Ο Εμφύλιος είναι μια περίοδος της Ιστορίας που δε μιλάμε για αυτή, ιδιαίτερα στην Κρήτη. Στην ταινία φωτίζονται άγνωστες για τους περισσότερους πλευρές της;

«Δεν είναι μια ιστορική ταινία για τον Εμφύλιο, υπάρχει σαν περίγραμμα. Σαφώς, δεν εξομαλύνονται και δεν αμβλύνονται τα πράγματα. Ήταν άγρια, κόβονταν κεφάλια και τα παλουκώνανε. Οι κυβερνητικές δυνάμεις κόβανε κεφάλια και τα βάζανε σε κοινή θέα για παραδειγματισμό. Κάνανε τα μύρια όσα προκειμένου να σπάσουν την αντίσταση και το φρόνημα των χωρικών. Έγινε Εμφύλιος στην Κρήτη, απλώς δεν είχε την έκταση που είχε ο Εμφύλιος στην υπόλοιπη Ελλάδα. Ξεκίνησε ένα χρόνο μετά και τέλειωσε ένα χρόνο πριν τελειώσει ο Εμφύλιος πάνω. Υπάρχει μία προσπάθεια αποσιώπησης του γεγονότος ότι υπήρχε Εμφύλιος. Περισσότερο έχει σκοπιμότητες πολιτικές, κάποιοι πολιτευτές προσπαθούν να πουν ότι ο ρόλος μας ήταν καταλυτικός και εμείς αποτρέψαμε τον Εμφύλιο στην Κρήτη. Δεν έχει σχέση με την έκταση που είχε στην υπόλοιπη Ελλάδα».

Θεωρείτε πως ο ελληνικός κινηματογράφος περνάει δύσκολες στιγμές ή έχει ανακάμψει;

«Δύσκολο να απαντήσω. Επειδή η ταινία απέχει από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και τα κρατικά βραβεία, προβλήθηκε με τους κινηματογραφιστές στην ομίχλη στην Αθήνα και ένας από τους λόγους αυτής της κινητοποίησης που γίνεται είναι μπας και μπορούμε να δουλέψουμε με πιο αξιοπρεπείς συνθήκες και παραγωγής και διανομής σε όλα τα στάδια. Συμμετείχα σε αυτή την ιστορία και δε σας κρύβω ότι είχα μια μικρή επιφύλαξη. Είναι μια προσπάθεια που ξεκίνησε από πολύ νεότερους συναδέλφους. Αν οι ταινίες που είχαν κάνει δεν ήταν πολύ καλές νομίζω ότι όλη αυτή η προσπάθεια δε θα αφορούσε κανένα. Με μεγάλη μου χαρά διαπίστωσα ότι έχουμε ξανά ταινίες καλές. Δεν είναι όλες αλλά υπάρχει μια ανάκαμψη και ένα ξανακέρδισμα του κοινού που είχε χάσει πολλά χρόνια ο ελληνικός κινηματογράφος. Δειλά- δειλά, σεμνά, χωρίς καθαρά εμπορικές τυμπανοκρουσίες που μπορεί να προσεγγίσουν κόσμο, νιώθω ότι γίνονται καλές ταινίες και σιγά- σιγά θα ξαναβρούνε το κοινό τους».