Ν.Τ.: Το σινεμά τι ρόλο παίζει στη ζωή και των δύο σας;
Γ.Π.: Εμένα φαίνεται στην ταινία τι ρόλο παίζει, και από τις εκπομπές, κι ότι εκεί που ταξιδεύω επισκέπτομαι μέρη που γυρίστηκαν ταινιες. Όταν πήγα στη Ρώμη πήγα πρώτα να δω τα μέρη που πήγαινε η Ανίτα Έκμπεργκ με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στο «Dolce vita».
Ν.Τ.: Εσείς εμπράκτως κ. Αλεξανδροπούλου κι εσείς μέσα από τη μετάδοση της αγάπης σας για τις τέχνες κ. Πετρίδη, πιστεύετε ότι η δράση σας έχει αντίκτυπο στην κοινωνία ή η τέχνη χρησιμοποιείται απλώς για να γεμίζουμε χρόνο;
Γ.Π.: Δεν ξέρω για όλους αλλά για μένα η τέχνη έχει ουσιαστικό ρόλο. Πιστεύω ότι σε πάρα πολλούς ανθρώπους έχει επηρεάσει βαθιά η μουσική, ο κινηματογράφος, τα βιβλία που διαβάζουν, μας έχει επηρεάσει. Εμένα βασικά, αυτές είναι οι μεγαλύτερες επιρροές στη ζωή μου.
Ν.Α.: Εγώ μίλησα γιʼ αυτό μέσα απʼ την ταινία μου. Γιʼ αυτό έχω ασχοληθεί με την αλλαγή των πραγμάτων. Ξεκίνησα μʼ αυτό τον άνθρωπο που έχει ένα πάθος στη ζωή του, απέραντες γνώσεις και μια συνέπεια προς τις εσωτερικές επιλογές του, και πηγαίνω σʼ αυτό που η πολιτική/ κοινωνική διάσταση αλλάζει με τα χρόνια και γίνεται συνείδηση του μέσου Ελληνα.
Ν.Τ.: Στο φιλμ τονίζεται η συνήθειά σας να αναμειγνύετε μουσικές επιλογές που φαινομενικά είναι αταίριαστες, αλλά για σας είναι εξίσου ευυπόληπτες και θεμιτές, ʽαπενοχοποιώνταςʼ το άκουσμα πολλών καλλιτεχνών.
Γ.Π.: Γιʼ αυτό έχω κατακριθεί πάρα πολύ, και συνεχίζεται μετά από αυτό που έγινε μέσα σʼ ένα blog από κάποιους οι οποίοι δε μπορούν νʼ αποδεχτούν ότι δίπλα σʼ ένα απίθανο ανεξάρτητο συγκρότημα παίζω τους AC/DC ή δίπλα σε μία τραγουδίστρια γνωστή μόνο σε πέντε άτομα παίζω μετά μία πολύ πιο γνωστή. Ευτυχώς που έτσι ήμουν, μεγάλωσα σε μια εποχή όταν δεν είχα κάποιους να με κατευθύνουν, άκουγα ραδιοφωνικούς σταθμούς απʼ όλο τον κόσμο αφού δεν υπήρχε κάποια εκπομπή εδώ τη δεκαετία του ʼ60 με ξένο ραδιόφωνο. Ευτυχώς που μεγάλωσα στην Ελλάδα του ʼ50 και του ʼ60 και ξεκίνησα από το ελαφρό τραγούδι, μετά βγήκαν οι Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Μπιθικώτσης και Καζαντζίδης, είμαι ευτυχισμένος που έχω εκατομμύρια ακούσματα. Μʼ αυτόν τον τρόπο που τʼ ακούω σπίτι μου και στο αυτοκίνητό μου, τα βάζω και στις εκπομπές μου, και σʼ όποιον αρέσει. Σʼ όποιον δεν αρέσει, μπορεί νʼ ακούσει άλλες. Ήθελα να ʽξερα γιατί συνεχίζουν κάποιοι που δε μπορούν νʼ ακούσουν τους King Crimson δίπλα φερʼ ειπείν στον Marvin Gaye γιατί κάθονται και μʼ ακούνε. Αφού ξέρουν ότι απʼ την αρχή ήμουν έτσι, ας ακούσουν κάτι άλλο. Εγώ ήμουν, είμαι και θα είμαι έτσι. Και τώρα μάλιστα, έχουμε βρει ένα παιχνίδι με τον Κώστα που είναι αυτό που βλέπεις εδώ, στο Τρίτο Πρόγραμμα. Εδώ και τρία-τέσσερα χρόνια ασχολούμαι με τη συγκεκριμένη εκπομπή και κάνουμε το πάντρεμα της κλασικής μουσικής με τη ροκ και άλλα είδη. Έτσι βρήκαμε δουλειά μέχρι να πεθάνουμε γιατί τώρα συνδυάζουμε τον Στραβίνσκι με τη Μαντόνα.
Ν.Τ.: Σας ρωτάω επειδή και στη δική μου δουλειά μάς απασχολεί το ίδιο, και παρότι έχουμε μάθει να μην προκαταλαμβανόμαστε από το είδος μιας ταινίας, ο κόσμος συνεχίζει να δείχνει ενοχή και σνομπισμό σχετικά με αυτά που επιλέγει να δει και μʼ αυτά που απορρίπτει.
Γ.Π.: Πείτε μου τώρα, όταν βλέπαμε τις ταινίες του Ντάγκλας Σερκ στη δεκαετία του ʼ50 τα λέγανε μελοδράματα και τώρα έχουν αποθεώσει τον Αλμοδοβάρ. Αυτά είναι γελοία, δηλαδή βγαίνω απʼ τα ρούχα μου. Τότε οι ταινίες του Σερκ με τον Ροκ Χάτσον ήταν για πέταμα, κι επειδή ξαφνικά ο Φασμπίντερ έκανε τις ταινίες του τη δεκαετία του ʼ70 όλα άλλαξαν, ενώ τώρα έχουμε τον Αλμοδοβάρ που τον έχουνε θεοποιήσει, ενώ μερικές φορές αισθάνομαι σα να βλέπω ταινία του Δαλιανίδη- χωρίς να λέω ότι δεν έχει ταλέντο ο άνθρωπος, προς θεού. Άρα ποιοι είναι αυτοί που κατευθύνουν και θα μας πουν; Όποιος θέλει βλέπει ό,τι θέλει. Εγώ έχω διαλέξει στη ζωή μου να βλέπω τον Ροκ Χάτσον, να μʼ αρέσει η Κιμ Νόβακ, η Μέριλ Στριπ, η Κάθριν Χέμπορν, τα βλέπω και τʼ απολαμβάνω όλα.
Ν.Τ.: Σε μια συζήτηση που είχα τις προάλλες με τον δανό σκηνοθέτη Γιόργκεν Λετ, μου είπε ότι η τριλογία Μπορν είναι από τις αγαπημένες του πρόσφατες χολιγουντιανές ταινίες, και του υπενθύμισα ότι η τελευταία κέρδισε Όσκαρ για το μοντάζ της. Προσπαθώ λοιπόν να καταλάβω τι είναι αυτό που φοβίζει τον κόσμο να απολαύσει κάποιες μορφές τέχνης.
Γ.Π.: Ο πολύς κόσμος ζει μέσα σε κλισέ γιατί τον κάνουν πιο ήρεμο, παρέχουν ασφάλεια. Γιʼ αυτό και η ομογενοποίηση των ανθρώπων.
Ν.Τ.: Φοβάμαι δηλαδή ότι πολύς κόσμος χρησιμοποιεί την τέχνη απλώς για να αυτοεπιβεβαιωθεί.
Γ.Π.: Το κοινό όμως αυτό το έχουν κατευθύνει κάποιοι που βρίσκουν τον τρόπο να κατευθύνουν τις ευαισθησίες του επειδή θέλει να νομίζει ότι είναι ξεχωριστό, που θα μπορούσε να είναι ξεχωριστό αν είχε πιο ανοιχτούς ορίζοντες. Είμαι τυχερός που μεγάλωσα εκείνες τις δεκαετίες, διότι από τη μία έβλεπα τον Φελίνι, τον Μπέργκμαν, τον Αντονιόνι, που ήταν δύσκολος κινηματογράφος, και την άλλη μέρα πηγαίναμε στις ταινίες της Ντόρις Ντέι με τον Χάτσον. Πρώτα «Pillow talk» και μετά «Έβδομη σφραγίδα»: και τα δύο μʼ άρεσαν για διαφορετικούς λόγους.
Ν.Τ.: Κ. Αλεξανδροπούλου, έχετε σχεδιάσει κάτι για τη συνέχεια;
Ν.Α.: Ναι, η επόμενη ταινία μου θα είναι μυθοπλασία αυτή τη φορά, θα γυριστεί στην Ελλάδα και έχει να κάνει με μετανάστες.
Ν.Τ.: Εσείς κ. Πετρίδη;
Γ.Π.: Θα δούμε. Συνέχεια είμαι ανήσυχος. Ψάχνομαι συνέχεια, ακούω πολλές μουσικές, γράφουμε στην Ελευθεροτυπία… Πάντα όμως με τη μουσική και το ραδιόφωνο.

