“Αγαπούσα αυτό που έκανα και σήμερα, όπως είμαι, το μόνο που μπορώ να πω κι εγώ ο ίδιος στον εαυτό μου,

είναι αυτό που μου είχε πει ο Νίκος Κούνδουρος, όταν με είδε: “Kουράγιο”. Κάνω, όσο μπορώ...”


Ο κ. Στεργιόπουλος, όπως λέει, έχει βιώσει πολλές ανθρώπινες αντιδράσεις, μετά το ατύχημα. “Νομίζω, λέει, ότι οι ανθρώπινες σχέσεις διέπονται από τα... προσχήματα. Η ουσία και η αλήθεια στις σχέσεις, δεν είναι εύκολο πράγμα. Εχω χάσει κάποιους φίλους μετά το ατύχημα, έχω κερδίσει άλλους, έχω εισπράξει την αδιαφορία ή και τον οίκτο. Αλλά μεταξύ αδιαφορίας και οίκτου, προτιμώ σίγουρα την αδιαφορία”.



“Ασθενής μου με είδε και έβαλε τα κλάματα”

“Ενας ασθενής μου, με είδε και έβαλε τα κλάματα”, λέει και προσθέτει: “Η αίσθηση ότι σε λυπούνται είναι το χειρότερο συναίσθημα, αλλά είναι και αυτό μέσα στη ζωή”.

Ο γιατρός συχνά χάνει το κουράγιο του, αλλά το ξαναβρίσκει γρήγορα, χάρη στη γυναίκα του και την κόρη του που του δίνουν τη δύναμη που χρειάζεται για να μην το βάζει κάτω. Δεν μένει κλεισμένος στο σπίτι, πηγαίνει βόλτες στην θάλασσα, συχνά βγαίνει με φίλους για καφέ και φαγητό, δέχεται στο σπίτι του παρέες και παλιούς φοιτητές του, που τον θεωρούν σχεδόν πατέρα τους.

“Χαίρομαι να τα βλέπω αυτά τα παιδιά, τους παλιούς φοιτητές μου, όπως χαίρονται κι εκείνοι. Το γραφείο μου ήταν πάντα ανοικτό για τους φοιτητές κι εγώ προσπαθούσα να είμαι πάντα κοντά τους”.

Ωστόσο, όταν αποφασίζει να βγει από το σπίτι, ο καθηγητής αντιμετωπίζει όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα με ειδικές ανάγκες στη χώρα μας.

Η σύζυγός του μας είπε: “Δυστυχώς, πάρα πολύς κόσμος μένει στο σπίτι του γιατί δεν μπορεί να μετακινηθεί στο Ηράκλειο, δεν υπάρχουν πεζοδρόμια, οι ράμπες είναι κλεισμένες, υπάρχει μεγάλη δυσκολία στη μετακίνηση”.

Τις ώρες που ο καθηγητής μένει στο σπίτι, παρακολουθεί τηλεόραση, ασχολείται με τον υπολογιστή του που λειτουργεί με τα μάτια του ή συζητά με την κόρη του, την σύζυγό του και τους φίλους που τους επισκέπτονται.

Τι του λείπει περισσότερο από την παλιά του ζωή; “Περισσότερο μου λείπουν τα ταξίδια που κάναμε όλοι μαζί, με τη γυναίκα μου και την κόρη μου και οι βόλτες με τους φίλους μας. Και τώρα μπορούμε να το κάνουμε, αλλά δεν είναι το ίδιο...”, λέει και προσθέτει: “Σε όλη μου τη ζωή ήθελα να δημιουργώ και να προσφέρω στους ανθρώπους. Πάντα έλεγα και λέω, ότι ο καλός γιατρός είναι αυτός που όταν κάνει ένα λάθος δεν θα κοιμηθεί τη νύχτα. Οταν έβγαινα από το χειρουργείο, ολοκληρώνοντας μια άψογη επέμβαση, κλεινόμουν στο γραφείο μου και σκεπτόμουν, τι άλλο θα μπορούσα να κάνω για να γίνει ακόμη πιο άριστη. Αγαπούσα αυτό που έκανα και σήμερα όπως είμαι, το μόνο που μπορώ να πω κι εγώ ο ίδιος στον εαυτό μου, είναι αυτό που μου είχε πει ο Νίκος Κούνδουρος, όταν με είδε: “Kουράγιο”.

Κάνω, όσο μπορώ...