Της Κατερίνας Μυλωνά

Το ήθος, η εντιμότητα και η παλληκαριά ανθρώπων που έλαβαν μέρος στον Εμφύλιο και κατάφεραν να επιβιώσουν εξυμνεί η βραβευμένη ταινία-ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη «ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ».

«Δεν είναι μια ιστορική ταινία για τον Εμφύλιο, υπάρχει σαν περίγραμμα. Σαφώς, δεν εξομαλύνονται και δεν αμβλύνονται τα πράγματα. Ήταν άγρια, κόβονταν κεφάλια και τα παλουκώνανε», λέει στην «Π» ο σκηνοθέτης της ταινίας.

Ο κ. Ψυλλάκης θεωρεί πως δειλά- δειλά γίνονται βήματα στον ελληνικό κινηματογράφο. «Σεμνά, χωρίς καθαρά εμπορικές τυμπανοκρουσίες, νιώθω ότι γίνονται καλές ταινίες και σιγά- σιγά θα ξαναβρούνε το κοινό τους», αναφέρει.

Πώς αποφασίσατε να μεταφέρετε το βιβλίο στη μεγάλη οθόνη;

«Αφετηρία για να γίνει η ταινία ήταν το διάβασμα αυτού του βιβλίου, τους, η ταινία δεν είναι εικονοποίηση του βιβλίου. Υπάρχουν γεγονότα, τα οποία είναι μέσα στο βιβλίο και δεν υπάρχουν καν στην ταινία. Αφετηρία ήταν και για να γνωρίσω τους βασικούς ανθρώπους που είναι πρωταγωνιστές τους ταινίας. Ο Νίκος και η Αργυρώ Κοκοβλή γράψανε αυτό το βιβλίο. Πρόκειται για μια ιστορία απίστευτης ανθρώπινης αντοχής που τους φαίνεται σαν παραμύθι σήμερα. Αυτοί οι άνθρωποι, μετά το τέλος του Εμφυλίου πολέμου, όντας επικηρυγμένοι, κρύβονταν για περίπου 14 χρόνια στο νομό Χανίων είτε σε στάβλους είτε σε σπηλιές είτε σε λαγούμια. Ταυτόχρονα, τους, έχοντας ενεργή πολιτική δράση, ανασυγκροτούσαν παράνομες οργανώσεις. Το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι μπήκαν σε αυτή την περιπέτεια και άντεξαν μέχρι τέλους. Ήταν μια συγκλονιστική ιστορία που με προέτρεψε και να τους γνωρίσω και να γίνει η ταινία μετά».

Είχατε λάβει μέρος σε εκδήλωση που έγινε στην Ιταλία τους τιμήν τους.

«Φεύγοντας αυτοί οι άνθρωποι από εδώ, παράνομα με ένα κότερο το 1962, υποτίθετο θα τους παραλάμβαναν από το κόμμα το ιταλικό κάποιοι σύντροφοι. Το κόμμα δεν είχε ειδοποιηθεί όλως παραδόξως και ποτέ δεν έμαθαν γιατί. Βρέθηκαν, λοιπόν, να τους έχει ξεβράσει το κότερο σε μια ακτή της Νότιας Ιταλίας. Από τους έξι, οι δύο με τα πόδια ανέβαιναν προς τα πάνω προκειμένου να συναντήσουν γραφεία του κόμματος, να αποκτήσουν επαφή και να προχωρήσει το πράγμα. Συνήθως ήταν αποτυχημένες οι απόπειρες που έκαναν δεδομένου ότι εκείνη την εποχή συν τοις άλλοις στη Νότια Ιταλία είχε μεγάλη επιρροή το φασιστικό κόμμα. Στο Λέτσε, όμως, κάποιος άνθρωπος τους εμπιστεύτηκε, ο γραμματέας του κόμματος και κάποιοι Ιταλοί σύντροφοι τους πήραν και τους περιέθαλψαν. Αυτοί οι άνθρωποι κυριολεκτικά τους έσωσαν, τους κράτησαν περίπου δύο μήνες και κρύβονταν στην Ιταλία σε διάφορα μέρη προς το κέντρο και μετά μέσω Ουγγαρία φτάσανε στην Τασκένδη. Οι άνθρωποι που τους περιμάζεψαν και περιέθαλψαν στην Ιταλία τους κάλεσαν στην χώρα να ξαναβρεθούνε και να τους δώσουν μία τιμητική πλακέτα. Όλα αυτά έγιναν με πρωτοβουλία της ευρωβουλευτίνας, Χριστινάνα Καστελίνι, που τους είχε γνωρίσει εδώ. Στην Ιταλία ξαναβρίσκονται οι παλιοί σύντροφοι που πενήντα χρόνια πριν τους είχαν σώσει».