Η συμβουλευτική αγωγή των γονιών είναι ένα βασικό κομμάτι στο οποίο ο κ. Μαυραντωνάκης δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα. Οι γονείς θα κλάψουν μπροστά του, θα του εκφράσουν την αγωνία τους. Τον αντιμετωπίζουν σαν δικό τους άνθρωπο και του έχουν εμπιστοσύνη. Όπως αναφέρει, ο μεγαλύτερος πόνος των γονιών είναι τι θα γίνει όταν φύγουν από τη ζωή.

Ιδιαίτερα συγκινημένος αφηγείται μία ιστορία που βίωσε πρόσφατα και αφορά στο άγχος μιας μητέρας που φοβάται μην πεθάνει και αφήσει μόνο το γιο της.

«Η μητέρα αυτή με συγκλόνισε. Μου είπε ότι είδε ένα περίεργο όνειρο το προηγούμενο βράδυ, το οποίο την έκανε να χαρεί, όταν όμως ξύπνησε ένιωσε ενοχές. «Είδα χθες ότι πέθανε ο Αντωνάκης μου και ενώ τον έβλεπα στο φέρετρο, ένιωθα μια ευτυχία, μία αγαλλίαση, μία ανακούφιση και αισθάνομαι φοβερές ενοχές που χάρηκα που πέθανε ο Αντώνης» ήταν το όνειρο της μάνας.

Συγκλονισμένος ο κ. Μαυραντωνάκης διερωτάται: «Ποιος είναι ο γονιός που επιθυμεί να θάψει πρώτα το παιδί και μετά να φύγει αυτός; Στη φυσική αγωγή οι γονείς επιθυμούν να φύγει πρώτα το παιδί και μετά εκείνοι.

Δεν θέλουν να το αφήσουν πίσω. Υπάρχουν παιδιά που έχουν ένα κατάλληλο στηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον, υπάρχουν άτομα που δεν τους περιμένει κανένας, υπάρχουν άτομα που καταλήγουν σε ιδρύματα και χάνονται ξαφνικά. Παιδιά στα αζήτητα. Δεν υπάρχει κανείς να τα αναζητήσει.

Ούτε καν η Πολιτεία που οφείλει να στηρίξει έμπρακτα αυτές τις οικογένειες.

Θα έπρεπε, όπως υπάρχει το πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι» για την Τρίτη Ηλικία, να υπάρχουν προγράμματα με εκπαιδευτές να φροντίζουν τα παιδιά αυτά.

Κανείς δεν ξέρει τι βιώνουν αυτοί οι γονείς. Στα ευχολόγια είμαστε πρώτοι. Είμαστε έτοιμοι να κατακρίνουμε την ανεπάρκεια ενός γονιού. Έχουμε αναλογιστεί εμείς πόσο ανεπαρκείς είμαστε στα φυσιολογικά παιδιά μας; Αυτοί οι γονείς έχουν πίκρα, πολλές φορές νιώθουν και προδομένοι από τη μοίρα. Οι άνθρωποι αυτοί βιώνουν έναν Γολγοθά που δεν έχει τελειωμό. Βαδίζουν για την σταύρωση και όχι για τη λύτρωση».

Ο ίδιος γνωρίζει από πρώτο χέρι τις δυσκολίες. Μάλιστα κατά την εκπαίδευση μαθητών έχει σπάσει δάκτυλο και έχει υποστεί σοβαρούς τραυματισμούς. «Πρόσφατα παιδί υπέστη κρίση στο κέντρο της πόλης. Στην προσπάθεια μου να το ακινητοποιήσω για να μην κάνει κακό καταρχήν στον εαυτό του, με έσπρωξε στη μέση του δρόμου. Παρʼ ολίγον να βρεθώ στις ρόδες διερχόμενου αυτοκινήτου.