Η Ειρήνη Βλαχάκη και η Αριάδνη Δαμιανάκη, αποτελούν τυπικά παραδείγματα νέων που βιώνουν τις δυσκολίες της γενιάς των 700ευρώ. Αν και οι δύο είναι πτυχιούχοι Ανωτάτων Σχολών, παρόλα αυτά η εξεύρεση εργασίας έχει γίνει “δύσκολη υπόθεση”. Αλλά και όταν κάτι τέτοιο γίνεται εφικτό, τα χρήματα δεν αρκούν ώστε να καλύψουν τις ανάγκες τους και να τους επιτρέψουν να ανεξαρτητοποιηθούν οικονομικά αλλά και συναισθηματικά από τις οικογένειές τους. Αυτό με τη σειρά του προκαλεί μια σειρά άλλων προβλημάτων, όπως την αποθάρρυνση και την αποκοπή τους από τις κοινωνικές σχέσεις και εκδηλώσεις.
« Το 2007 αποφοίτησα από το τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Πάντειου Πανεπιστημίου. Αυτή η σχολή ήταν από τις πρώτες επιλογές μου καθώς ζούσα με την ψευδαίσθηση ότι η απορρόφησή μου στην αγορά εργασίας θα γινόταν ευκολότερα» αναφέρει η Ειρήνη Βλαχάκη η οποία ζει πλέον μόνιμα στο Ηράκλειο μαζί με την οικογένειά της.
Για την Ειρήνη, η επαγγελματική αποκατάστασή της συνάδει άμεσα με την προσωπική της ζωή, τη στιγμή που όπως τονίζει στην «Π» «αν και ήδη εργάζομαι με σύμβαση σε μια δουλειά που μου αρέσει πάρα πολύ, παρόλα αυτά η σύμβασή μου σύντομα θα λήξει και το μέλλον θα είναι αβέβαιο. Το να βρω μια μόνιμη και σταθερή δουλειά μου προκαλεί καθημερινά μεγάλη αγωνία και είναι ένα σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε όλοι οι νέοι άνθρωποι στις μέρες μας. Πως μπορεί κανείς να προχωρήσει στη συναισθηματική του ζωή ή να κάνει φίλους χωρίς να έχει χρήματα ούτε για τσίχλες ή για ένα δώρο»;
«Οι νέοι από τα 20 τους μέχρι και τα 30, είναι σε μια φάση συνεχούς αναζήτησης. Στην προσωπική αλλά και επαγγελματική αποκατάσταση. Ψάχνονται σε όλους τους τομείς και πιστεύω ότι αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα που έχουν να κάνουν με τις ανθρώπινες σχέσεις και την ένταξή τους στην κοινωνία ως ενεργά μέλη και όχι ως παιδιά. Δηλαδή, δεν μπορούν να κάνουν σχέσεις και φίλους με ευκολία μιας και είτε δεν θα υπάρχουν χρήματα ούτε για καφέ, είτε δεν θα υπάρχει χρόνος για να έρθουμε σε επαφή με άλλους ανθρώπους και να κοινωνικοποιηθούμε. Οι συγκυρίες για μένα παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο».
Περιγράφοντας την εργασιακή της εμπειρία τονίζει ότι «Η πρώτη δουλειά που έκανα δεν ήταν άμεσα συμβατή με το αντικείμενο το σπουδών μου. Όμως αυτό με το οποίο καταπιάνομαι τώρα είναι σχετικό. Δυστυχώς, δεν είναι μόνιμο» και καταλήγει λέγοντας «Κανείς δεν μπορεί να τα έχει όλα από την αρχή. Αυτό που χρειάζεται, είναι να εξοπλιστούμε όλοι οι νέοι με επιμονή και υπομονή και κάποια στιγμή όλα τα προβλήματα μας θα λυθούν».

