“Γιατρός είμαι και κατάλαβα.
Οι συνάδελφοί μου δεν τολμούσαν να μου πουν τι ακριβώς συμβαίνει, ότι είχα μείνει παράλυτος, εγώ όμως ήξερα”
Στο ερώτημα, πόσο είχε ο ίδιος συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασής του, μας είπε: “Γιατρός είμαι και κατάλαβα. Οι συνάδελφοί μου, δεν τολμούσαν να μου πουν τι ακριβώς συμβαίνει, ότι είχα μείνει παράλυτος, εγώ όμως ήξερα”. Το πρώτο αυτό διάστημα και για 8 ολόκληρους μήνες, ο κ. Στεργιόπουλος δεν μπορούσε ούτε να μιλήσει, λόγω του σοβαρού τραυματισμού του που δεν επέτρεπε να αρθρώσει λόγο.
“Δεν μιλούσα”
“Για 8 μήνες ήμουν χωρίς φωνή, χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας, ξαπλωμένος, ακίνητος, με θέα ένα τοίχο. Προσπαθούσα να πω αυτό που ήθελα με τα μάτια. Αυτοί οι μήνες ήταν οι χειρότεροι της ζωής μου. Σκεπτόμουν ότι στην Ολλανδία επιτρέπεται η ευθανασία και τότε για μένα ο θάνατος ήταν η λύση. Δεν την ήθελα τη ζωή”.
Μετά την πολύμηνη νοσηλεία του στην Ορθοπαιδική του ΠΕΠΑΓΝΗ, ο γιατρός πήγε με την σύζυγό του σε κέντρο εξειδικευμένο αποκατάστασης της Αμερικής, όπυ παρέμεινε για 5-6 μήνες. Με μια επεμβατική θεραπεία που έκανε, όταν το επέτρεψε η υγεία του, επανήλθε η ομιλία, όχι όμως και η κίνηση, ενώ μέχρι και σήμερα αναπνέει με τη βοήθεια αναπνευστήρα. Η οικογένεια, επέστρεψε στο Ηράκλειο.
Η Λέττα Στεργιοπούλου μας είπε: “Οταν πήγαμε ξανά στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο και τον είδαν οι γιατροί και το υπόλοιπο προσωπικό, δεν πίστευαν στα μάτια τους. Ολοι έμειναν άναυδοι. Κάποιοι δεν πίστευαν καν ότι μπορούσε να σωθεί, ότι θα μπορούσε να μιλήσει ξανά, ότι θα μπορούσε να καθίσει σε αναπηρική καρέκλα”.
Η αγάπη και η συμπαράσταση που έδειξαν στην οικογένεια, φίλοι, γνωστοί, παλιοί ασθενείς του γιατρού, έχει προκαλέσει μεγάλη εντύπωση στην ίδια.
“Νιώθαμε την αγάπη τόσων ανθρώπων κι αυτό μας έδωσε μεγάλη δύναμη για να συνεχίσουμε να προσπαθούμε”.

