Ν.Τ.: Ολʼ αυτά τα χρόνια οποιαδήποτε έκθεσή σας, πρόεκυπτε αναπόφευκτα λόγω των πολλαπλών επαγγελματικών σας ιδιοτήτων. Αυτή τη φορά όμως αποφασίσατε να εκτεθείτε εκούσια και προσωπικά, μακριά από την ασφάλεια του μικροφώνου.

Γ.Π.: Είχα κάνει μια σειρά τηλεοπτικών εκπομπών όταν ήμουν αρκετά νεαρός, στα μέσα της δεκαετίας του ʼ70, ένα μουσικό πρόγραμμα μιας χρονιάς, εβδομαδιαίο. Δε μου άρεσε η εμπειρία της τηλεόρασης, και επειδή ήταν χρονοβόρα και λόγω της έκθεσης που πρόεκυπτε αναγκαστικά. Πήγαινα σε μια ταβέρνα να φάω και με παρατηρούσαν, πήγαινα στον κινηματογράφο το ίδιο. Αυτό ήταν κάτι το οποίο δε συμβάδιζε με την προσωπικότητά μου, δε μʼ άρεσε καθολου. Απʼ την άλλη όμως, το ραδιόφωνο είναι το απόλυτο πράγμα στη ζωή μου μαζί με τη μουσική. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να μείνω στο ραδιόφωνο, παρά τις πολλές προτάσεις που είχα στη δεκαετία του ʼ80 να κάνω τηλεοπτικές εκπομπές με πάρα πολλά χρήματα- δε με ενδιέφερε εξαιτίας της έκθεσης. Θα σας θυμίσω μια-δυο φόρες που πιέστηκα πολύ, ακουγόταν μόνο η φωνή μου, και μόνο σε φίλους. Δεν ξέρω αν θυμάστε, όταν η Λιάνα Κανέλλη έκανε πρωινό ενημερωτικό πρόγραμμα στο Mega στη δεκαετία του ʼ90, μου πρότεινε να εμφανίζομαι, της είπα αποκλείεται, κι έτσι με παίρνανε εφτά το πρωί στο σπίτι για να τους κάνω τηλεφωνική ανταπόκριση.

Τώρα, γιατί έκανα το ντοκιμαντέρ; Πρώτον γιατί η Νικόλ κατάφερε να με πείσει με μια σειρά συζητήσεων, και, δεύτερον, γιατί σκέφτηκα ότι θα ʽπρεπε να μείνει και κάτι από κάποιον ο οποίος μέσω του ραδιοφώνου ακούγεται εδώ και 35 χρόνια στην Ελλάδα. Οπότε μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα της, συγχρόνως με τη μικρή βιογραφία τη δική μου να βγαίνουν τα κοινωνικο-πολιτικά πράγματα της Ελλάδας, και μάλιστα με τρόπο με τον οποίο σχεδόν ταυτίζομαι.

Ωστόσο, έχω παρατηρήσει ότι ενώ στο μεγαλύτερο μέρος του κοινού άρεσε η ταινία, υπάρχει και μια μερίδα που μιλάει για την επιλογή διαφόρων προσώπων. Πρέπει όμως να καταλάβουμε ότι αυτό είναι και μια καταγραφή γεγονότων στη χώρα μας, και μερικά πρόσωπα -που αν ήταν μεγαλύτερη η διάρκεια ίσως ήταν και περισσότερα- έχουν παίξει βασικό ρόλο σε συγκεκριμένες περιόδους. Έτσι, σχετικά με τον Πέτρο Κωστόπουλο, είναι ένα από τα βασικά πρόσωπα που έπαιξαν συγκεκριμένο ρόλο στη δεκαετία του ʼ80 και του ʼ90 στα media. Άρα τη στιγμή που μιλάω εγώ για τη μουσική εκείνης τη εποχής και πώς αλλάζουν τα πράγματα, θα ʽπρεπε να υπάρχουν και αυτές οι απόψεις. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που ξέρω εγώ και μʼ αγαπάνε. Πολλά απʼ αυτά τα παιδιά που εμφανίζονται στην ταινία τα εκτιμώ, ήταν κάποτε ακροατές μου, αλλά δεν κάνω παρέα μαζί τους. Είχαμε μια λίστα ανθρώπων αλλά δε θέλαμε να βάλουμε την παρέα μας.

Θέλω να δώσω και άλλη μια εξήγηση, σχετικά με τον Κώστα Ζουγρή, γιατί δεν υπάρχει μέσα στην ταινία. Ο Κώστας είναι σα να είμαι εγώ- εγώ είμαι ο Κώστας. Να βγει να πει τι; Πόσο καλά περνάμε; Δεν είχε λόγο να βγει. Ας κάνει κάποιος άλλος μια ταινία πάνω του, που ήταν δίπλα μου ολʼ αυτά τα χρόνια και πώς βλέπει όλο αυτό το πράγμα, αλλά να βγει και να με ʽλιβανίζειʼ θα ήταν πολύ εύκολο. Δεν του απαγόρευσε κανείς να βγει. Θα ήταν το ωραιότερο πράγμα για μένα να ήταν κι ο Κώστας εκεί, αλλά όλοι ξέρουν ότι είτε βγει είτε δε βγει, είναι σα να είμαι εγώ.

Ν.Α.: Εσείς αναρωτηθήκατε για κάποιο από τα πρόσωπα που εμφανίστηκαν στο φιλμ;

Ν.Τ.: Με ξένισε ο κ. Ευθυμίου, αλλά φαντάστηκα ότι θα υπάρχει κάποια προσωπική σχέση ή τέλος πάντων κάποιος λόγος που εμφανίζεται.

Γ.Π.: Δεν υπάρχει καμία προσωπική σχέση. Τον κ. Ευθύμιου για πρώτη φορά τον συνάντησα σε μια εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη, που παρουσίαζε ένα από τα βιβλία μου, και μʼ αυτή την αφορμή ήθελε να μιλήσει για το ροκ της δεκαετίας του ʼ60. Ο Ευθυμίου ήταν τότε υπουργός Παιδείας και η πρώτη μας συνάντηση ήταν εκεί.

Ν.Α.: Ο Ευθυμίου, ο Κωστόπουλος όλοι αυτοί δεν έχει σημασία τι κάνουν σήμερα, πώς λειτούργησαν στη ζωή τους, για κάποιους καλά για άλλους κακά κτλ. Όλοι ήταν ακροατές του Γιάννη. Και επίσης, πώς ξεκινάει ένας άνθρωπος από ροκάς και πού καταλήγει: το φιλμ μιλάει κάποια στιγμή για το σημερινό κατεστημένο…

Ν.Τ.: Το πρόβλημα είναι ότι η τωρινή τους εικόνα επισκιάζει το ξεκίνημά τους. Δηλαδή όταν ο Κωστόπουλος ομολογεί ότι δε μπορεί να μην παίξει playlist, είναι φανερό ότι προσπαθεί να δικαιολογηθεί.

Γ.Π.: Η Νικόλ τους φώναξε υποθέτω ως δυο ανθρώπους που είναι εντελώς αντίθετοι μʼ αυτά που κάνω εγώ ίσως, να πουν την άποψή τους για κάποιον που βρίσκεται στην απέναντι μεριά. Επίσης, διαβάζω σε κάποια blog σχετικά με τον Αργύρη Ζήλο, με τον οποίο ξεκινήσαμε μαζί. Εκείνος ήταν ας πούμε ο πιο ʽδιανοούμενοςʼ και με τεράστιες μουσικές γνώσεις. Ακόμη πιο αντίθετος με μένα από τους δύο προηγούμενους, ήταν επιλογή μου να μπει στην ταινία για να ακουστεί μια άποψη διαφορετική από τη δική μου, να ειπωθούν πράγματα αντίθετα απʼ όσα πιστεύω εγώ.

Ν.Α.: Μιλώντας για το ελληνικό ροκ εκείνης της εποχής, ο Αργύρης δε θα μπορούσε να μη μπει, κι ο Γιάννης μου είπε “μπορεί να ήταν ο απολύτως αντίθετός μου αλλά πρέπει να μπει επειδή είναι μια παρουσία πολύ σημαντική”…

Γ.Π.: … που επηρέασε με τον τρόπο του παιδιά νʼ αγοράσουν δίσκους, και καλά έκανε, γιατί έχει απέραντες γνώσεις. Αλλά είναι διαφορετικός από μένα.

Ν.Τ.: Απλώς υπήρχε η προσδοκία να δούμε περισσότερους ανθρώπους μέσα από το προσωπικό ʽσύμπανʼ του Πετρίδη, και γιʼ αυτό ξένισε κάπως η παρουσία προσώπων που αποτελούν το σημερινό κατεστημένο. Παρότι η παρουσία του Κωστόπουλου είναι πιο δικαιολογημένη λόγω του ρόλου του στην ανάπτυξη των media.

Ν.Α.: H δικιά μου η ματιά αφορά ανθρώπους που έπαιξαν ρόλο εκείνη την περίοδο, κατά την οποία δεν είναι τυχαίο ότι πέφτει η ακροαματικότητα της εκπομπής του Γιάννη, γιατί αλλάζει η Ελλάδα.

Γ.Π.: Ήταν και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. τότε. Υπάρχει μία άποψη, ότι έπαιξε μεγάλο ρόλο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στη μετατροπή της ελληνικής μουσικής. Κι είναι ανέλπιστο αυτό που έγινε στα χρόνια ενός προοδευτικού κόμματος και δεν έγινε στα χρόνια ενός κατεστημένου κόμματος όπως είναι η Νέα Δημοκρατία. Οι άνθρωποι της Δεξιάς θα ήταν πιο ʽικανοίʼ να πάνε το ελληνικό τραγούδι προς τα εκεί που πήγε, κι όμως το έκαναν οι άνθρωποι που είχαν προοδευτικές ιδέες. Γιʼ αυτό ίσως είναι η θέση του Ευθυμίου ʽτι είναι αυτό που έγινε τότε;ʼ και πήγαμε από τον Κραουνάκη που βγήκε στη δεκαετία του ʼ80 -που ήταν κι εξακολουθεί να είναι από τους τελευταίους μεγάλους σύνθετες- να φτάσουμε στα ελληνάδικο.