ο διεθνής τύπος την καλωσόρισε, ίσως γιατί διαβλέπει την εμπορική δυναμική της. Εμάς μας άφησε με την απορία της συμμετοχής της στο διαγωνιστικό τμήμα.

Ακόμη μια ευχάριστη έκπληξη, ήταν ο Μπεν Στίλερ, ο οποίος δίνει μια ξεχωριστή ερμηνεία στην καινούρια χιουμοριστική ταινία του Νόα Μπάουμπαχ («Δεσμοί διαζυγίου» 2005), ως ο απολαυστικός ιδιόρρυθμος, νευρωτικός «Greenberg» του τίτλου. Στην προσπάθειά του να συνδεθεί συναισθηματικά με μια κοπέλα μετα από πολλά χρόνια, ο ήρωας διασχίζει το σημερινό Λος Άντζελες και επανεξετάζει τις σχέσεις με τον στενό του κύκλο, απόπειρα δοσμένη με λεπτότητα, έξυπνα κωμικά ευρήματα και ελαφριά μελαγχολία.