«Π»: Πώς βλέπετε τον κινηματογράφο σήμερα;

Δεν υπάρχει πια, έχει τελειώσει. Η λέξη κινηματογράφος δε μπορεί να ισχύει για τις σημερινές ταινίες, αφού δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που εγώ καταλαβαίνω ως κινηματογράφο: όραμα, εικόνα και όχι λόγο. Στο μανιφέστο του free cinema λέγεται ότι “η εικόνα μιλάει, ο ήχος επαυξάνει και σχολιάζει”, κι έτσι αισθάνομαι ότι πρέπει να γίνεται. Οποιοδήποτε καλό φιλμ, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τα δικά μου όπως η «Ηλέκτρα» -που πιστεύω ότι είναι η καλύτερη ταινία στην οποία έχω δουλέψει- υπάρχουν μεγάλα τμήματα πλοκής χωρίς καθόλου διάλογο, είναι όλα στην εικόνα. Σε μια πραγματικά καλή ταινία, θα πρέπει να μπορείς να κλείνεις τον ήχο και πάλι να καταλαβαίνεις απολύτως την ιστορία, που πρέπει να βρίσκεται στις εικόνες κι όχι στον διάλογο. Ο διάλογος πρέπει απλώς να βοηθάει.

Η μεγάλη τραγωδία σήμερα είναι ότι το Χόλυγουντ που ήταν τόσο καλό στο να κατασκευάζει ταινίες για όλους -τους πλούσιους, τους φτωχούς, τους νέους, τους γέρους, τους λευκούς, τους μαύρους- τώρα ενδιαφέρεται να φτιάχνει ταινίες μόνο για εφήβους. Πρόκειται για φαύλο κύκλο, καθώς οι θεατές άνω των 40 δεν πάνε πλέον σινεμά επειδή δεν υπάρχει κάτι που να τους ενδιαφέρει- και δεν υπάρχει κάτι που να τους ενδιαφέρει επειδή δεν πάνε σινεμά όσο παλιά. Ενας δημιουργός μʼ ένα έξυπνο, ενήλικο σενάριο δυσκολεύεται πολύ να το υλοποιήσει. Αλλά το Χόλυγουντ δεν ενδιαφέρεται, επειδή δεν υπάρχουν μεγάλα οικονομικά οφέλη σε τέτοια εγχει ρήματα. Πιστεύω όμως ότι κάνουν λάθος, επειδή τέτοια σχέδια δε θα αντικαθιστούσαν εκείνα που προορίζονται για εφήβους, αλλά θα αναπτύσσονταν παράλληλα. Απλώς δεν τους νοιάζει, γεγονός που επηρεάζει και τους ευρωπαίους. Οτιδήποτε ενδιαφέρον στις μέρες μας, συμβαίνει ανατολικότερα από ʽδω. Στο Ιράν, την Κορέα, την Ταϊβάν…

Η Γερμανία, η Ιταλία και η Αγγλία -για την Ελλάδα δε

μιλάω καν- έχουν ελάχιστα πράγματα να δείξουν.

«Π»: Τελικά ο «Ζορμπάς» ήταν ευχή ή κατάρα;

Ήταν μια πολύ ευχάριστη εμπειρία. Μετά την πρώτη μέρα τα πήγαμε πολύ καλά με τον Κουίν. Αφού βέβαια διαπιστώθηκε με δραματικό τρόπο ότι η Σιμόν Σινιορέ δε μπορούσε να παίξει τη Μαντάμ Ορτάνς.

Όλοι, περιλαμβανομένης της ίδιας, κατάλαβαν ότι δεν ήταν αρκετά ευάλωτη για να υποδυθεί τον χαρακτήρα. Έτσι, ο Κακογιάννης σταμάτησε την παραγωγή, πήγε στο Παρίσι, βρήκε την Κέντροβα που δε μιλούσε λέξη αγγλικά, την έφερε πίσω, και φυσικά κέρδισε το Όσκαρ βʼ γυναικείου ρόλου.

«Π»: Δε σας πειράζει που αυτή η ταινία επισκίασε σʼ έναν βαθμό την υπόλοιπη φιλμογραφία σας;

Όχι, καθόλου.