«Π»: Για ποιο πράγμα είστε περισσότερο περήφανος στην καριέρα σας;
Νομίζω ότι η καλύτερη ταινία μου είναι αναμφισβήτητα η «Ηλέκτρα». Υπάρχει μια σχετική αδυναμία στο κάστινγκ του Ορέστη, αλλά το να παίζεις δίπλα στην Ειρήνη Παππά δεν είναι εύκολη υπόθεση. Όμως αυτή είναι η μοναδική αδυναμία της ταινίας -όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς τέλεια. Η σκηνή όπου ο Ορέστης γυρνάει από την εξορία και συστήνεται στην Ηλέκτρα από τον βοσκό, αυτή αρνείται να πιστέψει ότι πρόκειται όντως γιʼ αυτόν, κι εκείνος της δείχνει τα σημάδια κι αγκαλιάζονται: είναι μια τρίλεπτη σκηνή κι όμως τόσο δυνατή που κλαίω κάθε φορά που τη βλέπω, κι ας την έχω δει δεκάδες φορές. Αντλεί τη δύναμή της από τον τέλειο συνδυασμό όλων των στοιχείων που κάνουν μια καλή ταινία: σκηνοθεσία, σενάριο, κάστινγκ, φωτισμός, σύνθεση κάδρου, μουσική, μοντάζ, όλα μαζί κάνουν αυτή τη σκηνή φοβερά δυνατή.
Το ιδιαίτερο με την εμπειρία μου στον ελληνικό κινηματογράφο, καθώς έχω κάνει 13 ταινίες μεγάλου μήκους στην Ελλάδα, είναι ότι επρόκειτο πάντα για ευχάριστες εμπειρίες χωρίς τσακωμούς. Υπήρχαν οι συνηθισμένες επαγγελματικές διαφωνίες, αλλά τίποτα ουσιαστικό. Τα συνεργεία ήταν καταπληκτικά, χωρίς την απαίσια τυπολατρία των σωματειακών κανονισμών που υπάρχει στην Αγγλία, και οι περισσότερες από τις ταινίες ήταν καλές. Παράγονταν από ανθρώπους που αγαπούσαν τη δουλειά τους, οι ηθοποιοί έπαιζαν πολύ καλά και μερικές φορές έπαιρναν μέρος στο συνεργείο, όπως στο «Κορίτσι με τα μαύρα» όπου ο Βέγγος ήταν και βοηθός σκηνοθέτη.

