Στη φετινή Berlinale έκαναν την πρεμιέρα τους οι καινούριες ταινίες τριών από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σημερινού παγκόσμιου κινηματογράφου. Το «Shutter island» του Μάρτιν Σκορσέζε («Το νησί των καταραμένων», κυκλοφορεί στην Ελλάδα 25 Φεβρουαρίου) και το «The ghost writer» του Ρομάν Πολάνσκι είναι βασισμένα σε γνωστά μπεστ-σέλερ, ενώ το «A woman, a gun and a noodle shop» του Ζανγκ Γιμού αποτελεί ένα πιο εύθυμο ριμέικ της πρώτης ταινίας των αδερφών Κοέν, «Μόνο αίμα».

Με το «Shutter island» που προβλήθηκε στο διαγωνιστικό εκτός συναγωνισμού, ο Σκορσέζε διασκευάζει το ομώνυμο μυθιστόρημα του αμερικανού Ντένις Λιχέιν, συγγραφέα επίσης των «Mystic river» και «Gone baby gone», που έχουν μεταφερθεί επιτυχημένα στο σινεμά από τον Κλιντ Ίστγουντ και τον Μπεν Άφλεκ αντιστοίχως. Το «Νησί» όμως είναι μια πολύ διαφορετική ιστορία, ένα θρίλερ μυστηρίου για δύο ομοσπονδιακούς αστυνομικούς που στέλνονται σʼ ένα ψυχιατρείο για να ερευνήσουν την εξαφάνιση μιας ασθενούς. Ο αμερικανός σκηνοθέτης φτιάχνει με θαυμαστή δεξιοτεχνία μία από τις καλύτερες ταινίες του τα τελευταία χρόνια, πλέκοντας αριστοτεχνικά την ψυχολογική με την πολιτική παράνοια.

Έχοντας στη διάθεσή του ένα επιτελείο σπουδαίων ηθοποιών, ανάμεσα στους οποίους ο Μπεν Κίνγκσλεϊ και ο Μαξ φον Σίντοφ, ο σκηνοθέτης συνεργάζεται για τέταρτη φορά με τον Λιονάρντο ΝτιΚάπριο, που αντεπεξέρχεται θαυμάσια στην απαιτητική καθοδήγηση του Σκορσέζε, ακροβατώντας συνεχώς ανάμεσα στην ψευδαίσθηση και την πραγματικότητα. Μπαίνουμε σε πειρασμό να δώσουμε πλήρη κριτική της ταινίας, αλλά θα το κάνουμε τη μεθεπόμενη εβδομάδα από τη στήλη της Κινηματογραφής, όταν το φιλμ θα έχει κυκλοφορήσει στις αίθουσες.

Ο Πολάνσκι μεταφέρει το «The ghost» του Ρόμπερτ Χάρις, το οποίο εκτυλίσσεται στη σημερινή εποχή και μιλάει για τον τέως βρετανό πρωθυπουργό που ενώ αναθέτει σʼ έναν συγγραφέα να γράψει την αυτοβιογραφία του (γιʼ αυτό και λέγεται συγγραφέας-φάντασμα, επειδή το όνομά του δε θα εμφανίζεται πουθενά), βρίσκεται κατηγορούμενος για εγκλήματα πολέμου. O Πιρς Μπρόσναν και ο Γιούαν Μαγκρέγκορ είναι ο πολιτικός και ο συγγραφέας αντιστοίχως, με την Ολίβια Γουίλιαμς στον ρόλο της συζύγου του πρώην πρωθυπουργού. Ένα πολιτικό θρίλερ εμποτισμένο με τις γνωστές σατιρικές δόσεις του σκηνοθέτη, που κατά τη γνώμη μας υπονομεύουν τη σοβαρή πλευρά της πλοκής. Το μυστήριο είναι εξαρχής αδύναμο και οι πολιτικοί παραλληλισμοί υπερβολικά προφανείς και επεξεργασμένοι προ πολλού σε πεδία κινηματογραφικά και μη. Παρόλαυτά, ο Πολάνσκι αποδεικνύει γιʼ ακόμη μια φορά τη μαεστρία του με καλές ερμηνείες (η πιο αδύναμη είναι του Μπρόσναν, η καλύτερη της Γουίλιαμς), εξαιρετική σκηνογραφία και όπως πάντα υπολογισμένο γύρισμα το οποίο δυστυχώς επενδύει μια μάλλον πλαδαρή ιστορία.

Ο κινέζος Γιμού κάνει σίγουρα την πιο αλλόκοτη διασκευή από τις τρεις, δίνοντας τη δική του εκδοχή για το «Μόνο αίμα» που γύρισαν το 1984 οι αδελφοί Τζόελ και Ίθαν Κοέν. Ο σκηνοθέτης διατηρεί σχεδόν ανέπαφη την πλοκή αλλά διαφοροποιεί ριζικά το ύφος του νουάρ ερωτικού κουαρτέτου των Κοέν, πηγαίνοντας προς τη διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση και πλημμυρίζοντας τα πλάνα με πλούσια έντονα χρώματα και υπερβολικό χιούμορ που θυμίζει πρόσφατες ασιατικές παρωδίες («Sukiyaki Western Django» κτλ.). Έτσι, η εντυπωσιακή φωτογραφία με τον έξυπνο, παιχνιδιάρικο χειρισμό του χρώματος αναδεικνύεται στο ελκυστικότερο στοιχείο του φιλμ, σε αντίθεση με την επιπόλαιη πλοκή, η όποια απόλαυση της οποίας εξαρτάται τελικά από τη διάθεση του καθενός.