
Το πρωί με τους κρατούμενους, το βράδυ με τους μαθητές του με Ειδικές Ανάγκες
Ο Λάμπρος Μαυραντωνάκης υπάλληλος της εξωτερικής φρουράς των φυλακών και γυμναστής Ειδικής Αγωγής μιλά στην “Π”
Ανατρεπτικός στα συνήθη ευχολόγια ανήμερα της 3ης Δεκεμβρίου, παγκόσμιας ημέρας των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες, εμφανίζεται ένας άνθρωπος που επί 18 ολόκληρα χρόνια έχει αφιερώσει τη ζωή του στη φυσική αγωγή και κοινωνική ενσωμάτωση παιδιών με αυτισμό, νοητική στέρηση, κινητικά προβλήματα. Ο Λάμπρος Μαυραντωνάκης από το 1991 έως σήμερα εργάζεται αδιαλείπτως στην ειδική αγωγή ως γυμναστής με ειδικότητα στα άτομα με ειδικές ανάγκες.
Σε μία χειμαρρώδη συνέντευξη του στην «Π» δηλώνει ότι εξοργίζεται όταν ακούει να αποκαλούν τα άτομα με ειδικές ανάγκες ως «παιδιά με ειδικές ικανότητες», μόνο και μόνο για να ωραιοποιούν μια κατάσταση και υποστηρίζει ότι πρόκειται για απίστευτη υποκρισία. Μιλάει για τον Γολγοθά που βιώνουν δεκάδες γονείς στο Ηράκλειο, για τον πανικό που νιώθουν στην ιδέα ότι θα φύγουν από τη ζωή και θα αφήσουν απροστάτευτα τα παιδιά τους αλλά και την ντροπή που αισθάνονται μέχρι να αποδεχτούν την πραγματικότητα. Στηλιτεύει την πολιτεία που κάθε χρόνο μειώνει ακόμα περισσότερο τα κονδύλια για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Υπογραμμίζει ότι τα ελάχιστα κέντρα επαγγελματικής κατάρτισης ατόμων με ειδικές ανάγκες «φυτοζωούν» ελλείψει κονδυλίων. Μοιράζεται μαζί μας τη χαρά και την συγκίνηση που νιώθει κάθε φορά που κάποιος από τους μαθητές του σημειώνει ένα ακόμα βήμα προόδου αλλά και για τις κρίσεις τους από τις οποίες δεν έχει βγει «αλάβωτος». Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες είναι ανάμεσα μας, δίπλα μας, στο σπίτι μας, στην καθημερινότητα μας, στη ζωή μας. Και είναι τουλάχιστον άδικο να τα θυμόμαστε μόνο στις 3 Δεκεμβρίου κάθε χρόνου.

