Πολλοί ίσως έχουν συναντήσει το κ. Λάμπρο Μαυραντωνάκη στο δικαστικό μέγαρο Ηρακλείου. Ως υπάλληλος της εξωτερικής φρουράς των φυλακών Αλικαρνασσού, ανάμεσα στα καθήκοντα του είναι οι μεταγωγές κρατουμένων στα δικαστήρια και στα νοσοκομεία. Αυτή είναι η μία πτυχή-μάλλον η πιο άχαρη-της δουλειάς του, καθώς ο ρόλος του πρέπει να είναι περισσότερο αυστηρός αλλά με νότες ευαισθησίας. Στα «παιδιά» του όμως-όπως τα αποκαλεί- αφιερώνεται ολόψυχα τα απογεύματα. Από το γυμναστήριο όπου προπονούνται μέχρι την καφετέρια στο κέντρο της πόλης, ο κ. Μαυραντωνάκης με μεγάλη υπομονή και αγάπη, προσπαθεί να τα εκπαιδεύσει σε θέματα της καθημερινότητας. «Τα αυτονόητα για μας, όπως εξηγεί, για τα παιδιά αυτά είναι πολυσύνθετα έως δαιδαλώδη.
Για παράδειγμα η κάθε κίνηση που κάνουμε εμείς μηχανικά όταν μπαίνουμε σε μία καφετέρια (από ποιο τραπέζι θα κάτσουμε μέχρι το νεύμα στον σερβιτόρο, την παραγγελία, τη ζάχαρη στον καφέ και την πληρωμή του λογαριασμού) για τα παιδιά αυτά είναι μία ξεχωριστή συνεδρία. Απαιτούνται 3-4 χρόνια για να εκπαιδευτούν και να μάθουν τέλεια τη διαδικασία επίσκεψης σε καφετέρια ώστε να μην ενοχλούν τους δίπλα και να γίνονται αποδεχτά.
Όπως επισημαίνει, τα παιδιά με ειδικές ανάγκες στο Ηράκλειο είναι πάρα πολλά.
«Δυστυχώς πολλοί γονείς αρνούνται να αποδεχτούν το πρόβλημα και το κρύβουν. Πολλοί είναι κοινωνικά καταξιωμένοι και φοβούνται ότι θα τους «ρίξει» κοινωνικά αν γίνει γνωστό ότι το παιδί τους έχει αυτισμό ή πρόβλημα νοητικής στέρησης.
Η άρνηση είναι το πρώτο στάδιο. Το δεύτερο στάδιο είναι ότι ο ένας ρίχνει την ευθύνη στον άλλο. Σε πολλές περιπτώσεις τα ζευγάρια χωρίζουν γιατί δεν αντέχουν.
Όσα επιβιώσουν, περνάνε στο τρίτο στάδιο που είναι η αποδοχή και η αντιμετώπιση του προβλήματος. Μέχρι τότε όμως έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος για το παιδί σε σχέση με την εκπαίδευσή του».

