Ο 74χρονος Βρετανός Νόρμαν Φόστερ είναι ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες παγκοσμίως, και στην πενηντάχρονη καριέρα του έχει παραδώσει μερικά από τα πιο εμβληματικά κτήρια των σύγχρονων μεγαλουπόλεων. Το Κέντρο Εικαστικών Τεχνών Sainsboury στο Νόριτς (1978), ο ουρανοξύστης της HSBC στο Χονγκ-Κονγκ (1985), ο Torre de Collserola στη Βαρκελώνη (1991), το American Air Museum στο Κέιμπριτζ (1997), η αποκατάσταση του Reichstag με τον γυάλινο τρούλο στο Βερολίνο (1999), ο Hearst Tower στη Νέα Υόρκη (2006), η αίθουσα συναυλιών The Sage Gateshead στην ομώνυμη βρετανική πόλη (2004), το Gherkin (2004) και η ανακαίνιση του σταδίου Wembley (2007) στο Λονδίνο, είναι μόνο μερικά δείγματα της κληρονομιάς του Φόστερ.
Στο ντοκιμαντέρ «How much does your building weigh, mr. Foster?» που προβλήθηκε στο τμήμα Berlinale Special, σκιαγραφείται συνοπτικά η ζωή και πιο εκτεταμένα η δουλειά του ταλαντούχου αρχιτέκτονα. Σκηνοθετημένο από τους Νορμπέρτο Λόπεζ Αμάντο και Κάρλος Κάρκας, το φιλμ επικεντρώνεται στην αρχιτεκτονική παραγωγή του Φόστερ, αναδεικνύοντας λιγότερο την τεχνική και περισσότερο την καλλιτεχνική της διάσταση, εκμεταλλευόμενο κυρίως τα γεωμετρικά της χαρακτηριστικά, τα οποία αξιοποιεί προς όφελος μιας δικής της συμμετρίας στα πλάνα για να αποδώσει την αρμονία των κτηρίων.
Η επόμενη ταινία κινείται σε τελείως διαφορετική δημιουργική κλίμακα. Τα γκραφίτι του βρετανού street artist Banksy ανέτρεψαν τις παραδοσιακές αντιλήψεις για τη φύση της τέχνης και καθιέρωσαν το street art ως μοντέρνα, ευρηματική, στρατευμένη ανεξάρτητη, αντιδραστική (καθότι παράνομη) μορφή έκφρασης στους δημόσιους χώρους. Πριν από μερικά χρόνια, ο ερασιτέχνης κινηματογραφιστής Τιερί Γκετά ξεκίνησε να βιντεοσκοπεί τη δραστηριότητα των street artist, ανάμεσα στους οποίους και ο Banksy (που επιμένει να διατηρεί μυστική την ταυτότητά του), με σκοπό να συνθέσει το υλικό του σε μια περιληπτική καταγραφή αυτής της νέας μορφής έκφρασης. Στην πορεία όμως το υλικό πρόεκυψε τόσο πολύ ώστε κατέληξε ανεξέλεγκτο, κι έτσι ο ίδιος ο Banksy ανέλαβε να το διαχειριστεί και να το μετατρέψει στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία με τίτλο «Exit through the gift shop» που συμμετέχει εκτός συναγωνισμού στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ, και αποτελεί έναν από τους πιο ενδιαφέροντες τίτλους του, γιατί ενώ ξεκινάει με μια συνηθισμένη εξιστόρηση της εμφάνισης μιας νέας καλλιτεχνικής τάσης, στην πορεία μετατρέπεται σʼ ένα απίστευτα εύστοχο σχόλιο για την τέχνη, το ταλέντο, το γούστο και τη σχετικότητα που τα ενώνει.
Ο Γκετά ήταν ένας επιτυχημένος έμπορος που απλώς ήταν παθιασμένος με τη βιντεοσκόπηση κάθε πλευράς της ζωής του. Γνωρίζοντας τους καλλιτέχνες της street art, χωρίς όμως ο ίδιος να διαθέτει καλλιτεχνικό κίνητρο αλλά περισσότερο αποσκοπώντας στο κέρδος και τη φήμη, ιδιοποιείται τις μεθόδους τους και εν μία νυκτί γίνεται ο πιο περιζήτητος ανερχόμενος καλλιτέχνης του Λος Άντζελες, σε σημείο η Μαντόνα να του αναθέσει το εξώφυλλο του τελευταίου της άλμπουμ, Celebration. Πολύ σοφά, ο Banksy αποφασίζει να μην περιοριστεί στο φαινόμενο της street art, αλλά να χρησιμοποιήσει την περίπτωση του Γκετά ως υπόδειγμα τυχάρπαστου καλλιτέχνη που οδηγείται στην αναγνώριση από τις συμπτώσεις, και να σχολιάσει φαινόμενα που θα τον φέρουν να αμφισβητήσει ακόμη και δικές του αντιλήψεις για τη διαχείριση των εκφραστικών μέσων.
Το «Howl» είναι ακόμα μία συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα, αφιερωμένη στο ομώνυμο ποίημα του αμερικανού ποιητή Άλεν Γκίνσμπεργκ και τον θόρυβο που είχε προκαλέσει το 1957, όταν ο εκδότης του έργου Λώρενς Φερλινγκέτι συνελήφθη και παραπέμφθηκε σε δίκη με την κατηγορία της διανομής άσεμνης λογοτεχνίας. Η πλοκή της ταινίας χωρίζεται σε τρία τμήματα: τον Γκίνσμπεργκ να αφηγείται στην κάμερα περιστατικά από τη ζωή του, ενσαρκωμένος εκπληκτικά από τον Τζέιμς Φράνκο, την εξέλιξη της δίκης, και το ίδιο το ποίημα εικονογραφημένο από τον καρτουνίστα και συνεργάτη του Γκίνσμπεργκ, Έρικ Ντρούκερ, συνοδευμένο από την απαγγελία του Φράνκο και τη μουσική του Κάρτερ Μπέργουελ. Το φιλμ μπορεί σε στιγμές να υιοθετεί διάφορα κλισέ, αλλά παρέχει μια ενδιαφέρουσα εικόνα για έναν εξαιρετικά ευαίσθητο καλλιτέχνη που προσπαθούσε να συμφιλιωθεί με την ομοφυλοφιλία και τον κόσμο γύρω του.
Τέλος, το «Sex&drugs&rock&roll» του Ματ Γουάιτκρος που είδαμε στο τμήμα Panorama, παρουσιάζει την ιστορία του βρετανού μουσικού Ίαν Ντιούρυ, που επηρέασε σημαντικά τη βρετανική ροκ σκηνή της δεκαετίας του ʼ70, με το άλμπουμ του «New boots and panties» και το θρυλικό τραγούδι από το οποίο πήρε τον τίτλο της η ταινία και καθιερώθηκε ως το εμβληματικότερο σλόγκαν τη εποχής. Το φιλμ εστιάζει εξίσου στην καλλιτεχνική και προσωπική πορεία του Ντιούρυ, ο οποίος σκιαγραφείται ως καλοπροαίρετος αλλά ιδιόρρυθμος, τρυφερός αλλά ανεύθυνος, ανέμελος αλλά εκρηκτικός. Ο Άντυ Σέρκις δίνει ρεσιτάλ σε μια πολύπλευρη, απαιτητική ερμηνεία, αφού εκτός από τον χαρακτήρα, ερμηνεύει και τα τραγούδια του Ντιούρυ.

