«Θα θέλαμε τα παιδιά να βρίσκουν αντί για ένα ίδρυμα, μια ανάδοχη οικογένεια, κάτι που δυστυχώς εφαρμόζεται ελάχιστα. Τα ιδρύματα δεν είναι καλά στελεχωμένα»

Υπάρχει, όμως, ο φόβος, πού θα καταλήξει το παιδί αν φύγει από τους κόλπους της οικογένειας…

«Θα θέλαμε τα παιδιά να βρίσκουν αντί για ένα ίδρυμα, μια ανάδοχη οικογένεια, κάτι που δυστυχώς εφαρμόζεται ελάχιστα. Τα ιδρύματα δεν είναι καλά στελεχωμένα, μπορεί να έχουν καλές προθέσεις και να προσπαθούν, να έχουν γίνει βελτιώσεις τα τελευταία χρόνια αλλά δεν είναι ο ιδανικός χώρος για να ζήσει πολλά χρόνια ένα παιδί ή ένας έφηβος. Ωστόσο, η λύση δεν είναι η απομάκρυνση του παιδιού πάντα. Αντίθετα είναι η στήριξη της οικογένειας, η προειδοποίηση του γονιού, η ένταξή του σε ένα θεραπευτικό πρόγραμμα. Κυρίως, θα λέγαμε ότι χρειάζεται μια κοινωνική προειδοποίηση που θα αλλάξει και τα έθιμα και τους τρόπους αντιμετώπισης των παιδιών από τους παραδοσιακότερους της κοινωνίας μας γιατί παλιότερα όλοι λέγαμε ότι το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο, ότι η βία είναι φυσιολογική στο πλαίσιο της αγωγής. Αυτό πια το εγκαταλείπουμε. Πλέον, έχουμε από το 2006 νόμο στη χώρα μας που δεν επιτρέπει το ξύλο στα παιδιά. Με σιγουριά μπορώ να πω ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι αλλά κανείς πρέπει να είναι συνεπής και διαρκής στο πώς θα φέρεται στα παιδιά του. Στη νέα εποχή τα παιδιά είναι πλημμυρισμένα από ερεθίσματα βίας. Παλιότερα, ο γονιός είχε τον έλεγχο του τι γίνεται μέσα στην οικογένεια. Θα μπορούσε ενδεχομένως ένα σκαμπίλι που θα δώσει να αντισταθμιστεί με τα θετικά πρότυπα που θα μπορούσε να του μεταφέρει. Σήμερα, ο γονιός έχει λιγότερη άσκηση επιρροής πάνω στο παιδί και βεβαίως θα λέγαμε ότι από το γονιό το παιδί περιμένει αγωνιωδώς μια θετική στάση, ένα θετικό γονεϊκό ρόλο. Αν ο ίδιος ο γονιός ασκεί βία, τότε έχουμε χάσει το παιχνίδι, πραγματικά δε μεγαλώνουμε νέους δημοκρατικούς πολίτες αλλά πολίτες που θα μάθουν και οι ίδιοι μεθαύριο με τη βία να επιβάλουν τη δική τους γνώμη.»

Το σχολείο έρχεται σε αντίθεση με την οικογένεια; Οι γονείς κάνουν παράπονα για τους εκπαιδευτικούς;

«Δεχόμαστε και αναφορές- καταγγελίες από γονείς και σε λίγες περιπτώσεις δυστυχώς φαίνεται ότι εκπαιδευτικοί με άκρως προβληματικές συμπεριφορές δύσκολα απομακρύνονται από τη θέση τους. Η καθημερινότητα του σχολείου λέει ότι μερικοί καθηγητές ή δάσκαλοι, δυστυχώς δεν έχουν τους καλύτερους τρόπους αντιμετώπισης των παιδιών τους και αντίστοιχα το ίδιο συμβαίνει και με τους γονείς. Λείπει η επικοινωνία ανάμεσα στις δυο πλευρές και όσο κι αν πάσχει η σχέση δασκάλου- μαθητή, εξίσου ίσως και περισσότερο πάσχει η σχέση δασκάλου- γονέα. Δυστυχώς, με τη σύγχρονη κατάσταση της ζωής, όσο οι γονείς δουλεύουν από το πρωί ως το βράδυ και δεν εμπιστεύονται πολύ το σχολείο, χρειάζεται πολύς αγώνας για να το ξεπεράσουμε αυτό. Η δική μας η πρόταση είναι να συμμετέχουν όλες οι πλευρές, γονείς, μαθητές, παιδιά και εκπαιδευτικοί όσο γίνεται πιο πολύ από κοινού στη διαμόρφωση της σχολικής ζωής, των κανόνων αλλά και της κουλτούρας του σχολείου, του κλίματος».

Η φωνή του Συνηγόρου ακούγεται;

«Πολλές φορές δεν εισακούγεται όταν αφορά κυρίως πόρους που πρέπει να επενδυθούν. Όταν αφορά την εφαρμογή της νομιμότητας ακούγεται. Μέτρα, τα οποία κοστίζουν, όπως η πρότασή μας για κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους στα σχολεία, για καλύτερη στελέχωση των ιδρυμάτων, των πρωτοδικείων σύμφωνα με το νόμο με κοινωνικούς λειτουργούς και της Εισαγγελίας ανηλίκων. Αυτά δυστυχώς κοστίζουν και πάνε πίσω και χρειάζεται να πιέσει η κοινωνία συνολικότερα για να εισακουστούν.»