Τι φταίει για την «πτώση» του ελληνικού κινηματογράφου;

«Ο κινηματογράφος δεν είναι άσχετος με την υπόλοιπη ζωή μιας χώρας. Πιστεύω ότι περάσαμε και περνάμε βαθιά κρίση σε πολλά επίπεδα, είναι παγκόσμια φαινόμενα. Για ποιο λόγο, λοιπόν, ο κινηματογράφος να βγάζει ταινία; Όταν στους υπόλοιπους τομείς η ελληνική κοινωνία παράγει ο,τι παράγει, για ποιο λόγο οι κινηματογραφιστές να κάνουν ταινίες; Απλά, κάπου- κάπου ξεφύτρωνε καμιά εξαίρεση αλλά δεν ήταν κάτι μαζικό. Δε ζούμε, δηλαδή, σε μια γενικότερη πολιτιστική ανάταση. Βεβαίως, όταν ξεκινάει μια περίοδος αναταραχής, κάποιοι το τραβάνε περισσότερο, κάποιοι λιγότερο. Είναι πολύ τολμηρό να εκστομίσω τη φράση ότι ξεκινάμε μια γενικότερη πολιτιστική επανάσταση. Όμως, το έχουμε ανάγκη σαν κοινωνία να ξαναοριοθετήσουμε κάποια πράγματα και πάνω σε αυτά τα στοιχεία που έχουν να κάνουν με το ήθος, με την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, τα οποία θεωρώ πολύ σημαντικά. Πάνω σε αυτά η ταινία έχει πολλά να πει. Πολύ λιγότερα θα πει σαν ιστορική ταινία, πώς έγινε ο Εμφύλιος και πώς δεν έγινε, ποιοι είχαν δίκαιο… δεν κάνει αυτό το πράγμα. Κυρίως, ασχολείται με το αξιακό σύστημα αυτών των ανθρώπων, μιλάει για ένα ήθος, μια εντιμότητα και μια παλικαριά που είχαν. Αυτά είναι στοιχεία που χρειάζονται σε κάθε κοινωνία και διαχρονικά».